บทที่ 7 ซื้อบริการ

“150,000 บาทนี่... ภาหมายถึงลูกค้าคนเดียวนะคะ ภาไม่รับสวิงกิ้ง ไม่รับเซ็กซ์หมู่นะคะ” ภาริดาถามเพื่อความแน่ใจ วัชระหัวเราะในลำคอ

“ใช่ครับ ราคานี้น้องภาดูแลพี่แดนคนเดียวพอ แต่คืนนี้พี่อาจจะหลายน้ำหน่อยนะครับ หวังว่าน้องภาคงจะรับไหว” วัชระพูดนอกบทจากโพย เขมกรมองหน้าวัชระด้วยตาเขียวปั๊ด

“รับไหวอยู่แล้วค่ะ พี่แดนซื้อภาไปแล้ว ชีวิตของภาก็อยู่ในกำมือพี่แดน พี่แดนจะทำยังไงกับภาก็ได้ เพียงแค่เป็นไปตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้” ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงที่มีจริตจะก้าน เขมกรขบกรามแน่นด้วยความโมโห โกรธ และเจ็บช้ำน้ำใจอย่างถึงที่สุด

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยครับ ไว้คืนนี้ประมาณ 3 ทุ่มเจอกันนะคนสวย”

“ได้ค่ะ หวังว่าพี่แดนจะไม่เบี้ยวงานนะคะ”

“แน่นอน พี่ไม่เบี้ยวอยู่แล้วครับ” วัชระวางสายภาริดาไปได้พักใหญ่แล้ว แต่เขมกรยังคงนั่งหน้าเครียด ขอบตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นอยู่ เสียใจที่แอบรัก แอบชอบ แอบมอง แอบช่วยเหลือและทำดีกับเธอบ่อยๆ

เขาอุตส่าห์เฝ้าทะนุถนอมหญิงสาวด้วยความเข้าใจว่าเธอนั้นเป็นผู้หญิงที่แสนดี เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะเป็นผู้หญิงบริสุทธิ์ผุดผ่องแบบไม่เคยผ่านมือชายคนไหนมาก่อน เพราะในช่วงเวลาที่เรียนมหาวิทยาลัย เธออาจจะเคยผ่านการมีแฟนมาแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญสำหรับเขา แม้เธอจะผ่านมือชายมาแล้วกี่คน เขาก็ไม่ถือ

แต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว เธอไม่เพียงผ่านมือชายหลายคน เธอเป็นถึงสาวไซด์ไลน์ ขายบริการทางเพศ ทำตัวไร้ศักดิ์ศรี น่าขยะแขยงเหลือทน เขาไม่รู้ว่าเธอมีเหตุผลอะไรที่ต้องหันเหชีวิตตัวเองมาทำงานแบบนี้ ไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่จะมารับงานในกลุ่มไลน์ เธอเคยรับงานมาแล้วกี่คน ผ่านชายมากี่มือ

“ไอ้เขม... ไอ้เขม!” วัชระเรียกเพื่อนรักเสียงดัง หลังจากที่เห็นเขมกรนั่งเหม่อเนิ่นนาน มันคงช็อกกับเรื่องที่เจอ

“ว่าไง” เขมกรลากเสียงยาวอย่างหมดอะไรตายอยาก

“ช็อกหรือไงเพื่อน” วัชระกระเซ้า เขมกรเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างตึงเครียด

“ช็อกสิวะ เป็นใครบ้างจะไม่ช็อก ทั้งช็อกและแค้น!” ประโยคสุดท้ายเขมกรพูดเสียงเข้ม วัชระหัวเราะ

“เอาน่า... ผู้หญิงสมัยนี้ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น น่าเสียดายที่น้องเค้าไม่รับงานสวิงกิ้ง ไม่อย่างนั้นฉันคงจะไปร่วมแจมกับนายด้วย”

“คืนนี้ขอฉันก่อนแล้วกัน อยากรู้นักว่าจะเด็ดแค่ไหน เห็นหน้าซื่อๆ ทำตัวใสๆ แต่ร่านและมารยาเหลือเกิน”

“ยังไงก็ปราณีน้องเค้าหน่อยแล้วกัน อย่าซาดิสม์ให้มาก เดี๋ยวน้องเค้าตกใจกลัวหมด จากที่เห็นเจ้านายแสนดีที่เงียบขรึมและอบอุ่น แต่มีรสนิยมทางเพศจัดจ้าน” วัชระแซว เขาโบกมือหยอยๆ อย่างไม่ยีหระ

“เค้าคงผ่านมือผู้ชายมาหลายคน คงจะเจอหลายรสนิยม หลายท่าทางแล้วแหละ มาเจอฉันคงไม่ต่างจากคนอื่นเท่าไหร่”

“เฮ้ย... ไอ้เขม แกใช้บริการน้องเค้าเสร็จแล้ว อย่าลืมส่งต่อให้ฉันด้วยนะโว้ย!” วัชระขอร้อง แต่เขมกรกลับส่ายหน้า

“ดูก่อน ไม่แน่ฉันอาจจะใช้บริการน้องเค้ายาวๆ จนกว่าน้องเค้าจะฝึกงานเสร็จนั่นแหละ”

“อะไรวะ! ไหนๆ น้องเค้าก็ขายตัวแล้ว ยังจะหวงกันอีก ไม่ยุติธรรมเลยนะโว้ย ถึงแกจะไม่ให้ฉัน สุดท้ายเดี๋ยวน้องเค้าก็หาเวลาไปรับงานคนอื่นจนได้”

“เออน่ะ... แกกลับไปก่อน ตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียว” พูดจบ เขมกรก็ไล่เพื่อนรักออกไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย วัชระทำหน้างง ปรับตัวกับเพื่อนไม่ทัน

“ไอ้เขม!”

“ไว้เย็นนี้เจอกันที่ร้านเดิม อยากไปกินเหล้าย้อมใจก่อน” เขมกรพูดด้วยสีหน้าเหม่อลอย วัชระเห็นท่าทางของเพื่อนแล้วก็ปลง มันคงจะเสียใจหนักจริงๆ

“เออๆ เอางั้นก็ได้ ยังไงเย็นนี้เจอกัน” วัชระพูดจบก็ลุกเดินออกจากห้องทำงานไป เขมกรเอามือลูบหน้าลูบตาอย่างเคร่งเครียด ไม่นึกเลยว่าภาริดาจะทำตัวแบบนี้ คิดแล้วเขาก็กดเบอร์โต๊ะเลขาเรียกหาภาริดาทันที

“คุณเขม มีอะไรให้ภาทำเหรอคะ” ภาริดารีบเข้ามาในห้องหลังจากที่เขมกรเรียก เขมกรจ้องหน้าหญิงสาวไม่ลดละ ใบหน้าแววตาของเธอยังคงดูใสซื่อ ต่างจากที่คุยกับวัชระในโทรศัพท์เหลือเกิน