บทที่ 2 อยากได้อะไรก็ต้องได้

บทที่2

อยากได้อะไรก็ต้องได้

หลังจากชายหนุ่มเดินจากไป ใบข้าวก็หันมาหยอกล้อกับหลานชายต่อ เธอแกะรถบังคับคันใหม่มาให้น้องแทนได้บังคับเล่น เจ้าตัวหัวเราะอย่างอารมณ์ดีกระทั่งเธอได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินมาอีกครั้งใจเธอกระตุกวูบคิดว่าเป็นผู้ชายคนนั้นเดินกลับมาอีก

“ลลิณไปไหน” แต่แล้วเสียงทุ้มที่ดังขึ้นกลับเป็นเสียงของเจ้าของบ้านแทน เธอพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะตอบอีกฝ่ายด้วยท่าทีผ่อนคลายขึ้น

“ออกไปคุยกับพี่วินค่ะ” คนที่เธอพูดถึงคือแฟนเก่าของเพื่อนเธอที่อีกฝ่ายเพียงอยากมาพูดคุยและแสดงความยินดีเรื่องแต่งงานเท่านั้นแต่ก็คงทำให้คนที่เป็นสามีหงุดหงิดขึ้นมาไม่น้อยสังเกตจากสีหน้าที่เครียดขรึมขึ้น

“มันมาทำไม” ธามไทถามเสียงเรียบเมื่อเห็นว่าอดีตแฟนของภรรยากล้ามาเหยียบที่บ้านของเขา

“น่าจะมีธุระกับยัยลิณน่ะค่ะ” ใบข้าวอ้อมแอ้มตอบ เอาจริงๆ เธอยังคงรู้สึกเกร็งอยู่มากเมื่อต้องพูดคุยกับสามีเพื่อนนานๆ เพราะเจ้าตัวทั้งดุและเย็นชาคนที่จะได้รับคำพูดดีๆ และความอ่อนโยนจากเขาก็มีแต่เพื่อนรักเธอเท่านั้น

ธามไทจ้องมองสองหนุ่มสาวที่นั่งคุยกันอยู่ตรงสวนข้างบ้านด้วยแววตาไม่พอใจแต่ก็ไม่คิดเข้าไปขัดขวางแต่อย่างใดเพราะเขารู้ดีว่าลลิณไม่ได้คิดอะไรกับฝ่ายนั้นแล้วและเขาก็เชื่อใจเธอด้วย

“ฉันฝากดูลูกฉันด้วย ฉันไปคุยธุระกับเพื่อนแป๊บนึง”

“ได้ค่ะ” เมื่อเห็นว่าเจ้าของบ้านดูใจเย็นลงเธอจึงยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจนึกว่าเพื่อนรักจะมีปัญหาซะแล้ว

“เดี๋ยวพ่อมานะครับ” ร่างสูงหันไปพูดกับลูกชายที่กำลังนั่งเล่นรถบังคับด้วยความสนุกสนานอย่างไม่สนใจใคร

“คับป๋ม~” เด็กชายตัวน้อยตอบกลับด้วยท่าทีอารมณ์ดี

นักรบที่นั่งรอเพื่อนอยู่ไม่ไกลกระตุกยิ้มเมื่อเห็นเพื่อนรักเดินกลับมาหาด้วยสีหน้าบึ้งตึงแสดงออกถึงความไม่พอใจคงเพราะเมียรักไปพูดคุยกับผู้ชายคนอื่นเป็นแน่

“ไง หน้าเป็นตูดเลยนะ”

“หุบปากไปเถอะ คนยิ่งอารมณ์ไม่ดี” ธามไทกระแทกเสียงตอบก่อนจะนั่งลงข้างๆ เพื่อนอย่างคนอารมณ์เสียแต่ไม่สามารถทำอะไรได้

“ไอ้หมอนั่นใคร” นักรบยังคงถามจี้ใจดำเพื่อนต่อ

“แฟนเก่าเมียกู” ธามไทตอบกลับอย่างหัวเสียก่อนจะจ้องมองเพื่อนรักอย่างเคืองๆ ที่อีกฝ่ายเอาแต่ถามอะไรไม่เข้าหู ยิ่งเห็นเขาอารมณ์เสียมันก็ยิ่งชอบ

“อ๋อออ แบบนี้นี่เอง”

“กวนตีนกูนักนะ”

“หึ” นักรบกระตุกยิ้มพอใจเมื่อได้กลั่นแกล้งเพื่อนที่มักจะนิ่งขรึมให้อารมณ์เสียขึ้นมาได้

“ที่มึงนั่งจ้องอยู่ กินไม่ได้ กูขอสั่งห้าม” นึกว่าเขารู้ไม่ทันและมองไม่เห็นหรือไง มันเล่นนั่งจ้องเพื่อนเมียเขาตาพราวขนาดนั้น ดูก็รู้ว่าอยากได้

“ทำไม?” นักรบผละสายตาจากคนตัวเล็กและหันมาถามเพื่อนอย่างเรียบเรื่อยไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา

“กูไม่อยากมีปัญหากับเมียกู นั่นเพื่อนรักเธอ”

“กูไม่ทำมึงเดือดร้อนหรอกน่า” นักรบกระตุกยิ้มและว่าอย่างไม่สนใจเพราะคนอย่างเขาถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้

“ไม่ได้ก็คือไม่ได้ มึงไม่รู้อะไรกว่ากูจะง้อเมียกูกลับมาได้มันยากและกว่าจะได้แต่งงานกันอีกไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะงั้นกูขอร้องอย่าสร้างปัญหาให้กูจะดีกว่า”

“กลัวเมีย?” นักรบหรี่ตามอง เขาแสยะยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของธามไท เขาเองก็รับรู้ถึงปัญหาของเพื่อนรักกับภรรยาว่ากว่าทั้งสองคนจะลงเอยกันได้ก็สาหัสอยู่ ไอ้เพื่อนตัวดีมันถึงได้เอ่ยปากขอร้องด้วยตัวเองแบบนี้

“เออ!” ธามไทตอบเสียงดังฟังชัดเขาไม่สนใจหรอกหากเพื่อนจะล้อเลียนเพราะถ้าต้องมีปัญหากับเมียอีกเขายอมอยู่เงียบๆไม่มีปากมีเสียงกับเธอจะดีกว่า

“ถ้ากูจะเอาให้ได้ล่ะ” นักรบเบนสายตากลับไปมองคนตัวเล็กอีกครั้งที่เพียงเขาเห็นแค่นี้ก็รู้แล้วว่าเจ้าตัวซ่อนรูปมากแค่ไหนจะให้เขาปล่อยไปก็เสียดายแย่ ถึงเขาจะไม่ชอบผู้หญิงตัวเล็กแต่ถ้ารูปร่างดีเขาก็ไม่ติด

“ฟู่ว!” ธามไทพ่นลมหายใจออกมาหนักๆอย่างเหนื่อยหน่ายใจและเขารู้ว่าคนอย่างนักรบถ้าลองอยากได้อะไรแล้วก็จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาอยู่ดี มีหรือที่เขาจะห้ามปรามมันได้

ทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กแค่มองตาก็รู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว แม้จะมีช่วงเวลาที่ห่างหายกันไปเพราะนักรบต้องไปอยู่ที่อังกฤษแต่นิสัยของเจ้าตัวก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย ยังคงเจ้าเล่ห์และเอาแต่ใจเหมือนเดิม

“อย่าทำกูเดือดร้อนก็แล้วกัน ถ้ามึงทำกูเดือดร้อนจนเมียกูโกรธ กูจะส่งคนไปกระทืบมึงและส่งคนไปเผาโกดังมึงด้วย” เขาคงทำได้แค่พูดจาข่มขู่อีกฝ่ายถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ทำให้เพื่อนรักกลัว แต่อย่างน้อยก็จะได้เตือนสติมันว่าหากคิดจะทำอะไรก็ให้มันเนียนๆ อย่าทำให้เขาต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

นักรบไม่ได้รับปากแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธที่จะไม่ทำตามคำขอของเพื่อน เขาเพียงยกแก้วเหล้าขึ้นจิบและนั่งยิ้มอย่างไม่ทุกข์ร้อนจนธามไทอดหมั่นไส้ไม่ได้

ทั้งสองคนเปลี่ยนมาพูดคุยเรื่องงานกันบ้างเพราะธามไทสนใจธุรกิจใหม่ของเพื่อนรักที่เจ้าตัวพึ่งลงทุนทำได้ไม่นานแต่ผลกำไรดีมากแม้เขาจะร่ำรวยมหาศาลแต่ก็ยังอยากทำธุรกิจใหม่ๆ ไปเรื่อยๆ ไม่รู้จบ

นักรบลงทุนทำธุรกิจนำเข้าและส่งออกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เพราะหลังจากเจ้าตัวเปิดผับและคลับหรูหลายแห่งก็รู้สึกหลงใหลในธุรกิจกลางคืนจึงคิดว่าเปิดบริษัทนำเข้าและจัดจำหน่ายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ด้วยตัวเองน่าจะดีกว่าเพราะส่วนใหญ่คลับและผับของเขาจะเน้นไปที่ลูกค้าวีไอพีที่สามารถจ่ายค่าเครื่องดื่มแพงๆ ได้อยู่แล้ว ส่วนด้านบนของผับก็ยังมีคาสิโนที่เปิดให้ผู้คนเหล่านั้นได้เพลิดเพลินกับการใช้เงินอีกด้วยเรียกได้ว่ามาเที่ยวในที่ของเขาคือครบจบที่เดียว

“มึงทำธุรกิจใหม่อีกแล้วแสดงว่ายังไม่คิดกลับอังกฤษเร็วๆนี้ใช่มั้ย” ธามไทยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มบ้างและพวกเหล้าราคาแพงพวกนี้ก็ได้มาจากเพื่อนรักเนี่ยแหละ แดกอร่อยชิบหาย ปกติเขามักจะเคร่งขรึมและเย็นชาแต่ถ้าอยู่กับนักรบที่รู้ใจกันดีก็มักจะพูดคุยกันแบบสบายๆมากกว่า

“อืม ตอนนี้ปู่กับย่ากูก็มีคนดูแลอยู่”

“ที่ไม่กลับเพราะยังทำใจไม่ได้หรือว่าหนีการจับคู่”

“เสือกเรื่องกูจริงๆ” นักรบไม่ตอบเขาเพียงแสดงสีหน้าหงุดหงิดออกมาแค่นั้น ธามไทหัวเราะคืนบ้างเพราะดูเหมือนว่าเขาจะไปจี้โดนจุดอ่อนของเพื่อนให้แล้ว

นักรบชักสีหน้าและเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะเขาไม่อยากพูดคุยถึงเรื่องที่มันผ่านมาแล้วแม้ว่ามันจะยังฝังอยู่ในใจเขาก็ตาม

“บอกเมียมึงด้วยว่ากูจะไปส่งเพื่อนเธอเอง” ตอนนี้หัวสมองเขานั้นกำลังคิดหาทางใกล้ชิดและล่อลวงเธอคนนั้นตลอดเวลาและการไปส่งเธอครั้งนี้แหละมันจะเป็นจุดเริ่มต้น บางครั้งหากอยากได้อะไรมาโดยง่ายมันก็ต้องลงทุน

“เออ! กูห้ามอะไรมึงไม่ได้อยู่แล้วนี่”

เวลาผ่านไปสักพักนักรบก็ลุกขึ้นยืนเพราะเขาเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังชะเง้อคอมองออกไปด้านนอกเหมือนกับว่ากำลังรอเพื่อนของเธอกระทั่งเธอทนไม่ไหวเดินเข้ามาหาเพื่อนเขาแทน

“เอ่อ คุณธามคะรบกวนบอกยัยลิณด้วยนะคะว่าฉันขอกลับก่อน พอดีมีธุระที่บ้านค่ะ” เมื่อสักครู่เธอได้รับโทรศัพท์จากน้องสาวว่าให้รีบกลับบ้านเพราะดูเหมือนว่าพ่อเลี้ยงเธอจะทำตัวมีปัญหาอีกแล้ว

“อืม เดี๋ยวให้คนไปส่ง”

“เดี๋ยวฉันไปส่งเอง ฉันกำลังจะกลับพอดี” ธามไทมองเพื่อนรักที่อาสาไปส่งผู้หญิงอย่างเอือมระอาทั้งๆ ที่มันไม่เคยทำอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ ท่าทางจะอยากได้มากจริงๆ เขาก็คงทำได้แต่เอาใจช่วยให้เพื่อนรักของเมียรอดพ้นจากเงื้อมมือของเพื่อนเขาก็แล้วกัน

“มะ..ไม่เป็นไรค่ะ ฉันว่าฉันกลับเองดีกว่า”

“ไปขึ้นรถ..แล้วบอกมาก็พอว่าบ้านเธออยู่ไหน” เขากดดันเธอด้วยสายตาและน้ำเสียง ใบข้าวมองหาตัวช่วยซึ่งมองไปทางไหนก็ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เลยทำให้เธอจำต้องบอกเขาไปว่าบ้านเธออยู่ไหน หลังจากนั้นก็ได้แต่เดินตามหลังเขาออกไปขึ้นรถสปอร์ตราคาหลายสิบล้านที่ชาตินี้ทั้งชาติเธอก็คงไม่มีปัญญาได้นั่งหากเขาไม่เอ่ยปากจะไปส่งเธอด้วยตัวเองแบบนี้…