บทที่ 7 นอกสายตา

ตอนที่ 7 นอกสายตา

ผมนอนจมอยู่ในกองผ้าห่มหนากลิ่นหอม แสงสว่างภายในห้องสลัวรางมองเห็นทุกอย่างเป็นเพียงเงาตะคุ่มๆ ไม่รู้ ผมไม่คิดว่าไอ้เพียวมันจะเป็นห่วงผมมากถึงขนาดมานั่งเฝ้าผมแบบนี้

“ไอ้เพียวมึงยังอยู่อีกเหรอ” ผมค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นมานั่งอย่างช้าๆ

“ตื่นแล้วเหรอมึง นึกว่าตายห่าไปแล้ว” ไอ้เพียวลุกขึ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ