บทที่ 42

แสงยามเช้าส่องลอดผ่านกระจกหน้าต่างที่ถูกน้ำแข็งกัดลาย ฉันยืนอยู่ที่ระเบียงห้องนอน มองหิมะโปรยลงมาเป็นม่านหนาทึบซึ่งทับถมมาตั้งแต่ก่อนรุ่งสาง ถนนทางเข้าบ้านหายไปใต้หิมะฟูนุ่มหนาอย่างน้อยแปดนิ้ว

คนที่มีเหตุผลสักหน่อยคงยกเลิกแผนออกไปข้างนอกในสภาพอากาศแบบนี้

เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นสามครั้งสั้น ๆ หน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ