บทที่ 1 ใจเต้นแรง

บทที่1

ใจเต้นแรง

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่นั่งเคาะพวงมาลัยรถพร้อมกับกระตุกยิ้มอย่างอารมณ์ดีเพราะวันนี้เขาจะได้เจอกับหลานชายตัวน้อยที่ไม่ได้เจอมาหลายวันแล้วและเมื่อเขาขับรถมาถึงทางเข้าบ้านหลังใหญ่ที่มีลูกน้องเฝ้าดูแลอย่างแน่นหนาประตูบานใหญ่ก็เลื่อนเปิดออกทันทีโดยที่เขาไม่ต้องลดกระจกลงบอกเพราะทุกคนที่นี่จำรถของเขาได้เป็นอย่างดี

นักรบเลี้ยวรถเข้าไปจอดยังบ้านหลังใหญ่ของเพื่อนรักอย่างธามไท อย่างรวดเร็วซึ่งวันนี้เขาขับรถมาด้วยตัวเองโดยไม่มีลูกน้องติดตามมาแต่อย่างใดเพราะเขาไม่ชอบให้มีคนคอยตามติดตลอดเวลา

เนื่องด้วยเป็นคนชอบอิสระและมักไปไหนทำอะไรด้วยตัวเองเสมอแต่เขาก็ไม่ได้ประมาทจนเกินไปเพราะถึงแม้ฉากหน้าเขาจะทำธุรกิจขาวสะอาดแต่เบื้องหลังก็ยังมีธุรกิจสีเทาหลายอย่างที่บางครั้งมันก็มีคลื่นใต้น้ำที่รอวันปะทุขึ้นมา เขาจึงต้องคอยระมัดระวังตัวเองอยู่เสมอ

โดยเฉพาะคนที่ทำธุรกิจกลางคืนเหมือนกันก็ย่อมมีการขัดแข้งขัดขากันเกิดขึ้นเป็นเรื่องธรรมดาแต่ตัวเขาเองก็ไม่ใช่ไก่อ่อนให้ใครมาเชือดเล่นได้ง่ายๆส่วนใหญ่มักเป็นเขามากกว่าที่ชิงเชือดคนเหล่านั้นก่อนหากคิดมาลองดีกับคนแบบเขา

หลายคนมักเรียกเขาว่านักธุรกิจในคาบมาเฟียที่คนส่วนใหญ่มักจะเกรงใจและเกรงกลัวซึ่งเขาก็ไม่คิดปฏิเสธหากใครจะเรียกแบบนั้นเพราะเรื่องบางเรื่องเขาก็ชอบที่จะจัดการตามแบบวิถีมาเฟียมากกว่า มันรวดเร็วและสะใจดี

เขามีมือขวาคนสนิทอย่างกันต์คอยทำงานต่างๆ ให้ไม่ว่าจะเป็นผับหรือคาสิโนหากวันไหนที่เขาไม่ว่างเข้าไปจัดการด้วยตัวเองกันต์จะเป็นคนทำงานทุกอย่างแทนเขา อย่างเช่นวันนี้ที่เขาต้องมางานวันเกิดหลานชายสุดที่รักอย่างน้องแทนไทที่วันนี้เจ้าตัวอายุครบสองขวบแล้ว เขาถึงยอมทิ้งงานทุกอย่างเพื่อมาหาหลานชายที่นี่

ร่างสูงที่มักมีแววตาดุดันอยู่เสมอแต่พอมองไปยังของขวัญที่เตรียมมาให้หลานรักแววตาที่เคยดุดันก็อ่อนโยนลงซ้ำยังมีรอยยิ้มประดับที่ริมฝีปากด้วย

สองปีที่ผ่านมาเขาแวะเวียนมาบ้านของธามไทบ่อยกว่าตอนที่เจ้าตัวยังเป็นโสดอยู่คนเดียวซะอีกเพราะเขาอยากมาหาหลานชายคนโปรดที่ตอนนี้กำลังโตและน่ารักมากทีเดียว

ร่างสูงก้าวขาลงจากรถก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบชุดของเล่นที่หลานชายอยากได้มาถือไว้ มันเป็นรถบังคับรุ่นใหม่ล่าสุดที่เขาสั่งซื้อมาจากต่างประเทศเพื่อเอาใจหลานชายสุดที่รักโดยเฉพาะ

กำลังก้มมองของขวัญของหลานรักด้วยความภูมิใจก็ต้องตีสีหน้าเคร่งขรึมเมื่อเจอกับมือขวาของเพื่อนรัก

“สวัสดีครับคุณนักรบ” ราเชนทร์ก้มศีรษะทักทายผู้มาใหม่ด้วยท่าทีสุภาพ เขาเหลือบมองของขวัญที่เจ้าตัวถือติดมือมาด้วยก่อนจะยิ้มมุมปากเพราะทุกคนที่นี่รู้ดีว่าคุณนักรบนั้นรักหลานชายคนนี้มากแค่ไหน

“อืม เจ้านายมึงล่ะ”

“อยู่ด้านในครับ นายกำลังรอคุณรบอยู่พอดี”

นักรบพยักหน้าก่อนจะก้าวขาเดินเข้าไปและด้วยความคุ้นเคยเพราะมาบ้านหลังนี้อยู่บ่อยครั้งทำให้เขารู้ว่าตอนนี้เพื่อนรักกำลังนั่งรออยู่ตรงไหน ร่างสูงเดินเข้าไปอย่างไม่รีบร้อนเขามองไปรอบๆ บ้านตามปกติก่อนสายตาจะไปสะดุดกับหญิงสาวที่เขาเห็นเธอผ่านๆ ตามาหลายครั้งแล้วแต่ไม่เคยได้พูดคุยกันเลยสักครั้งเพราะเจ้าตัวมักระมัดระวังตัวอยู่เสมอเมื่อได้เจอเขา

ร่างสูงยกยิ้มมุมปากก่อนจะเปลี่ยนทิศทางเดินเมื่อเห็นว่าหลานชายตัวน้อยอยู่กับเธอคนนั้น ร่างบอบบางที่กำลังหยอกล้อกับหลานชายเป็นอะไรที่เขาเห็นอยู่บ่อยครั้ง รอยยิ้มสดใสและดวงตาเป็นประกายของเธอสะดุดตาเขาไม่น้อย

เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ทำให้ใบข้าวที่กำลังหยอกล้อกับหลานชายหันไปมอง เธอตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใครเขาคือเพื่อนของคุณ ธามไทที่เธอเคยเห็นเขามาบ้างแต่ไม่เคยได้พูดคุยหรือเอาตัวไปเฉียดใกล้เขาเลยสักครั้งเพราะชายหนุ่มดูลึกลับน่ากลัวโดยเฉพาะแววตาดุดันคู่นั้นที่เธอเห็นครั้งไหนก็มักจะรู้สึกหวาดหวั่นทุกครั้ง

รอยสักที่โผล่พ้นออกมาจากเสื้อเชิ้ตที่เขาสวมใส่ยิ่งส่งให้เขาดูดิบเถื่อนมากขึ้นแต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าผู้ชายตรงหน้าเธอนั้นเขาหล่อเหลามากจริงๆรูปร่างเขาดีมากทั้งดูสมส่วนและแข็งแรง มันดูเซ็กซี่และน่าค้นหาในเวลาเดียวกันเขาช่างเป็นผู้ชายที่อันตรายต่อหัวใจผู้หญิงจริงๆ ขนาดว่าเธอไม่ชอบผู้ชายดุๆยังอดใจสั่นไม่ได้เมื่อได้มองเขาในระยะใกล้ๆ แบบนี้

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ใกล้เขาแบบนี้ หลายครั้งที่เธอมาหาเพื่อนรักอย่างลลิณและหลานชายก็มักจะเจอเขามาหาหลายชายเหมือนกันแต่เธอมักจะหลีกเลี่ยงในการเจอหน้าเขาอย่างซึ่งๆหน้าทุกครั้ง

“จะมองอีกนานมั้ย” ใบข้าวเบิกตากว้างก่อนจะก้มหน้างุดเมื่อเธอเผลอมองเขานานจนเขาจับได้ นักรบกระตุกยิ้มและนั่งลงข้างๆเธอ

“สะ..สวัสดีค่ะ” เมื่อได้สติเธอก็รีบยกมือไหว้เขาอย่างประหม่า เขาน่าจะแก่กว่าเธอหลายปีเพราะเจ้าตัวเป็นเพื่อนกับคุณธามไท

“อืม” นักรบครางรับในลำคอก่อนจะหันไปเรียกหลานชายตัวน้อย

“น้องแทนลุงเอาของขวัญวันเกิดมาให้ครับ” หลานชายตัวน้อยที่กำลังนั่งหันหลังอยู่รีบหันกลับมาก่อนจะยิ้มด้วยความดีใจเมื่อพบว่าเป็นคุณลุงคนโปรดของตัวเอง

“เจอผู้ใหญ่ต้องทำยังไงครับ” ใบข้าวอุ้มหลานชายขึ้นมานั่งบนตักและบอกหลานชายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“หวัดดีค๊าบบ” ใบข้าวยิ้มด้วยความปลื้มใจ นักรบเองก็ยกมือลูบศีรษะทุยเล็กของหลานชายด้วยความเอ็นดูไม่ต่างกัน

“หึ นี่ของขวัญวันเกิดหลานชายฉันแกะให้เขาเล่นด้วยล่ะ”

“ค่ะๆ” เธอรับเอาของเล่นมาถือไว้และส่งให้น้องแทนดู หลานชายยิ้มแป้นอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นของเล่นชุดใหม่ที่เจ้าตัวอยากได้มานาน

“เดี๋ยวลุงมานะครับ ขอไปหาพ่อเราก่อน”

“คับบ” นักรบขยับใบหน้าไปหอมแก้มหลานชายซึ่งมันเฉียดใกล้กับร่างกายของคนตัวเล็กไปด้วย เธอตกใจและรีบขยับตัวออกห่างจากเขา ร่างสูงมองเธอนิ่งๆไม่ได้พูดอะไรก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินจากไปทำราวกับเรื่องเมื่อสักครู่เป็นเพียงเรื่องปกติสำหรับเขา

“ฟู่ว!” ใบข้าวถอนหายใจออกมาทันทีอย่างโล่งอก เมื่อกี้หัวใจเธอเต้นแรงมากจนแทบกระเด็นออกมาด้วยซ้ำ เธอไม่เคยเสียอาการกับใครขนาดนี้มาก่อนแม้กระทั่งกับอคิณพี่ชายของเพื่อนรักที่เธอแอบปลื้มอยู่แต่มันก็เป็นเพียงการแอบปลื้มผู้ชายที่ตรงสเปกเธอเท่านั้นเธอไม่ได้คิดอะไรกับอีกฝ่ายเกินเลยไปมากกว่าพี่ชายคนนึงเพราะอคิณนั้นทั้งใจดีและอบอุ่นทำให้เธอรู้สึกสบายใจเวลาที่ได้เจอและพูดคุยด้วย

แต่ผู้ชายคนนี้แตกต่างจากอคิณโดยสิ้นเชิงเขาทั้งดูดุดันและอันตรายแต่กลับทำเอาเธอใจเต้นแรงและสั่นไหวอย่างหนัก

ด้านนักรบเขาเพียงแสยะยิ้มและซ่อนแววตาร้ายกาจเอาไว้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของร่างบางยังติดที่จมูกเขาอยู่เลย แม้ว่าเมื่อสักครู่จะเป็นเพียงการเฉียดเข้าไปใกล้เธอเท่านั้นและกลิ่นหอมเมื่อสักครู่เนี่ยแหละที่มันทำให้เขารู้สึกชอบและอยากได้…