บทที่ 8 รู้ใช่ไหมว่าฉันคิดอย่างไรกับเธอ

“ภา... มาหาฉันใกล้ๆ หน่อย” เขาควักมือเรียก ภาริดาเดินไปหาเขมกรข้างเก้าอี้อย่างงงๆ

“มีอะไรเหรอคะ” เธอถาม เขมกรลุกขึ้นยืนพรวด พร้อมกับก้าวขาไปหาเธอด้วยระยะประชิด ภาริดาตกใจถอยหลังกรูดจนตัวไปติดกับโต๊ะทำงาน แต่เขมกรไม่หยุดแค่นั้น เขาเข้าไปใกล้ยิ่งกว่าเดิมจนตัวแทบติดกัน ภาริดาเอามือยันหน้าอกเขาไว้สุดแรง

“คุณเขม! จะทำอะไรคะ” เธอถามด้วยท่าทีหวาดกลัวกับเขมกร เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ภาริดาเห็นแล้วรู้สึกขนลุก

“ฉันเห็นมดมันไต่ที่เส้นผมของเธอ ฉันเอาออกให้นะ” เขาบอกเสียงทุ้มนุ่ม เหมือนกับเจ้านายคนเดิมของเธอ ภาริดาเผลอผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ค่ะ” เธอหลับตาลง หัวใจที่เต้นกระตุกรุนแรงเมื่อครู่หายกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เขมกรหยิบมดแดงออกมา แล้วเอาไปปล่อยนอกหน้าต่าง เขาไม่ได้บี้ให้มันตายคามืออย่างที่เธอคิดไว้ตอนแรก

“ไปทำอะไรมา มดมาจากไหน” เขาถาม

“สงสัยคงจะติดมาจากในสวน เมื่อกี้ภาไปที่สวนหย่อมมาค่ะ”

“ไปทำอะไรที่สวนหย่อม” เขาหรี่ตามอง ภาริดามีท่าทางอึกอักครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ไปคุยโทรศัพท์มาค่ะ” เธอก้มหน้าตาเสียงแผ่ว คงจะเกรงว่าเขาจะดุ เขมกรหัวเราะหึ

“คุยกับใคร แฟนเหรอ” เขาถามอีก ภาริดารีบส่ายหน้า

“ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่แฟน”

“แล้วคุยกับใคร”

“เอ่อ... ภาคุยกับแม่ค่ะ เมื่อกี้แม่โทรมาหา” ภาริดาตอบ คนที่รู้ความจริงทุกอย่างได้แต่กำมือแน่นเพื่อระบายความแค้น เธอโกหกเขาคำโต คงคิดว่าเขาเป็นผู้ชายอ่อนต่อโลก ตามผู้หญิงไม่ทันสินะ

“งั้นก็แล้วไป อย่าให้รู้ว่าเธอไปคุยกับผู้ชายที่ไหนนะ” เขาขู่ ภาริดาทำหน้าสงสัย

“ถ้าภาไปคุยกับผู้ชายคนอื่น คุณเขมจะทำอะไรภาหรือคะ” เธอถามด้วยความอยากรู้ แววตาขี้สงสัยของเธอยิ่งทำให้เขาเกลียด... เกลียดในความมารยาของคนตรงหน้าเหลือเกิน

“ฉันจะทำโทษเธอขั้นเด็ดขาด” เขมกรไม่พูดเปล่า เดินเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง ภาริดากัดริมฝีปากตัวเองแน่นและก้มหน้าลง

“คุณเขมสบายใจได้ค่ะ ภาไม่ได้คุยกับผู้ชายที่ไหนทั้งนั้น ผู้ชายที่ภาคุยด้วยตอนนี้ก็มีแต่คุณเขมคนเดียว” ภาริดาบอกและช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่ม เขมกรหวั่นไหวกับคำพูดของเธอ เสี้ยววินาทีความหวั่นไหวก็แปลเปลี่ยนเป็นความชิงชัง

“ภา... เธอจริงจังกับฉันไหม” จู่ๆ เขมกรก็ถามขึ้นมา คำถามของเขาทำให้ภาริดาไปไม่เป็น

“คะ...?”

“เราคุยกันทุกวัน รู้ใช่ไหมว่าฉันคิดอย่างไรกับเธอ” เขมกรเอามือจับต้นแขนทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ แววตาของเขาฉายชัดถึงความเจ็บปวด จนทำให้หญิงสาวหวั่นไหวและสงสัยในคราวเดียวกัน

ใช่... เธอสงสัยว่าตอนนี้เขมกรเป็นอะไร ไม่เหมือนคนเดิมที่เธอรู้จัก เขมกรคนนี้มีแต่ความสับสนและฉายชัดถึงแววตาแสนร้ายในบางครา

“ระ... รู้ค่ะ” เธอก้มหน้าตอบ เพราะในใจไม่กล้าคิดอะไรไปมากกว่านั้น

“เงยหน้าขึ้น และมองตาฉัน” เขาสั่งเสียงเบา ภาริดาทำตามที่เขาบอก

“ฉันรักเธอนะภา อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ” เขมกรพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ภาริดานิ่งอึ้งไปพักใหญ่

“ตะ... แต่... ภาไม่กล้าคิดอะไรไปไกลเกินกว่านี้เลยค่ะ สถานะของภาไม่คู่ควรกับคุณเขม” ภาริดาบอกไปตามตรง เขมกรใช้มือหนาไล้ใบหน้านวลอย่างทะนุถนอม