บทที่ 15 EP.15 อังอังจุ๊บพี่ซัน

หลายวันผ่านไป

หลังจากเปิดเทอมได้สักระยะก็พอปรับตัวกับตารางเข้าเรียนได้ อังศุมาลินจึงเริ่มรับงานพิเศษแทบทุกวันเพื่อหารายได้เสริม อย่างเช่นวันนี้ที่ไม่มีเรียนช่วงบ่าย ก็รีบมาทำงานพิเศษเป็นพนักงานเสิร์ฟร้านชาบูแถวมหาวิทยาลัย

กริ่งงง

เสียงกระดิ่งดังปรากฏว่าเป็นกลุ่มของฉลาม ครั้งนี้มาครบทั้งเดย์กับซันแต่ที่เพิ่มเติมก็คือผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนแรกของฉลาม

"นั่งตรงไหนดี" เดย์ถาม

"ตรงมุมนั้นก็ได้นะ" ซันชี้

"เออก็ได้ เฮ้ย! นั่นน้องนมโตนี่หว่า ขยันฉิบหาย ตอนเช้ายังเห็นเรียนอยู่เลย"

"ใครจะเหมือนมึงผลาญเงินพ่อไปวันๆ"

คำพูดขบขันทำให้เดย์คิ้วขมวด แต่ก็เป็นเพียงคำหยอกล้อปกติเท่านั้น ฉลามจ้องมองหน้าอังศุมาลินอย่างไม่ลดละสายตา ก่อนที่มือเรียวของโบวี่จะคว้าแขนแล้วลากไปยังโต๊ะ

"พี่ฉลามอยากกินอะไรคะ" โบวี่ถาม

"อะไรก็ได้ สั่งเลยตามใจ"

"งั้นโบวี่สั่งเลยนะคะ จำได้ว่าพี่ฉลามชอบกินเต้าหู้ ตอนที่เราไปกินกันหลังเลิกเรียน พี่ฉลามกินหมดถ้วยเลย ฮ่าๆ งั้นเอาสองที่เนอะ"

โบวี่ส่งยิ้มหวานขณะที่อังศุมาลินยืนอยู่เพื่อรับออเดอร์ ซันรีบกล่าวทักทาย "สวัสดีคนสวย"

"สวัสดีค่ะพี่ซัน" อังศุมาลินตอบกลับ

"ขยันจังเลยนะเรา"

"อะไรที่ได้เงินหนูก็ทำหมดค่ะ"

"พักบ้างนะทั้งเรียนทั้งทำงานคงเหนื่อยแย่"

คำพูดอีกทั้งแววตาห่วงใยส่อถึงความรู้สึกที่มีในใจ หลังจากสั่งอาหารเมนูครบ สาวน้อยก็รีบไปยื่นออเดอร์ในครัว สักพักก็ยกแก้วชาร้อนสำหรับลูกค้าให้ดื่มเปิดต่อมรถอาหารออกมา

เคว้ง!

'ว้ายยย!'

แก้วที่อังศุมาลินถือร่วงหล่นพื้น พร้อมกับโบวี่ที่ล้มลงส่งเสียงร้องตกใจ สามหนุ่มรีบวิ่งเข้ามาดูสถานการณ์ ปรากฏว่าน้ำร้อนลวกมือของโบวี่จนแดงเถือก ฉลามตะคอกเสียงดัง

"ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ยอังศุมาลิน!"

"น...หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ พอดีว่าเดินหันหลังมา ไม่เห็นว่าคุณคนนี้เขาเดินเข้ามาใกล้"

"ทำงานไม่รู้จักระวังทำให้คนอื่นบาดเจ็บ! แบบนี้เธอจะชดใช้ยังไง แม่งเอ๊ย"

"ก็หนูบอกแล้วไงคะว่าไม่ได้ตั้งใจ ฮึก~"

ฉลามรีบหยิบน้ำเปล่าเทใส่มือของโบวี่ ตอนนี้สาวสวยยืนร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด ซันหาน้ำแข็งมาช่วยประคบพร้อมพูดปราม

"ใจเย็นก่อนไอ้ฉลาม"

"มึงไม่เห็นหรือไงว่ามือโบวี่แดงขนาดนี้"

"แต่มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้เกิด"

"มึงเลิกเข้าข้างสักที ถ้าไม่มีความสามารถในงานบริการแบบนี้ ก็ไปขายตัวซะ! อาชีพชั้นต่ำ แค่อ้าขาให้เอา ไม่ต้องใช้สมอง จะได้ไม่ต้องทำให้ใครเจ็บตัวแบบนี้"

คำพูดของฉลามทำให้อังศุมาลินอึ้งกิมกี่ กระทบกระเทือนจิตใจทันทีเพราะมีแม่ขายตัว นี่ขนาดเขายังไม่รู้ ยังดูถูกเหยียดหยาม

ถ้ารู้ว่าเธอคือลูกของโสเภณีคงรังเกียจมาก

ตึก ตึก ตึก

หมับ!

สาวน้อยวิ่งออกมาแต่ฉลามก็รีบคว้าแขนรั้ง ทั้งคู่ยืนอยู่โถงทางเดินข้างร้าน "หนีปัญหาเหรอ"

"หนูไม่เข้าใจว่าทำไมที่ผ่านมาพี่ต้องทุ่มเทเหมือนจะดี แล้วก็มาเหี้ยใส่ด้วย!"

"ฉันก็ทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคน..ที่อยากได้" ฉลามตอบ

"อะไรนะคะ.."

"ก็ฉันมันไม่ได้แสนดีเหมือนไอ้ซัน แล้วเธอจะมาคาดหวังอะไร กลับเข้าไปขอโทษโบวี่ซะ"

อังศุมาลินทนรับแรงกดดันไม่ไหวรีบวิ่งเข้าไปหลังร้าน นั่งร้องไห้อยู่ข้างตู้ล็อกเกอร์เพียงลำพัง แต่เหตุการณ์ก็ย่ำแย่ขึ้นเพราะผู้จัดการเรียกไปตำหนิด่าทอ แถมยังหักเงินค่าจ้างในวันนี้

โลกไม่น่าเหวี่ยงให้เธอมาเจอเขา

ทั้งที่เพิ่งเริ่มต้นก็ถึงจุดจบ

วันต่อมา

มหาวิทยาลัย

เรียนคาบวิชาสร็จก็เตรียมตัวออกไปกินข้าวในช่วง พักเที่ยง หยาดฝนเห็นถึงความผิดปกติแต่ก็ยังไม่กล้าถาม เพราะกลัวจะรบกวนเพื่อนสาวมากเกินไป จนเดินผ่านลานจอดรถ

"ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?" หยาดฝนชี้ให้ดูกลุ่มฉลาม ที่มีสาวสวยไม่ได้อยู่ในชุดนักศึกษายืนอยู่ด้วย "อย่าบอกนะว่าเป็นผู้หญิงของพี่ฉลาม..ไม่น่าล่ะวันนี้เธอไม่ตั้งใจเรียนเหม่อทั้งคาบ"

"ไม่มีอะไรหรอก สงสัยนอนน้อย"

"โกหก! ต้องเกี่ยวกับพี่ฉลามแน่นอน"

"ไปกินข้าวกันเถอะหิวแล้ว"

คงไม่ต้องเค้นหาคำตอบ เพราะใบหน้าของเพื่อนสนิทอย่างอังศุมาลินเผยให้เห็นความรู้สึกเจ็บปวดอย่างชัดเจน หลังจากกินข้าวเสร็จก็กลับมาเรียนตามปกติ

บ่ายสี่โมงเย็น

"ห้ามลืมนัดเด็ดขาด" หยาดฝนย้ำ

"คิดยังไงถึงอยากไปเที่ยวบาร์"

"ก็พาเธอไปปลดปล่อยอารมณ์แย่ๆ ไงล่ะ"

"ก็บอกแล้วไงว่า..."

"แต่งตัวให้สวยนะคะ! แล้วเจอกันคืนนี้"

ครั้งแรกที่หยาดฝนเป็นตัวตั้งตัวตี สั่งให้อังศุมาลินแต่งตัวสวยเพื่อนัดกันเที่ยวยามราตรี

บาร์RRR.

อึก อึก อึก

"นี่ขนาดว่าไม่อยากมา ค็อกเทลหมดไปหลายแก้วแล้ว ดื่มไม่พักเลย" หยาดฝนขมวดคิ้ว

"ก็มันกินง่ายคล่องคอดีออก ฮ่าๆ"

"เฮ้อ~บอกแล้วไงว่าเผลอใจไปกับผู้ชายร้ายๆ อย่างพี่ฉลาม แล้วกล้าดียังไงถึงมาทำให้เพื่อนสาวของฉันต้องรู้สึกเสียใจแบบนี้!!"

"ช่างเถอะ ต่อไปอย่ายุ่งกับพวกเขาอีกก็พอ"

"ตอนแรกนึกว่ากลับตัวกลับใจเป็นคนดีได้นะ แต่เสือต่อให้ถลกหนัง มันก็ยังเห็นลายอยู่ดี"

อังศุมาลินเข้าใจความหมาย ยิ่งเห็นฉลามปกป้องผู้หญิงที่อยู่ข้างกายอย่างโบวี่ ก็รับรู้ได้ทันทีว่าคงสำคัญต่อใจอย่างมาก ต่างจากเธอที่ถึงแม้จะสนิทสนมกันมาสักพัก แต่ก็ไม่อาจสู้ความผูกพันที่มีมาก่อนเนิ่นนานได้

หมับ!

"โอ๊ยยย~ไหวไหมเนี่ยอังอัง" ไม่ถึงชั่วโมงครึ่ง อังศุมาลินก็เมาแอ๋หน้าแดงยืนไม่นิ่ง หยาดฝนพยายามประคองอยู่สักพัก

"ทำไมอังศุมาลินเมาขนาดนี้" ชายหนุ่มผู้คนหน้าคุ้นตาเดินเข้ามาถาม

"พี่ซัน.." หยาดฝนจำได้เพราะเขาช่วยตามหาเพื่อนในวันนั้น

"แล้วแต่งตัวโป๊อีกต่างหาก"

"สงสัยปกติอังศุมาลินไม่ดื่ม พอวันนี้ชวนมาดื่มก็เลยหนักข้อไปหน่อยค่ะ แฮ่"

ซันรีบถอดเสื้อคลุมปกเรือนร่าง แล้วพยุงออกจากร้านเพื่อจะพาไปยังรถตัวเองที่จอดอยู่

แชะ

หยาดฝนเห็นว่าเพื่อนมีผู้ชายหน้าตาดีคอยดูแลไม่ห่าง จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปอวดลงโซเชียล พร้อมกับเขียนแคปชันสุดจิ้น

-ดีจังเลย มีผู้ชายหน้าตาดีนิสัยดีอบอุ่นมาคอยดูแลเพื่อนสาวสุดสวยอย่างอังศุมาลิน อย่างกับในละครซีรีส์เกาหลี ฟีลกู๊ดสุดๆ -

บ้านเช่า

รถหรูของซันขับพาสองสาวเพื่อมาส่งบ้าน หยาดฝนช่วยประคองเพื่อนที่เมามากแต่ก็ยังเดินเองพอไหว เมื่อลงจากรถปรากฏว่าเจอใครบางคนยืนรออยู่ก่อน ใบหน้าหล่อร้ายจ้องดุดัน

"กูโทรหามึงตั้งหลายครั้งทำไมไม่รับสาย!" ฉลามถามซัน "ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบกลับ"

"กูขับรถอยู่ไม่ค่อยสะดวก"

"แล้วทำไมยัยนี่เมาแอ๋ขนาดนี้"

"ไม่รู้สิ กูบังเอิญไปเจอที่บาร์"

"แล้วมึงมาส่งทำไม ดูท่าทางเพื่อนของอังศุมาลินก็ไม่ได้เมา น่าจะกลับกันเองได้"

"ว่าแต่มึงตามมาถึงนี่..มีธุระอะไรสำคัญ"

ซันยังคงสงสัยแต่ฉลามไม่ตอบอะไร ยืนเท้าสะเอวคิ้วขมวดปมจ้องหน้าอังศุมาลินดุดัน เพราะเขากำลังจะเข้านอนแต่ดันเห็นรูปที่หยาดฝนถ่ายแล้วแท็กชื่ออังศุมาลินหน้าโซเชียล ทันทีที่รู้ว่าอยู่กับซันจึงรีบมาหาอย่างไม่ทันคิด

"กูแค่บังเอิญผ่านมาแถวนี้" ฉลามตอบโกหก

"ก็นึกว่ามีอะไรสำคัญตามมาถึงนี่ ฮ่าๆ"

"เรื่องของกู"

"งั้นเดี๋ยวกูไปส่งน้องอังศุมาลินในบ้านก่อน"

"ไม่ต้อง! เดี๋ยวกูไปส่งเอง"

หมับ

ยังไม่ทันได้หายข้องใจ อังศุมาลินเดินโซเซจากการปกครองของเพื่อน เขย่งปลายเท้าจับกรอบแก้มหล่อเหลาของซันให้หันหน้ามาปะทะสายตา พูดด้วยน้ำเสียงยาน "ขอบพระคุณค่ะที่มาส่งหนูววว" เมาจนอักษรเพี้ยน

"มะ ไม่เป็นไรครับ" ซันตอบ

"พี่ซันหล่อมาก แสนดี ใจสปอร์ต"

"ระวัง..เดี๋ยวล้มนะ"

"หนูไม่มีอะไรตอบแทน งั้นเอาไปหนึ่งจุ๊บ"

ใครจะคิดว่าพอเมาก็เกิดความใจกล้าหน้าด้าน สาวน้อยที่เรียบร้อยอย่างอังศุมาลินพุ่งริมฝีปากสีชมพูจูบที่แก้มของซัน

'เชี่ยยยย!'

เสียงของหยาดฝนสบถดัง ก่อนจะเหลือบมองฉลามที่ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าหล่อเหมือนกำลังเดือดหน้าแดงเถือก เสียง กึบ~กัดฟันกรามแน่นจนเส้นเอ็นข้างขมับปูดโปน ส่วนทั้งสองมือก็กำหมัดแถมดวงตาเบิกโพลง

อาการเหมือนคนโมโหจนเลือดขึ้นหน้า