บทที่ 9 เอ็มม่าที่นิวยอร์กได้เสียชีวิตแล้ว
มุมมองของซาร่าห์ เดวิส
ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ผู้ชายที่เจอโดยบังเอิญในบาร์เล็ก ๆ ที่นิวยอร์ก จะมาปรากฏตัวในงานแต่งของแม่ฉันที่แอลเอ ในสัปดาห์ต่อมา จากคู่ขาบนเตียงชั่วข้ามคืน สู่พี่ชายต่างแม่ของฉัน
เบื้องหลังของเขาคือตระกูลมหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินมหาศาลระดับแสนล้านดอลลาร์
บนสนามหญ้าในงานแต่ง เฟเดริโก คาโปสตา แตกต่างจากค่ำคืนอันเร่าร้อนคืนนั้นอย่างสิ้นเชิง เขาดูห่างเหินและเข้าถึงยากมาก
เฟเดริโกคุยกับจูเลียและเอมิลี่อีกสองสามประโยค ก่อนจะกล่าวลาอย่างสุภาพ
“ผมยังมีธุระต้องทำ ขอตัวก่อนนะครับคุณผู้หญิง ขอให้มีความสุขกับค่ำคืนที่แสนวิเศษนี้นะครับ”
ฉันเพิ่งจะรู้ตัวว่าพระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว อุณหภูมิก็เริ่มลดต่ำลง
แย่แล้วสิ ฉันเพิ่งปฏิเสธผู้ชายที่จูเลียแนะนำให้ไปหยก ๆ เธอคงงอนจนไม่ยอมไปส่งฉันแน่ ๆ!
เฟเดริโกหันกลับมามองฉัน “ซาร่าห์ คืนนี้คุณจะพักที่นี่หรือเปล่า?”
ฉันรับรู้ได้ถึงสายตาเกลียดชังจากผู้หญิงสองคนที่อยู่ตรงข้ามทันที จึงรีบโบกมือปฏิเสธ
“ไม่ค่ะ ฉันว่าไม่ดีกว่า ฉันจะกลับไปนอนที่บ้าน ที่นั่นใกล้โรงพยาบาลที่ฉันทำงานมากกว่าค่ะ”
เขาพยักหน้า แล้วถอดเสื้อสูทนอกคลุมลงบนตัวฉัน
เอมิลี่อุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อรู้ว่าตัวเองเสียมารยาท เธอก็รีบใช้มือปิดปาก
“ถ้างั้นผมจะให้คนไปส่งคุณเอง”
เขาหันไปดีดนิ้วเรียกชายในชุดสูทสีดำที่ยืนอยู่ไม่ไกล
“ลูก้าเป็นเพื่อนร่วมงานของผม เขาจะเป็นคนไปส่งคุณ”
เขาโค้งตัวให้ทุกคนเล็กน้อย แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ดวงตาของเอมิลี่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความอิจฉา เธอก้าวเข้ามาหาฉันแล้วพูดว่า
“ซาร่าห์ คิดจะยั่วยวนเฟเดริโกล่ะสิท่า!”
ยั่วยวน?
อีกแล้วเหรอ?
เอมิลี่กลัวฉันจะยั่วยวนพี่ชาย ส่วนจูเลียก็กลัวฉันจะยั่วยวนพ่อเลี้ยง สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกันจริง ๆ
ช่างเหมือนกันอย่างน่าทึ่ง
“อย่างน้อยฉันก็รู้ว่าเขาเป็นพี่น้องต่างแม่ของพวกเรานะ”
เมื่อเจอการยั่วยุอย่างจงใจของฉัน เธอก็ยิ่งโกรธมากขึ้น
“เฟเดริโกเป็นถึงศาสตราจารย์ในโรงเรียนธุรกิจ ทั้งยังเป็นทายาทตระกูลคาโปสตา เขาไม่หลงใหลในหน้าตาสวย ๆ กับก้นงอน ๆ ของเธอหรอก”
ฉันแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
จริงเหรอ?
ในคืนนั้นที่นิวยอร์ก เขาไม่ได้หลงใหลในหน้าตาและก้นของฉัน แล้วจะให้หลงใหลในสมองอันชาญฉลาดของฉันหรือไง?
ถ้างั้นเฟเดริโกก็ควรจะมาทำงานที่โรงพยาบาล มารับหน้าที่เป็นเครื่องซีทีสแกน ไปสแกนสมองมนุษย์ซะเลยสิ
“เหรอ? น่าเสียดายจังนะที่หน้าตาสวย ๆ กับก้นงอน ๆ ของเธอก็คงไม่มีโอกาสได้ใช้เสน่ห์เหมือนกัน”
“แม่คะ!”
จูเลียจับมือเอมิลี่ไว้ แล้วปลอบโยนเธออย่างอ่อนโยน “เอมิลี่ ทำตัวดี ๆ หน่อย เฟเดริโกเก่งมากก็จริง แต่ตอนนี้เขาเป็นพี่ชายต่างแม่ของลูก และในอนาคตก็จะเป็นเจ้านายของลูก วางใจเถอะ ต่อไปลูกอยากได้อะไร ก็จะได้ทั้งนั้น”
แต่สายตาที่จูเลียมองมาที่ฉันกลับแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง ราวกับว่าเธอเกลียดชังฉันจริง ๆ จนฉันเกือบคิดว่าฉันเคยไปทำลายครอบครัวของเธอมาก่อน
“ซาร่าห์ ไสหัวกลับบ้านไปซะ อย่ามาที่คฤหาสน์คาโปสตาอีก ที่นี่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอ”
ฉันยักไหล่ ทำทีเป็นไม่ใส่ใจในความประสงค์ร้ายของเธอ
“รับทราบค่ะ คุณผู้หญิง”
“เดี๋ยวก่อน! อย่าลืมถอดเครื่องประดับออกมาให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว! นั่นเป็นของขวัญที่ริคคาร์โดมอบให้ลูกสาวของฉัน แต่ลูกสาวของฉันมีแค่เอมิลี่คนเดียว”
เมื่อได้รับการสนับสนุนจากจูเลีย เอมิลี่ก็ยิ้มอย่างลำพองใจมากขึ้น
ฉันเบือนหน้าหนีด้วยท่าทีเย็นชา
“แน่นอนค่ะ คุณผู้หญิง”
จากนั้นฉันก็เอียงคอ ก้มลงดมกลิ่นเสื้อสูทบนไหล่
“กลิ่นหอมดีนะ ดูเหมือนว่าเฟเดริโกจะมีรสนิยมเรื่องน้ำหอมดีไม่เบา เสื้อตัวนี้ฉันขอล่ะนะ”
“ซาร่าห์ อีนังตัวแสบ!”
เมื่อเห็นใบหน้าของเอมิลี่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจนแทบจะยื่นมือมาแย่งเสื้อโคต ฉันจึงรีบเดินจากมา
ลาก่อนนะ คฤหาสน์คาโปสตา
โคมไฟถนนทรงเสาโรมันบนถนนทางเข้าสว่างขึ้นแล้ว
ชายชุดดำคนหนึ่งเดินเข้ามา “คุณเดวิสครับ เชิญขึ้นรถ ผมจะไปส่งคุณกลับบ้าน”
“ลูก้า?”
อีกฝ่ายพยักหน้า แล้วเปิดประตูรถให้ ยังคงเป็นรถคาดิลแลคคันยาวคันเดิม
“ขอบคุณค่ะ”
แต่ทันทีที่ฉันก้าวขาเข้าไปในรถ ก็พบว่ามีใครอีกคนนั่งอยู่ในนั้น!หัวใจของฉันแทบจะหยุดเต้น!
ใครกัน?
ศัตรูของตระกูลคาโปสตา? หรือว่าจูเลียอยากจะฆ่าฉัน?
ฉันคิดจะหันหลังกลับเพื่อหนีออกจากรถคันนี้ทันที แต่คนที่อยู่ในรถกลับคว้าแขนฉันไว้แล้วดึงเข้าไปในรถ ทำให้ฉันกระแทกเข้ากับอกของเขา
ประตูรถปิดลงดังปัง แผงกั้นหลังเบาะคนขับเลื่อนขึ้น เสียงเครื่องยนต์คำราม รถเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ปลดกระดุมสองเม็ดบน เผยให้เห็นลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลง ดวงตาสีฟ้าลุ่มลึกคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉันเขม็ง
“เอ็มมา วัตสัน?”
“สวัสดี อเล็กซ์ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ทำไมต้องมารอฉันในรถด้วย”
“เพราะว่าที่นี่ เราสองคนไม่จำเป็นต้องเป็นลูกสาวของจูเลีย เดวิส หรือลูกชายของริคาร์โด้ คาโปสตา”
“ไม่ เราจะไม่มีวันกลับไปเป็นเอ็มม่ากับอเล็กซ์ได้อีกแล้ว”
ค่ำคืนอันเร่าร้อนที่นิวยอร์ก และเดทสุดโรแมนติกในวันต่อมา หวนกลับเข้ามาในสมองของฉันอีกครั้ง การผสมผสานที่ลงตัวระหว่างคู่นอนและคู่แท้ทางจิตวิญญาณ หากสถานการณ์แบบนี้มีอยู่จริง ผู้ชายคนเดียวที่ฉันนึกถึงก็คือเขา
ถ้าเขาเป็นแค่คนขับรถบรรทุกก็คงจะดี
หรือจะเป็นใครก็ได้ ขอเพียงไม่ใช่คนของตระกูลคาโปสตา อย่างน้อยผู้ชายคนนี้ก็ต้องไม่ใช่พี่ชายต่างแม่ของฉัน
ฉันถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเขา ฉันยังคงยืนหยัดและจริงจังเช่นเคย
“ขอโทษนะเฟเดริโก วันนี้ฉันไม่ได้ดื่มเหล้า เอ่อ ไม่ได้ดื่มเยอะขนาดนั้น อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็มีสติดี และตอนนี้เราอยู่ที่แอลเอ ไม่ใช่นิวยอร์ก เอ็มม่ามีตัวตนอยู่แค่สองวันนั้น หลังจากนั้น เธอก็ตายไปแล้ว”
เขาหรี่ตาลง แล้วใช้ลิ้นเลียริมฝีปาก
ฉันอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แล้วค่อย ๆ ขยับตัวออกห่างจากเขา
ตอนนี้เขาดูโกรธจัดจริง ๆ ฉันไม่สงสัยเลยว่าตัวเองอาจจะกลายเป็นศพและจมดิ่งลงสู่มหาสมุทรแปซิฟิก
ก็แหม ในงานแต่งฉันได้ยินเรื่องประวัติอาชญากรรมของตระกูลคาโปสตามานี่นา
ฉันอดรู้สึกกลัวไม่ได้ แม้ว่าตัวเองจะขีดเส้นกั้นระหว่างเราไปแล้ว คือ... ใครจะไปคิดว่าจะได้เจอกับคู่ขาคืนเดียวอีกครั้ง?
แถมยังเป็นในงานแต่งของแม่เลี้ยงตัวเองอีก!
พระเจ้า!
หวังว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกตลอดไป!
“เอ็มม่ายังมีชีวิตอยู่ในใจของผมเสมอ!... และอีกอย่าง” จู่ ๆ เขาก็ใช้มือบีบที่คอของฉัน “เธอจะเป็นเอ็มม่าหรือไม่ ฉันจะตัดสินเอง” เสียงของเขาต่ำทุ้ม แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่ยอมให้ใครโต้แย้ง
พูดจบ เขาก็เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ทันที ใช้มือบีบต้นคอด้านหลังของฉัน แล้วโถมตัวเข้ามาจูบที่ริมฝีปาก
จูบของเขายังคงชื้นแฉะและร้อนแรง ยังคงรุกรานอย่างดุดัน เหมือนกับคืนนั้นที่นิวยอร์ก
ความรู้สึกคุ้นเคยเข้าครอบคลุมทั่วทั้งร่างกายของฉันในทันใด
แม้ว่าสมองของฉันจะสั่งให้ร่างกายผลักเขาออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ร่างกายกลับอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้ มือของฉันวาดไปมาอย่างสะเปะสะปะ ลมหายใจก็ถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ
แรงจูบของเขาทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ฉันรู้สึกเหมือนลมหายใจของตัวเองกำลังจะถูกเขาดูดไปจนหมด จนตัวเองใกล้จะขาดอากาศหายใจ
มือของเขาล้วงเข้ามาใต้ชายกระโปรงของฉัน บีบเคล้นหน้าอกของฉันอย่างแรง และเคลื่อนมาบีบยอดอกของฉัน
ทั้งเจ็บทั้งเสียวซ่าน
บ้าจริง!
ฉันเผลอครางออกมา
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า ร่างกายของฉันจดจำความทรงจำในคืนนั้นได้ลึกซึ้งกว่าสมอง
จุดกึ่งกลางลำตัวของฉันเปียกแฉะไปหมดแล้ว
ฉันรวบรวมสติเฮือกสุดท้าย ใช้แรงทั้งหมดผลักเขาออก แล้วตะโกนใส่หน้าเขา
“เฟเดริโก! หยุดนะ!”
เสื้อเชิ้ตของเขาเปิดออกจนหมด เผยให้เห็นกล้ามอกเปลือยเปล่า ผมที่เคยเรียบร้อย บัดนี้ยุ่งเหยิง ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เหมือนกับมนุษย์หมาป่าที่กำลังจะแปลงร่าง
สายตาที่มองฉัน เต็มไปด้วยความปรารถนา ราวกับว่าวินาทีถัดไปเขาจะกระโจนเข้ามาฉีกเสื้อผ้าของฉันเป็นชิ้น ๆ
ฉันรีบก้มลงมองตัวเอง “อ้ะ! สร้อยคอฉัน ต่างหูฉัน” ฉันคลำที่ต้นคอด้านหลังและใบหูอย่างร้อนรน เพื่อให้แน่ใจว่าอัญมณีทุกชิ้นยังอยู่ครบ
ท่าทางของฉันทำให้เขาหัวเราะออกมาด้วยความโมโห ราวกับว่าการกระทำของฉันมันไร้สาระสิ้นดี
“นี่เธอปฏิเสธที่จะมีอะไรกับฉันเพราะกังวลเรื่องเครื่องประดับเนี่ยนะ?”
ฉันถลึงตาใส่เขาอย่างโมโห “มันไม่ใช่ของฉัน ฉันต้องรับผิดชอบส่งคืน ถ้าเครื่องประดับพวกนี้เสียหาย ฉันชดใช้ไม่ไหวหรอก”
จูเลียคงไม่ปล่อยฉันไว้แน่ เพราะนี่เป็นของขวัญที่จะมอบให้เอมิลี่
เขาขมวดคิ้ว “เครื่องประดับไม่ได้ให้เธอเหรอ?” ทันใดนั้น เขาก็เหมือนจะเข้าใจ พยักหน้าแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจูเลียจะไม่ค่อยดีสินะ คืนนั้นที่นิวยอร์ก เธอบอกว่าใช้เงินทั้งหมดซื้อเหล้าจนไม่มีที่ซุกหัวนอน เป็นเรื่องจริงเหรอเนี่ย?”
ฉันไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่ถอดเครื่องประดับบนตัวออกทีละชิ้น แล้วเก็บใส่กระเป๋าถืออย่างระมัดระวัง
“ที่ปฏิเสธคุณไม่ใช่แค่เพราะกังวลเรื่องเครื่องประดับ แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือตอนนี้ฉันไม่ต้องการ... พูดให้ถูกก็คือ ไม่ต้องการมีอะไรกับคุณ” ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรง ๆ
สีหน้าของเฟเดริโกแย่ลงไปอีก
“ทำไม? เพราะเธอไม่ได้เมา หรือเพราะฉันมีอะไรเปลี่ยนไป?”
“คุณเปลี่ยนไปทุกอย่าง ทั้งชื่อของคุณ การแต่งตัวของคุณ สถานะของคุณ และที่สำคัญ ความสัมพันธ์ของเรา!” ฉันเน้นคำสุดท้ายอย่างหนักแน่น “ฉันเชื่อว่าคุณริคคาร์โดคงไม่อยากเห็นลูกชายคนเก่งของเขามีความสัมพันธ์พิเศษกับลูกเลี้ยง และคุณเองก็คงไม่อยากให้พี่น้องคนอื่นใช้เป็นเหตุผลมาสั่นคลอนสิทธิ์ในการสืบทอดมรดกของตระกูลคาโปสตาหรอกใช่ไหม”
เฟเดริโกนั่งกลับไปที่ของเขา ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอย่างช้า ๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลับคืนสู่สภาพของศาสตราจารย์ด้านการเงินที่ควรจะเป็น
หัวใจที่เต้นรัวของฉันในที่สุดก็กลับสู่ภาวะปกติ
“ซาร่าห์ คุณนี่คิดเผื่อผมได้รอบคอบจริง ๆ”
รถหยุดลง ฉันมองเห็นบ้านของตัวเองจากนอกหน้าต่าง
“ฉันต้องกลับบ้านแล้ว ขอบคุณที่มาส่งฉันในวันนี้ หวังว่าหลังจากนี้เราจะไม่เจอกันอีก”
เขาหัวเราะออกมา เผยให้เห็นฟันขาวเรียงสวย “ไม่เป็นไร แต่ดูเหมือนว่าเธอยังไม่รู้จักโรงพยาบาลโรคหัวใจแอลเอพรีเมียร์ดีพอนะ“
ฉันเต็มไปด้วยความสงสัย “หมายความว่ายังไง?”
เขาโบกมือ “เดี๋ยวเธอก็รู้เอง ก่อนไป ผมมีคำถามสุดท้าย”
ฉันหันกลับไป “ว่ามาสิ”
“ถ้าหากฉันคืออเล็กซ์ ไม่ได้ใช้นามสกุลคาโปสตา คืนนี้เธอจะยอม...”
ฉันกระแทกประตูรถปิดใส่หน้าเขาเสียงดังปัง
