บทที่ 34 34

แสงไฟจากโทรศัพท์สาดส่อง มัสยาเงยหน้ามองเขาด้วยน้ำตาที่อาบแก้ม พาให้คนมองใจกระตุกไม่คิดว่าเธอจะร้องไห้เพราะติดอยู่ในนี้

“มาช้ามากเลย”

น้ำเสียงของเธอยังสั่นเครือ เล่นเอาชายหนุ่มรู้สึกผิด

“ผมขอโทษ” รั้งคนตัวเล็กเข้ามากอดปลอบ มัสยาดูเลื่อนลอยแปลกๆ ไม่เหมือนที่นั่งคุยกันก่อนหน้านี้สักนิด “ลุกไหวหรือเป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ