บทที่ 4 ลืมตัว
“สมกับเป็นพี่ชายที่รู้ใจน้องสาวที่สุดเลยค่ะ” จัสมินกระโดดกอดคอราเฟย์อย่างลืมตัว คนเป็นพี่กระแอมไอสองสามครั้งเธอจึงปล่อยมือออกแล้วยิ้มทะเล้น
“อีกวันสองวันก็แล้วกันนะ พอดีพี่มีประชุมกับตัวแทนการค้าน้ำมัน”
“ได้ค่ะ” หญิงสาวลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตูห้องหนังสือ แต่ก่อนออกไปเธอหันหาเขาอย่างเพิ่งนึกได้ “น้องตอบตกลงไปเป็นอาจารย์พิเศษให้ที่มหาลัย จะเริ่มงานต้นเดือนหน้า ตอนนี้น้องยังว่างจะใช้งานอะไรก็รีบใช้นะคะ”
ราเฟย์เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ จะว่าไปเขาก็ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่นัก เพราะน้องสาวคนนี้มักตัดสินใจทำอะไรโดยไม่ปรึกษาใครอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่าจัสมินจะเริ่มทำงานเร็วนัก เขาคิดอีกครึ่งปีเป็นอย่างเร็วน้องสาวแก่นแก้วคนนี้ถึงนึกอยากทำงานทำการ ชายหน้าหนุ่มส่ายหน้าไปมาเขาจัดการเรียกข้อมูลที่ต้องการออกมาจากคอมพิวเตอร์และลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวเข้าประชุมงานที่รออยู่ในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้า
อารยาออกจะตื่นเต้น ไม่ซิ! ตื่นตะลึงถึงจะถูกหลังจากเข้าประเทศบาฮาเนียเธอก็ไปพักที่บ้านหลังของคาร์ดัลซึ่งหลังใหญ่ราวกับคฤหาสน์ เขาจัดการให้สาวใช้ซื้อเสื้อผ้าให้เธอใหม่ทั้งหมดและทำความเข้าใจเกี่ยวกับธรรมเนียมประเพณีของที่นี่ คาร์ดัลเป็นคนอ่อนโยนและมีเมตตาแม้ว่าใบหน้าจะดูเคร่งขรึมตลอดเวลา แต่ตลอดสัปดาห์คาร์ดัลก็ไม่ปริปากเอ่ยชื่อ ‘เจ้านาย’ ที่เธอต้องไปดูแล แต่เช้านี้เธอถูกเรียกให้เตรียมตัวแต่เช้าเพื่อเข้าไปพบ ‘เจ้านาย’ แล้วคาร์ดัลก็พาเธอมาที่พระราชวังใหญ่โตมโหฬารอย่างที่ไม่คาดคิดมาก่อน
‘ตายแน่อารยา...นี่ฉันรับงานกับใครกันนี่’
อารยาพึมพำกับตัวเองเธอมองดูเสื้อผ้าที่สวมใส่ เสื้อเชิ้ตสีฟ้าแขนยาวเข้ากับกระโปรงพลีทยาวคลุ่มเข่า รองเท้าหุ้มส้น ดูๆ ไปเหมือนคุณครูมากว่าพยาบาลพิเศษ แม้จะเป็นเสื้อผ้าเรียบๆ แต่ก็ตัดเย็บด้วยเนื้อผ้าอย่างดี ผมยาวสลวยถูกรวบเป็นมวยเหนือท้ายทอยเผยลำคองามระหงและโครงหน้าได้รูป แม้จะแต่งหน้าเพียงบาง ๆ แต่ผิวขาวเนียนละเอียดและแก้มที่ฝาดเลือดก็ชวนมอง
“พระองค์ให้เข้าเฝ้าได้แล้วครับท่านคาร์ดัล” องครักษ์หนุ่มคนหนึ่งเข้ามารายงาน
“ขอบใจ” คาร์ดัลพยักหน้ารับและหันไปบอกกับหญิงสาวที่เขาพามาด้วยภาษาอังกฤษ “เข้าไปกันเถอะ”
“เอ่อ...ค่ะ”
หญิงสาวรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก หากเป็นเรื่องงานเธอเป็นคนที่มั่นใจในความสามารถของตนเองยกเว้นครั้งนี้
อารยาเดินตามแผ่นหลังของคาร์ดัลเข้าไปในห้องบรรทมของฮัสซัน กษัตริย์ แห่งบาฮาเนีย บุรุษร่างใหญ่ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราสีดอกเลา แม้จะทรงกายกึ่งนั่งกึ่งนอนบนที่นอนหนานุ่มแต่ก็ดูสง่างามและน่ายำเกรง
“เราให้เจ้าไปเจรจาธุรกิจกลับได้ของแถมมาให้เราอีก” ฮัสซันเอ่ยเป็นภาษาอังกฤษ “นี่นะหรือพยาบาลพิเศษจากเมืองไทยช่างสรรหาจริงๆ นะคาร์ดัล”
“มิได้ฝ่าบาท” คาร์ดัลยิ้มที่มุมปาก “เพื่อพระองค์ชีวิตของเกล้ากระหม่อมก็ยอมพลีได้”
“ชีวิตเจ้า เราจะเอามาทำอะไร” ฮัสซันหัวเราะเสียงดัง “เอาเถอะ แล้วแม่หนูนี่ชื่ออะไรนะ”
“อารยาค่ะ เอ่อ...” หญิงสาวตะกุกตะกักเกรงจะพูดจาไม่เหมาะกับฐานะ
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องพิธีรีตองนักหรอก เราต้องฝากเจ้าดูแลเราด้วย” อัสซันหันไปสั่งนางกำนัลเบาๆ ก่อนจะหันมาคุยกับพยาบาลคนใหม่ “เดี๋ยวเจ้าคุยกับหมอยามาทเป็นหมอประจำตัวเรา แล้วจะเริ่มรักษาเมื่อไหร่ยังไงค่อยคุยกันอีกที”
“ค่ะ” อารยายิ้มรับบาง ๆ
“งั้นกระหม่อมขอตัวก่อน พระองค์จะได้ทรงพักผ่อน”
กษัตริย์แห่งบาฮาเนียเพียงแต่พยักหน้ารับรู้ คาร์ดัลพาอารยาเดินออกตามหลังนางกำนัลมาอีกห้องหนึ่ง ชายหนุ่มในชุดเสื้อกราวด์สวมแว่นตากรอบเงินกำลังยืนอ่านแฟ้มประวัติคนไข้อยู่
“สวัสดีคุณหมอยามาท” คาร์ดัลเอ่ยทักทำให้หมอหนุ่มหันมาและยิ้มให้
“กลับจากเมืองไทยแล้วหรือท่านลุง” เขาเอ่ยทักยิ้มแย้มอย่างเปิดเผย ก่อนปรายตามองมาทางหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง “นี่หรือของฝากจากเมืองไทย”
“เจ้าก็พูดไปได้นะ” คาร์ดัลหัวเราะ “นี่อารยาเป็นนักกายภาพบำบัดและเชี่ยวชาญการนวดแผนโบราณ อารยานี่คุณหมอประจำพระองค์ฯ ชื่อ ยามาท เป็นหลานชายฉันด้วย”
“สวัสดีค่ะ” อารยายกมือไหว้แบบไทยๆ เล่นเอาหมอหนุ่มยื่นมือไปเก้อ เขาหัวเราะเบาๆ แล้วยื่นแฟ้มประวัติคนไข้ให้อารยาศึกษา
“ต่อไปนี้เจ้าก็พักที่นี่นะอารยา” คาร์ดัลเอ่ยเบาๆ เหมือนฝากฝัง “ทำเต็มความสามารถ อย่าคิดเรื่องอื่นเลยนะ”
“ค่ะ” อารยารับคำอย่างเข้าใจหน้าที่ตัวเอง แต่พอเห็นคาร์ดัลพูดคุยกับหมอยามาทด้วยภาษาบาฮาเนีย เธอก็ได้แต่ยืนงงอยู่ตรงนั้น
‘นี่ฉันต้องมาอยู่ในวังนี่สองปีตามสัญญาจริงหรือ นี่...ถ้าพูดจาไม่เข้าหูจะเป็นไงนะ’
“วันนี้คุณอารยาพักผ่อนก่อนเถอะครับ พรุ่งนี้เราเคยเริ่มงานกัน” หมอยามาทยิ้มอย่างเป็นกันเอง “เดี๋ยวนางกำนัลจะพาไปห้องพักนะครับ ผมขอตัวก่อน”
“ค่ะ ขอบคุณมาก”
อารยาไม่กล้าเอ่ยปากถามเรื่องอื่นได้แต่เดินถือแฟ้มประวัติคนไข้ตามหลังนางกำนัลที่สวมชุดประจำชาติ ไปยังห้องพักที่ถูกเตรียมไว้ซึ่งไม่ไกลนัก ‘ใกล้กับการดูแลคนป่วย’ หญิงสาวคิดในใจ กระเป๋าเดินทางสองใบของเธอมารออยู่ที่ห้องนานแล้ว หญิงนางกำนัลเข้าไปแตะกระเป๋าเดินทางของตนเหมือนกับว่าจะช่วยจัดเสื้อผ้าข้าวของ อารยารีบกระโดดเข้าไปขวางและโบกไม้โบกมือปฏิเสธ
“ไม่เป็นไรคะ ฉันทำเอง” ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจภาษาอังกฤษ เธอพยายามสื่อสารด้วยภาษามือกว่านางจะยอมออกไปก็เล่นเอาเธอเหนื่อยเลยทีเดียว
“เกิดมาเคยแต่รับใช้คนอื่น ไม่เคยมีใครมารับใช้นี่นะ”
