บทที่ 20

มุมมองของไวโอเล็ต:

ฉันดับเครื่องมอเตอร์ไซค์ ปล่อยให้ความเงียบที่ชายขอบมหาวิทยาลัยไหลเข้ามาห่อหุ้มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแกว่งขาลงจากเบาะ เซนไม่ได้ยินว่าฉันเข้ามาใกล้ เขาจมอยู่กับความทุกข์ของตัวเองมากเกินไป

“เซน?” ฉันเรียกเบาๆ

เขาสะบัดหน้าขึ้นอย่างรุนแรงจนฉันเผลอสะดุ้ง น้ำตาไหลเป็นทางเต็มใบหน้า แต่สิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ