บทที่ 4 แค่อยากรู้จัก

วันนี้ก็เช่นเดียวกัน ภาริดาเคาะประตูห้อง ก่อนจะเดินเข้ามา เธอแต่งกายน่ารักเรียบร้อยเหมือนเช่นทุกวัน กระโปรงพลีทคลุมเข่าสีดำสนิทกับเสื้อนักศึกษาพอดีตัว ผมยาวๆ ถูกปล่อยสยายไปจนถึงกลางหลัง

เขาไม่เคยเห็นเธอแต่งหน้าเลยสักครั้ง เห็นเพียงช่วงพักกลางวันที่เธอมักจะหยิบแป้งเด็กขึ้นมาทาบางๆ กับลิปสติกสีชมพูอ่อน

เธอถือถาดใส่อาหารมื้อเช้าและกาแฟมาให้เขาตามปกติ วันนี้เธอจัดข้าวต้มปลา ผลไม้หลายชนิด ขนมปังทาเนย และกาแฟสดแบบง่ายๆ มาให้เขา เขามองเธออย่างเอ็นดู

“ขอบคุณมากนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอยิ้มรับอย่างอ่อนหวาน ขณะที่เธอกำลังหยิบแก้วกาแฟยกให้เขา เขมกรฉวยโอกาสกุมมือเธอเอาไว้อย่างแน่นหนา ภาริดาตาโต มือสั่นระริกกับความอบอุ่นของอุ้งมือชายหนุ่ม เขมกรหัวเราะเสียงเบากับท่าทางหวาดกลัวของกระต่ายน้อยตรงหน้า

“คุณเขม...”

“มาทำงานแต่เช้าทุกวัน กลับก็หลังสุด ไม่เหนื่อยหรือไง”

“มะ... ไม่ค่ะ” เธอตอบอ้อมแอ้ม หลบสายตาเป็นพัลวัน เขายังไม่ยอมปล่อยมือเธอออก

“ถ้าเหนื่อยก็บอกนะ เธอจะหยุดพักก็ได้ ฉันอนุญาต”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณเขม ภาไม่เหนื่อยเลย เอ่อ... คุณเขมปล่อยมือภาก่อนนะคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” เธอเตือนเขาเสียงเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ เขมกรถือวิสาสะลูบๆ คลำๆ มืออย่างนึกแสนเสียดายอยู่ครามครัน ยังไม่ทันที่เขาจะปล่อยมือเธอ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดโดยเพื่อนสนิทที่ไม่รู้จักมารยาท

“ไอ้เขม!” วัชระเดินเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ เขาชะงักฝีเท้าทันทีที่เห็นเพื่อนรักกำลังแต๊ะอั๋งเด็กฝึกงาน

“ฮะ...แฮ่ม... ขอโทษที่ขัดจังหวะ” วัชระพูดแก้เก้อ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเจอภาริดา ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาวัชระมาหาเขมกรที่ทำงานบ่อยครั้ง และมักจะเห็นเขมกรลอบๆ มองๆ เด็กสาวคนนี้อยู่เสมอ

“รู้ตัวก็ดี...” เขมกรพูดด้วยความอารมณ์เสีย เขาเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเซ็งๆ

“เที่ยงนี้น้องภามีนัดไปกินข้าวกับใครหรือเปล่าครับ พี่ว่าจะชวนไป...”

“ไอ้วัช!” วัชระไม่ทันพูดจบ เขมกรก็พูดสวนขึ้นมาทันที เขามองเพื่อนตาขวาง

“อะไรล่ะไอ้เขม ขัดจังหวะทำไม ฉันจะคุยกับน้องเค้า” วัชระแสร้งตีหน้าซื่อ ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ต่างจากเขมกรที่เริ่มเดือดปุดๆ

“ภา... มีงานอะไรก็ไปทำ” เขมกรโบกมือไล่หญิงสาว ภาริดาก้มหน้ารับคำสั่งแล้วรีบเดินออกจากห้องไปทันที เพราะเธอเองก็ไม่ค่อยชอบเพื่อนเจ้านายคนนี้เท่าไหร่ วัชระชอบมองเธอด้วยสายตาจาบจ้วงอยู่เสมอ

“เฮ้ย... ไอ้เขม... ฉันยังคุยกับน้องเค้าไม่จบเลย”

“คุย... คุยทำไม แกมีธุระอะไรจะต้องคุยกับน้องเค้าวะ” เขมกรทำหน้าจริงจังใส่

“ก็น้องเค้าน่ารักดี ฉันอยากรู้จักเป็นการส่วนตัว” วัชระสารภาพ

“ไม่ได้! น้องภายังเด็กอยู่ แล้วอีกอย่างแกก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว” เขมกรรีบดักทาง ทำให้เพื่อนอย่างวัชระกรอกตามองบนอย่างเซ็งๆ

“แฟนฉัน ฉันเอาไว้บนหิ้งโว้ย!”

“น้องภาเป็นเด็กน่ารัก เรียบร้อย นิสัยดี มีน้ำใจ ขยันขันแข็ง ไม่เหมาะที่จะเป็นของเล่นให้แก” เขมกรชี้หน้า วัชระถึงกับยิ้มที่มุมปาก

“ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะจีบน้องเค้า ฉันแค่อยากรู้จักน้องเค้าเฉยๆ”