บทที่ 27 27

“กลืนก่อนค่อยพูด” โมกข์ไม่วายยังตำหนิ หนำซ้ำยังเผลอตัวใช้หลังมือเคาะกับหน้าผาก “สำลักขึ้นมาจะแสบคอ”

ตรงนี้น่าจะเป็นทางผ่านของลม ตั้งแต่มานั่งผมเธอปลิวว่อนจนน่ารำคาญ ยางมัดผมถูกรูดออกจากข้อมือแต่ความโก๊ะกลับทำร่วงหล่นพื้นจนเผลอจิ๊ปาก

“อะไร” โมกข์ขยับตัวถาม เมื่อจู่ๆ คนตัวเล็กลงไปที่พื้นก้มๆ เงยๆ มอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ