บทที่ 19

ฉันยืนนิ่งงันอยู่ในเงามืดของโถงทางเดิน ความรู้สึกผิดแหลมคมบิดแน่นอยู่ในอก เพราะฉันเป็นคนทำประติมากรรมคริสตัลราคาแพงของเขาแตกกระจายเป็นเศษระยิบระยับนับพันชิ้น

แต่แล้วเสียงของเดมอนก็กรีดผ่านห้วงขณะนั้นมา ทุ้มต่ำและเจือด้วยความขบขันเอื่อยเฉื่อย

“เอาจริงดิ” คำพูดนั้นจบลงด้วยเสียงเยาะ “ลูเซียน นายคิดมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ