บทที่ 38 38

 เพียงฝันเพ่งสายตาไปที่บันไดแต่ละขั้นอย่างมุ่งมั่น เสมือนกับว่า การเดินลงบันไดมันเป็นอะไรที่ทำให้เธอต้องคิดหนัก สมองโฟกัสแค่เพียงที่น้ำหนักกระเป๋า ปากอิ่มเม้มเข้าหากัน กลั้นลมหายใจที่เหมือนจะติดขัด ณ เวลานี้เธอไม่พร้อมที่คิดเรื่องใดทั้งนั้น แม้แต่เรื่องที่เธอพึ่งจะคุยในห้องนั้นก่อนจะเดินออกมาก็ตาม 

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ