บทที่ 2 ตอนที่ 1 รักแรกพบ

ตอนที่ 1 รักแรกพบ

สมุดบันทึกไดอารี่ 

'ห้ามทุกคนเปิดอ่าน ช่วยมีมารยาทด้วยการไม่เปิดอ่านสมุดส่วนตัวของลินดาด้วยค่ะ' เป็นตัวหนังสือหน้าแรกที่ลินดาบรรจงเขียนในสมุดบันทึกส่วนตัวที่เก็บไว้ในห้องนอน ข้างเตียงนอน 

นาย คณาธิป ประภาวิทย์ ชื่อเล่น ไอทราน อายุ 22 ปี รุ่นพี่ต่างคณะปี4 

เกิดวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 25xx 

สถานภาพ โสด 

ลินดานั่งบรรจงเขียนรายชื่อรุ่นพี่ที่แอบชอบด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะเริ่มเขียนเกี่ยวกับประวัติตัวเองบ้าง เผื่อว่าวันหนึ่งเราอาจจะห่างหายกันไป หลงลืมกัน..

นางสาว อลิสา ศรีสกุล ชื่อเล่น ลินดา อายุ 19 ปี นักศึกษาปี 1 

เกิดวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 25xx 

สถานภาพ โสด (อยากมีแฟนชื่อไอทราน) 

ใบหน้าจิ้มลิ้มของน้องนักศึกษาหน้าใหม่ยิ้มแย้มมองสมุดบันทึกรักของตัวเอง วางสมุดและปากกาลงข้างกันก่อนจะเอนตัวล้มลงนอนด้วยความรู้สึกอันล้นเปี่ยมหลังจากที่คิดว่าได้เจอรักแรกพบ ตั้งแต่อายุสิบเก้าปี

5 ปีต่อมา..

ปัจจุบัน 

ณ วันที่ 8 ธันวาคม 25xx 

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคะพี่ไอซ์ ปีนี้อายุ 27 ปีแล้ว ลินดาขอให้พี่มีความสุขสมหวัง สมปรารถนาในทุกเรื่องนะคะ อย่าลืมดูแลสุขภาพด้วยนะ" 

เป็นตัวอักษรที่ลินดาตั้งใจรอคอยพิมพ์ในทุก ๆ เที่ยงคืนของวันที่แปดธันวาคมตลอดห้าปีเต็ม บ้างก็ได้รับข้อความตอบกลับเร็ว บ้างก็ต้องรอไปหลายวัน..

แต่ในฐานะรุ่นน้องที่แอบชอบ เธอไม่เคยเรื่องมาก วุ่นวายหรือเข้าไปก้าวก่ายให้พี่ไอซ์ต้องลำบากใจ มาถึงตอนนี้วันนี้..ไม่รู้พี่ไอซ์จำได้หรือเปล่าว่ามี 'เด็กคนนี้ชอบอยู่ ชอบมานานแล้ว ชอบมาก ๆ' 

ลินดาในวัย 24 ปี นั่งเท้าคางมองดูช่องแชตที่อาจไม่ได้ออนไลน์มานานเป็นวันหรือหลายวันแล้วอย่างคนมีความหวัง จนนาฬิกาเข็มสั้นชี้ไปที่เลขสาม บอกเวลาตีสามเศษ..

หน้าไทม์ไลน์พี่ไอซ์มีข้อความอวยพรต่าง ๆ นานา เด้งขึ้นมามากมาย 

และโพสต์ล่าสุด..เป็นรูปพี่ไอซ์ที่กำลังยืนสูบบุหรี่อีกมือถือแก้วเหล้า ลินดาไม่ลังเลที่จะกดบันทึกรูปภาพเก็บไว้ในมือถือ นานทีปีหนกว่าเพื่อน ๆ พี่ไอซ์จะลงรูปแล้วแท็กกัน ยิ่งถ้ารอคอยให้เจ้าของโซเชียลไอทรานอัปโหลดรูปภาพละก็..ฝันไปเถอะ 

"หล่อจัง ยิ่งอายุเพิ่มขึ้นก็ยิ่งหล่อเนอะ" ริมฝีปากเรียวสวยขยับยิ้มเมื่อมองดูรูปภาพในโทรศัพท์ ซูมเข้าซูมออกมองแทบทุกอย่างที่เป็นผู้ชายคนนี้ 

น่าแปลกที่รูปเดียวเธอใช้เวลาจ้องมองนานกว่าสามชั่วโมง จนเวลาล่วงเลย..พร้อมแสงอาทิตย์ที่เริ่มเล็ดลอดเข้ามา 

ติ้ง! ติ้ง! 

(ขอบคุณครับน้องลินดา) 

(กลับมาไทยหรือยัง) 

คนเห็นข้อความที่เด้งขึ้น ทำใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว วิ่งกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ที่อย่างน้อยผู้ชายที่เฝ้าบอกแฮปปี้เบิร์ดเดย์ตลอดห้าปีก็ส่งข้อความอื่นกลับมานอกจากคำว่าขอบคุณ 

มือไม้สั่นเทาพยายามรวบรวมสติพิมพ์ข้อความตอบกลับให้เป็นปกติมากที่สุด 

"กลับมาแล้วค่ะ สบายดีนะคะ" 

(พักที่ไหน) 

เป็นข้อความตอบกลับที่เด้งขึ้นมาเร็วมาก ยังไม่ทันที่ลินดาจะหุบยิ้มกับข้อความเดิมเลยด้วยซ้ำ 

"คอนโดเดิมค่ะ" เธอตอบกลับแก้มแทบปริ ราวกับว่าข้อความคนตรงหน้ามีเสียงออกมา 

(ใช่คอนโดxxx หรือเปล่า) 

"ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" 

(เปล่า พี่ซื้อไว้ห้องหนึ่ง อยู่ชั้น7) 

"^ ^ ห่างกันหนึ่งชั้นค่ะ" 

(ไว้พี่ว่าง เราว่าง ออกไปหาอะไรกินกันไหม) 

"ช่วงนี้ลินดาว่างค่ะ ถ้าพี่ไอซ์ว่างวันไหนนัดลินดาได้เลยนะคะ" เธอว่างเพราะไม่ได้กลับบ้านไปช่วยพ่อแม่ขายของชำ เพียงแค่ทำงานเป็นแอดมินเพจขายของ คอยส่งเงินให้พวกท่านเท่านั้น 

กลับมาไทยก็หวังจะหางานที่เจริญก้าวหน้ามากขึ้น แต่ไม่รู้เงินเดือนจะมากเท่าการเป็นแอดมินเพจกินเปอร์เซ็นต์หรือเปล่า..

(เดี๋ยวพี่ดูตารางงานแล้วจะทักเราไปใหม่นะ) 

(นี่ตื่นเช้าหรือยังไม่นอน) 

"ยังไม่ได้นอนค่ะ"

(ไปนอนได้แล้ว เช้าวันใหม่แล้วหรือหลงเวลา) 

ตอบว่าหลงเจ้าของแชตที่เด้งขึ้นมาเช้านี้ได้ไหมล่ะ ตอนแรกก็คิดจะนอนอยู่หรอกแต่พอเห็นข้อความ 'ไม่นอนก็ได้' 

(พี่ขับรถก่อนนะ ไว้ค่อยคุยกันใหม่) 

"ขับรถปลอดภัยค่ะ" เธอตอบด้วยรอยยิ้มที่จางลง จนไร้รอยยิ้มในที่สุด เพราะเจ้าของช่องแชตขึ้นใช้งานเมื่อสองนาทีที่แล้วเรียบร้อยทั้งที่เธอก็ตอบไว..อยู่นะ

"ตั้งห้าปีแน่ะ ได้คุยแค่นี้เองเหรอ"

"เสียใจจัง.." พึมพำเสียงเบา หันมองซ้ายขวาก่อนจะปรับอารมณ์ให้กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม เดินร้องเพลงเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำออกมานอนพัก เพื่อรอเวลาทำงานอีกครั้ง ในช่วงบ่ายของวันนี้ 

ก่อนจะหลับร่างเล็กนอนเกลือกกลิ้งไปมา เปิดจอแล้วเปิดอีกเผื่อว่าเขาจะตอบกลับมา แล้วก็ต้องผิดหวังเพราะข้อความล่าสุดยังเป็นของเธอ..

"คนเราจะแอบรักแอบชอบใครคนหนึ่งได้นานแค่ไหนกันนะ.." แต่เธอชอบพี่ไอซ์มาห้าปีแล้วนะ ไม่มีวี่แววจะเลิกชอบ นานเกินไปแล้ว..