บทที่ 46

โทรศัพท์ของฉันสั่นครืดอยู่บนผ้าปูเตียงไหม ชื่อของเซเลสต์เรืองแสงอยู่ในความมืด ฉันจ้องมันอยู่สามครั้งกริ่งกว่าจะกดรับ แล้วแนบมันขึ้นที่หูโดยไม่พูดอะไร ความเงียบทอดยาวคั่นกลางระหว่างเรา มีเพียงเสียงลมหายใจตื้น ๆ ของเธอเท่านั้น และฉันแทบได้ยินความลังเลในใจเธอ ว่าจะถามดีไหมว่าเดมอนหายไปไหนคืนนี้ เขาเอ่ย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ