บทที่ 55 55

เพียงฝันกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจากตรงนั้น ด้วยสภาพน้ำตาที่นองหน้า บ่อยครั้ง ที่เสียงสะอื้นมันหลุดลอดออกมา รอยสัมผัสที่เขาทิ้งไว้ มันยังหลงเหลือความเจ็บช้ำไม่ได้จืดจางแต่อย่างใด หยาดน้ำตาที่เกราะคุม ทำให้ดวงตาทั้งสองข้างพร่ามัวอย่างไม่ได้ตั้งใจ ขณะที่เธอกำลังก้าวขาออกไปเบื้องหน้าอย่างไม่มีจุดหมาย มือขอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ