บทที่ 13 ต่อสู้ดิ้นรน [NC25+]

เขมกรบอกพร้อมกับถอดเสื้อตัวเองออก แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขมกรที่เคยเป็นสุภาพบุรุษและอ่อนโยนได้หายไปแล้ว เหลือเพียงชายฉกรรจ์ที่มีอารมณ์รุนแรงและพร้อมจะขย้ำเธอได้ทุกเมื่อ วินาทีนี้เองภาริดาตัดสินใจถอยหลังกรูด หวังจะหนีออกมา

เธอทำงานนี้ไม่ได้! เธอกลัวและใจไม่แข็งพอที่จะรองรับอารมณ์ของชายหนุ่ม เธอไม่ได้โชคดีเหมือนกานต์มณีที่เจอแขกสุภาพและเป็นกันเอง แต่เธอกลับเจอเสือโหยที่อดอยาก!

ภาริดาถอยหลังแล้วหันหลังจะวิ่งหนี แต่เขมกรไวกว่าคว้าเธอกลับมาได้ทัน เขามองเธอด้วยสายตาโมโห และกระชากเสื้อชั้นในเธอจนขาดวิ่น ภาริดาร้องไห้ออกมา แต่เขมกรไม่สนใจ เขากดริมฝีปากบดจูบอย่างรุนแรงจนเธอหายใจแทบไม่ออก

“อื้อ... อึก... อื้อ...” เธอพยายามทุบตีเขา แต่เขาไม่สะทกสะท้าน เขมกรลากฝ่ามือไปทั่วเนื้อตัวหญิงสาว ลมหายใจของชายหนุ่มเริ่มดังขึ้นตามแรงกระสัน ตัวตนของเขาผงาดกล้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ภาริดาเป็นผู้หญิงที่เขาเฝ้าปรารถนามาเนิ่นนาน ครั้งแรกเขาคิดว่าหลังจากสารภาพรัก และคบหากับเธอได้สักพัก เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เขาจะอ่อนโยนกับเธอให้มากที่สุด แต่ในเมื่อเหตุการณ์มันเป็นแบบนี้ เขาไม่จำเป็นจะต้องอ่อนโยนกับเธอทั้งสิ้น เขาจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาให้เธอได้รู้ ว่าเขาสามารถเป็นได้ทั้งเทพบุตรและซาตาน!

“คุณเขม! อย่าค่ะ... อย่า... ภาไม่ขอรับงานคุณแล้วค่ะ!” ภาริดาร้องเสียงหลง หลังจากที่เขาละริมฝีปากออกมา และใช้มือหนาขยำหน้าอกอวบทั้งสองข้างอย่างรุนแรง เขมกรได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่วน

“ไม่ทันแล้วภา! เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธฉันแล้ว” พูดจบเขาก็โยนร่างบางไปที่เตียงนอนทันที ภาริดาถอยหลังร่น แต่เขาก็คว้าข้อเท้าเธอได้เสียก่อน เขมกรดึงร่างเธอเข้ามาใกล้และฉีกกระโปรงนักศึกษาจนมันขาด

ภาริดากรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เขาเห็นชั้นในสีดำ ก็ฉีกมันจนขาดไปอีกตัว ตอนนี้เรือนร่างของเธอเปลือยเปล่า ไร้สิ่งปกปิด เนื้อตัวขาวผ่องอวบอิ่มเปิดเผยต่อสายตาของชายหนุ่ม

เขมกรมองร่างหญิงสาวอย่างกระหาย เธอไม่เพียงมีหน้าตาสะสวยเท่านั้น แต่เรือนร่างภายในเธอยังสวยไปหมดทั้งตัว เขารีบปลดกางเกงของตัวเองออก แล้วจับเธออ้าขากว้าง เขาไม่รอช้ารีบแทรกกายเข้าหาเธอทันที

“กรี๊ด!” ภาริดากรีดร้องเสียงดัง แม้ว่าช่องทางรักจะมีน้ำหวานไหลออกมาบ้าง แต่มันก็ไม่สามารถทำให้ความเป็นชายของเขาแทรกเข้าไปได้จนสุดท้าง ตรงกันข้ามเขาเข้าไปหาเธอได้เพียงแค่ครึ่งเท่านั้น แม้ว่าเขาจะรุนแรงกับเธอก็ตาม

ทันใดนั้นเขมกรชะงักนิ่ง จ้องหน้าหญิงสาวอย่างไม่เชื่อสายตา เมื่อครู่เขาเพิ่งผ่านเยื่อบางและความคับแน่นอย่างที่หญิงสาวขายบริการไม่ควรมี ใบหน้าหล่อเหลามองเธอเป็นเชิงถาม แต่ภาริดากลับหลับตาแน่น เธอกัดริมฝีปากจนเจ็บไปหมด น้ำตาไหลออกมาเป็นทาง

“ภา!” เขมกรเรียกเธออีกครั้ง ภาริดาส่ายหน้า เธอพยายามผลักเขาออกห่าง แต่เขมกรไม่ยอม เขาตรึงมือเธอทั้งสองข้างไว้ติดที่นอน

“ภา! ลืมตามองฉัน!” เขมกรออกคำสั่ง เธอส่ายหน้าเหมือนเดิม ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปหมด เธอเจ็บปวดรวดร้าวแทบขาดใจ ความเจ็บปวดที่เขามอบให้ช่างทรมานที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะเผชิญ เธอร้องไห้ออกมา ทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างของชายหนุ่มหวั่นไหว

ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีคำอ้อนวอนใดๆ ออกจากปากเธอ ภาริดาอดทนกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ เขมกรแปลกใจ เขาอยากจะดึงเธอลุกขึ้นมาคุยให้เคลียร์ แต่ความต้องการของตัวเองก็มีมากจนทนไม่ไหว เนื้อกายสาวรัดรึงความแข็งแกร่งจนปวดร้าว จะเดินหน้าก็ยากลำบาก จะถอยหลังกลับก็ทำไม่ได้

เขมกรก้มลงจูบริมฝีปากเธออีก จนเธอเริ่มเคลิบเคลิ้มตามเขาไป เขาสัมผัสได้ว่าช่องทางรักของเธอมีน้ำหวานออกมาเพิ่มมากขึ้น เขาจึงค่อยๆ ดันร่างเข้าไปหาเธอจนสุดทาง

ภาริดาร้องครางออกมา มันทั้งเจ็บและเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน ยามนี้เธอสับสนมึนงงไปหมด เขาผ่อนคลายความรุนแรงกับเธอลงไปเล็กน้อย ตอนนี้เขาหยัดกายขึ้นตรง จับขาทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นและแยกกว้างออกจากกัน เขากระแทกกายเข้าหาเธอหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเธอแทบขาดใจ

“คุณเขม! อ๊าๆๆๆ” ภาริดากลั้นเสียงร้องของตัวเองไม่ไหว ความเจ็บและความเสียวซ่านมันมาพร้อมกันจนเธอรวนเรไปหมด เธอเหมือนถูกจับเหวี่ยงท่ามกลางอากาศ หายใจไม่ออก ความใหญ่โตของเขาคับแน่นในกายเธอ ยามเขาถอดสะโพก เนื้อตัวของเธอก็ตามติด ไม่สามารถละกายออกห่างจากเขาได้ ความรู้สึกนี้ทำให้เธอทรมานเหลือคณา

“โอ้ว... อู้ว...” เขมกรร้องคำราม