บทที่ 36 36

คนตัวโตชะงักขณะที่ยังลมหายใจยังหอบแรง นัยน์ตาเข้มจ้องกันราวกับค้นหาอะไรบางอย่าง เขาขบกรามแน่นก่อนจะสบถบางอย่างในลำคอ

“เวรเอ๊ย!” โมกข์ยกมือเสยผมลวกๆ ใบหน้าคมฉายความเครียดขึง เขาปรายตามองคนตัวเล็กที่ยืนหันหลังจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองแล้วก็ได้แต่แค่นหัวเราะ

เมื่อกี้เขากำลังจะทำอะไรลงไปวะ!

“ผมจะลงไปนอนข้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ