บทที่ 12 EP.12 พายุพลอดรัก

ซ่าาา~

ฝนยังไม่มีท่าทีจะหยุด คืนนี้ฉลามจำเป็นต้องนอนค้างบ้านอังศุมาลิน แม่ทำข้าวต้มกุ้งพร้อมไข่เจียวให้อย่างดี แปลกที่ครั้งนี้ชายหนุ่มดูไม่มีปัญหา ไม่ก่อเรื่องหรือกวนอารมณ์เหมือนทุกที

"ถ้ามีอะไรขาดเหลือเรียกแม่ได้เลยนะ" แม่อังศุมาลินยื่นผ้าห่มผืนใหม่ให้ "ส่วนเรื่องเงินจะหามาคืนแน่นอนไม่ต้องห่วง แต่อาจจะช้าหน่อย"

"เรื่องนั้นผมไม่มีปัญหาเลยครับ"

"หน้าตาดีจิตใจก็ดีจังพ่อคุณ"

"อย่าชมผมเยอะเลยครับ ฮ่าๆ"

"ถ้าอย่างนั้นแม่ขอตัวไปนอนก่อน"

อังศุมาลินเดินตามหลังแม่ คืนนี้เธอไม่ได้นอนห้องตัวเองเพราะฉลามครอบครอง หลังจากทำแผลให้แม่เสร็จสรรพก็นอนหลับพักผ่อน

เช้าวันต่อมา

"ป้าก็ไม่คิดว่าหยาดฝนมันจะโกรธขนาดนี้!" แม่ของเพื่อนสนิทมาตามหาลูกสาวที่หายออกจากบ้านตั้งแต่เมื่อคืน "มันบอกอะไรอังอังไหม"

"ไม่ได้บอกเลยค่ะ ปกติทุกเช้าก็จะข้อความมาหา แต่วันนี้ก็ไม่ติดต่อมา"

"สงสัยมันขึ้นรถทัวร์ไปหายายที่บนดอย! เฮ้อนังลูกคนนี้มันดื้อจริงๆ"

"ใจเย็นก่อนนะคะแม่"

หยาดฝนทะเลาะกับทางบ้านรุนแรง ด้วยเรื่องที่ไม่ชอบให้พ่อดื่มเหล้าแต่แม่กลับมักซื้อมาให้ จนบางครั้งเมามายอาละวาด พอหยุดยาวจึงหอบเสื้อผ้าไปบ้านยายที่ต่างจังหวัด แต่ก็น่าเป็นห่วงเพราะปกติไม่เคยไปเพียงลำพัง

"นี่เธอจะไปตามหาเพื่อนเหรอ?" ฉลามยืนมองอังศุมาลินรีบเก็บกระเป๋าเสื้อผ้า

"ใช่ค่ะ หนูเป็นห่วงหยาดฝน"

"ก็ได้ยินแม่ของเพื่อนเธอบอกว่าไปบ้านยาย"

"รู้แล้วค่ะแต่กลัวว่าจะไม่กลับมา หยาดฝนมีนิสัยห้าวใจใหญ่ แถมยังนิสัยดื้อรั้น ถ้าไม่กลับมาเรียนที่นี่ก็แปลว่าหนูจะไม่มีเพื่อนนะคะ"

"นึกว่าเป็นห่วงจริงจัง ที่แท้ก็กลัวไม่มีใครคบ"

"พี่ฉลามคะ! หนูไม่มีเวลามาทะเลาะด้วย"

บนรถ

ถนนสายสาม

"ทำไมพี่ต้องมาส่งหนู" ฉลามบังคับขู่เข็ญลากอังศุมาลินให้ขึ้นรถเพื่อขับพาไปยังจุดหมาย โดยที่ตัวเองแวะห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อเสื้อผ้านำมาเปลี่ยนใหม่ "ที่จริงหนูนั่งรถไปเองได้"

"วันหยุดยาวฉันว่างไม่รู้จะไปไหน"

"แต่หนูไม่อยากรบกวน"

"แต่ฉันอยากให้กวน"

ใบหน้าหล่อแสยะยิ้มเชิงชอบใจ

คงถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจถึงเอาแต่ใจแบบนี้

ซ่าาา

โรงแรมเก่า

เดินทางมาเกือบใกล้จะถึง แต่พายุลูกใหญ่พัดผ่าน จำเป็นต้องเลี้ยวเข้าโรงแรมเก่าเล็กๆ ข้างทาง ถ้าฝืนขับไปคงอันตราย

กริ่งงง

เสียงกระดิ่งผ่านเข้าประตู มองรอบข้างมีแต่ป่าทึบกำแพงสีซีด ทางเข้าก็เป็นถนนขรุขระ

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ามากันกี่ท่าน" พนักงานโรงแรมยิ้มอย่างเป็นมิตรกล่าวทัก

"ตอนนี้ห้องว่างแค่ห้องเดียวหรือครับ"

"เอ๊ะ..."

"ถ้าอย่างนั้นเราคงต้องได้นอนด้วยกัน"

"คุณลูกค้าครับคือว่า..."

ฉลามยื่นแบงก์พันให้หลายใบ พร้อมกับขยิบตาส่งซิกบางอย่าง พนักงานโรงแรมเป็นผู้ชายจึงรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร ในชนบทเงินมากขนาดนี้ทำงานเป็นเดือนคงกว่าจะได้มา

"ใช่ครับทางโรงแรมของเราเหลือเพียงห้องเดียว ส่วนนี่กุญแจ เดินขึ้นบันไดไปชั้นสาม ทุกอย่างสะอาดใหม่หมดจดรับประกัน" พนักงานยิ้มอีกครั้งพร้อมกับยกมือไหว้ ฉลามหันมามองอังศุมาลินพร้อมกับทำท่าไม่รู้เรื่องราวอะไร

ห้องพัก

"แปลกจัง..รถที่จอดอยู่ก็มีไม่กี่คัน ห้องก็มีตั้งเยอะ ทำไมว่างอยู่แค่ห้องเดียวคะ" อังอังถาม

"ก็โรงแรมมันเก่า บางห้องอาจชำรุดก็ได้"

"เฮ้อออ"

"นอนกับฉันมันลำบากใจมากหรือไง ถึงถอนหายใจยาวขนาดนี้"

"ไม่ได้อึดอัดค่ะแต่หนูแค่กลัว คนเจ้าเล่ห์อย่างพี่ชอบทำอะไรที่นึกไม่ถึงอยู่แล้ว ขนาดตัวเองตามองเห็น ยังทำเป็นตาบอดมองหนูแก้ผ้า"

"ฝังใจเรื่องนั้นจังเลยนะ ฮ่าๆ"

สาวน้อยรีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเสื้อผ้า โชคดีที่พกเสื้อแขนยาวพร้อมกับกางเกงขายาวมา อีกทั้งภายในห้องไม่มีโต๊ะหรือโซฟา ส่วนพื้นก็ปูกระเบื้องเก่าไม่น่านอน จำใจต้องนอนร่วมเตียงกับชายหนุ่มอย่างฉลาม

ฟุบ

ฉลามอาบน้ำเป็นคนสุดท้าย มาถึงก็ล้มตัวนอนข้างอังศุมาลิน แต่ยังดีที่ภายในห้องมีโคมไฟเล็กข้างเตียงส่องสว่าง

กระหลึ่ง

'อ๊าย์!'

เสียงฟ้าร้องฟ้าคำรามดังจนตัวเล็กสะดุ้งดึงมือขึ้นมาปิดหู กระทั่งรู้สึกตัวว่ามีบางอย่างโอบกอดจากด้านหลัง "พี่ฉลาม! ถอยไปนะคะ"

"กอดนิดเดียวเอง ฉันก็กลัวนะ"

"พี่เนี่ยนะกลัว!"

"ถึงฉันจะเป็นผู้ชาย ก็ตกใจเป็นเหมือนกัน"

"แต่กอดแน่นไปแล้ว"

แค่เพียงแกล้งทั้งที่ตัวเองไม่ได้ตกใจเลยด้วยซ้ำ ฉลามซบใบหน้าแนบกับแผ่นหลัง สูดดมกลิ่นหอมอ่อนจากแชมพูสระผมที่ปล่อยยาวสลวย เป็นสิ่งที่ทำให้สาวน้อยไม่กล้าหลับตา

แต่เนื่องจากการเดินทางที่ยาวนาน จึงทำให้ผล็อยหลับไป เสียงฟ้าคำรามกับฝนยังคงสาดเข้าใส่หน้าต่างที่ปิดสนิท พายุลมโหมกระหน่ำไม่มีทีท่าจะผ่อนเบา มือหนาเริ่มจับลูบเอวคอด เริ่มแผนการที่ตัวเองคิดไว้แต่ต้น

แค่เล้าโลมก็คงจะเคลิ้ม

ฉิง!

"เชี่ยยย" ฉลามตกใจรีบขยับถอยหลัง "พกมีดมานอนด้วยทำไมเนี่ย?!"

"ถ้าพี่ทำอะไร..เจอแทงมิดด้ามแน่คะ"

"โห เกินไปหรือเปล่าเนี่ย ฮ่าๆ"

ปรากฏว่าอังศุมาลินซ่อนคัตเตอร์ไว้ที่หมอน เมื่อรู้สึกถึงสิ่งปกติจึงหยิบขึ้นมาขู่ แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้กลัวแต่ก็ยอมถอยให้ เป็นครั้งแรกที่เขายอมให้ผู้หญิงเป็นแต้มต่อ

ตีสอง

หมับ!

'อักกกก'

เสียงฉลามร้องเจ็บ คล้ายกับมีบางอย่างกระแทกที่กลางอก เป็นอังศุมาลินที่คิดว่ากอดหมอนข้าง เหวี่ยงตัวเข้ามาแนบชิดชายหนุ่ม

"เด็กบ้า แล้วบอกว่าห้ามจับเนื้อต้องตัว เธอกอดฉันเต็มๆ เลยนะเนี่ยยย" เสียงบ่นพึมพำท่ามกลางไฟสลัว เหลือบมองเห็นใบหน้าสวยแม้นอนหลับก็ยังคงความเสน่หา มือหนาปัดผมที่บดบังก่อนจะแนบริมฝีปากจูบหน้าผาก "ฝันดี"

หมู่บ้านหมั่นเพียร

ขับมาหลายชั่วโมงกว่าจะถึง อังศุมาลินรีบวิ่งไปกอดเพื่อนสนิทพร้อมกับพูดคุยเคลียร์ปัญหา จนสุดท้ายหยาดฝนก็บอกว่าแค่มาพักใจ เดี๋ยวใกล้หมดวันหยุดยาวก็จะกลับไป

"นี่เธอนอนค้างกับพี่ฉลามเนี่ยนะ?!" หยาดฝนตกใจจ้องหน้าเพื่อน "ปกติไม่ยอมให้ผู้ชายคนไหนอยู่ใกล้ หรือว่าแอบคบกัน"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะ! เรื่องมันยาว"

"ถึงยังไงก็ว่าแปลกๆ ขับรถไม่ใช่ใกล้ๆ อาสามาส่งเธออีก แบบนี้เรียกว่าจีบหรือเปล่า"

"คงไม่หรอกมั้ง"

"อังอัง..รู้ไหมว่าตอนนี้หน้าเธอแดงแจ๋ เธออายขนาดนี้เพราะกำลังตกหลุมรักพี่ฉลามใช่ไหม?!" หยาดฝนตาเบิกกว้าง

"เบาๆ สิ" อังศุมาลินเหลียวมองรอบข้าง โชคดีที่ไม่มีใคร "ไม่ใช่หรอก ก็แค่..มีเรื่องให้ต้องอยู่ด้วยกันบ่อยครั้งเท่านั้นเอง"

"ทั่วทั้งมหาวิทยาลัย ใครก็รู้ว่าพี่ฉลามร้ายกาจแค่ไหน เล่นกับไฟมันอันตรายนะ ระวังจะโดนเผาไหม้ทั้งกายใจ"

"ต่อไปจะพยายามรักษาระยะห่าง"

"ตัวติดกันขนาดนี้จะห่างกันตอนไหนมิทราบคะ หลงรักพี่ฉลามแล้วสินะอังศุมาลิน กลายเป็นเหยื่อติดเบ็ดจนได้ โอ๊ยยย! จะบ้า"