บทที่ 4 ตอนที่ 3 กลับมาเจอ
ตอนที่ 3 กลับมาเจอ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
ติ้ง! ติ้ง!
(ว่างวันนี้ ตอนนี้ เธอว่างหรือเปล่า)
ลินดาที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จกำลังจะลงไปทิ้งขยะถึงกับต้องหันหลังกลับมามอง
ตากลมสวยลุกวาวเมื่อผู้ชายที่แอบชอบทักมา..
"ว่างค่ะ"
(แต่งตัวรอเลย อีกยี่สิบนาทีถึง)
"ไม่นัดเจอที่ร้านอาหารเหรอคะ"
(ผ่านคอนโดพอดี)
"แบบนั้นก็ได้ค่ะ" เธอตอบกลับข้อความด้วยใจที่เต้นรัว รีบถือถุงขยะลงไปทิ้งด้วยความเร็วแสง
ก่อนจะกลับขึ้นห้องมาเลือกชุดที่เหมาะที่สุดเพื่อรอเวลา..
มือไม้เย็นเฉียบตื่นเต้นกับการได้กลับมาพบเจอกันอีกครั้งหลังจากที่ห่างหายกันไปนาน ทำใจดวงน้อยเต้นรัวแทบหลุดจากอก แก้มที่ปัดสีชมพูอ่อนตอนนี้ขึ้นสีเข้มกว่าเดิมเป็นเท่าตัว
ลินดาตัดสินใจลงมานั่งรอที่ล็อบบี้ด้านล่าง..ไม่นานนักข้อความก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง
(ถึงแล้ว คันสีดำ) ข้อความที่ส่งมาทำลินดาเงยหน้าขึ้นมอง สาวเท้าเดินไปหยุดที่ประตูข้างคนขับจนพี่ไอซ์ลดกระจกและเอ่ย
"ขึ้นมา"
"ขอบคุณค่ะ" ลินดาเอ่ยขอบคุณยิ้ม ๆ ก่อนจะย้ายตัวเองเข้าไปนั่งข้างคนขับ ดึงเข็มขัดมาคาดให้ตัวเองแล้วเอนตัวตะแคงข้างหันไปมองพี่ไอซ์ที่ดูหล่อขึ้นมาก อย่างลืมตัว
"สบายดีไหมคะ" เสียงหวานเอ่ยทักขึ้นจนเราเผลอสบตากันเข้าอย่างจัง ทำเธอรีบหันกลับมามองทางด้านหน้าแทน
"สบายดี เรียนเป็นไงบ้างล่ะ ได้ความรู้อะไรบ้างไหม"
"ก็ดีค่ะ อัดมาแน่นแต่ยังหาที่ลงไม่ได้ค่ะ"
"ลองยื่นเรซูเม่ดูบ้างหรือยัง"
"มียื่นไปบางที่ค่ะ สายงานไม่ตรง เงินเดือนน้อยเลยคิดหนักหน่อยค่ะ"
"ถ้าทำอะไรแล้วได้เงินเยอะกว่ามั่นคงกว่าก็ทำอันนั้น"
"คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ เลยไม่ได้รีบอะไร"
"..." ชายหนุ่มเพียงพยักหน้ารับไม่ได้ถามต่อ ตาคมจ้องมองถนนและรถด้านหน้า ทว่ากลิ่นหอมจากคนด้านข้างกลับรบกวนจนเขาแทบไม่มีสมาธิในการขับรถ
ไม่ใช่ว่าไม่เคยได้กลิ่น แต่เป็นเพราะเคยและอยากได้กลิ่นนี้อีกต่างหากเลยทำให้ไม่มีสมาธิ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
"พี่ไอซ์อยากกินอะไรเหรอคะ"
"ถามตัวเองเถอะ อยากกินอะไร"
"ลินดาเหรอ.." เธอขมวดคิ้วทำหน้าครุ่นคิด
"ออกจากห้องบ้างหรือเปล่า กลับมานานแค่ไหนแล้ว"
"ไม่ได้ออกไปไหนไกลค่ะ ยังไม่ค่อยคุ้น"
"ออกมาเจอโลกภายนอกบ้างก็ดี อยู่แต่ในห้องจนจะขาวกว่าหลอดไฟแล้ว"
"ปกติของลินดาหรือเปล่าคะ"
"ขาวกว่าเมื่อก่อน"
"คงเพราะอยู่ที่อากาศหนาวมั้งคะ"
"กลับมาเจอร้อนปรับตัวทันเหรอ"
"ก็กำลังปรับอยู่ค่ะ ^ ^"
"เหงื่อออกนะ ไหวหรือเปล่า" เขาถามพร้อมกับหยิบกระดาษทิชชูในรถยื่นให้ลินดา แอร์ในรถอุณหภูมิพอดีไม่ร้อนไม่เย็นแต่เธอกลับเหงื่อออก
คงชินกับอากาศเย็นมากกว่าอากาศร้อนประเทศไทยสินะ
"ขอบคุณค่ะ" ลินดารับกระดาษทิชชูมาซับกรอบหน้ายิ้ม ๆ
ร้านอาหาร..
"ไม่รู้รสชาติถูกปากหรือเปล่า พี่คิดว่าเธอคงไม่ได้กินอาหารไทยนาน ร้านนี้พี่มาบ่อย พอกินได้" เขาขยับตัวลุกจากฝั่งตรงข้ามมานั่งข้างลินดา กางเมนูที่เขาดูให้เธอดูด้วยกัน
พนักงานที่กำลังถือเมนูเล่มใหม่มาให้ยืนชะงัก จนเขาปัดมือ พนักงานจึงได้เดินไปรับแขกโต๊ะอื่นแทน..
แขนแกร่งวางพาดพนักพิงหลังของลินดา ชะเง้อเอียงคอมองเธอที่กำลังเปิดหน้าเมนูดูอาหารด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะต้องหุบลงเมื่อเธอหันมาสบตา
"ลินดาอยากลองชิมข้าวผัดต้มยำค่ะ"
"เผ็ดนะ เดี๋ยวเหงื่อออกอีก"
"..เครื่องสำอางลินดากันน้ำค่ะ"
"..." ไม่เกี่ยวกับเครื่องสำอางกันน้ำหรอก เวลาเหงื่อเธอออกมันเซ็กซี่จนอยากลากกลับคอนโดมากกว่าจะมานั่งกินข้าวในร้านอาหารแบบนี้
เราควรกลับไปกินกันที่คอนโด เงียบ ๆ สองต่อสองมากกว่า
"เหม็นเหงื่อเหรอคะ.." ลินดาหันกลับมาถามด้วยท่าทีติดประหม่า
"เปล่า แค่ไม่อยากให้ร้อนจนหน้าแดง"
"ลินดาอยากชิมค่ะ พี่ไอซ์กินกับลินดาด้วยนะ"
"อืม.." เขาครางรับในลำคอ เลือกสั่งเมนูจืด ๆ มาเผื่อไว้ให้ลินดากินแก้เผ็ดอีกสองสามอย่าง
ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ สิ่งแรกที่ลินดาทำคือใช้ช้อนกลางตักอาหารให้เขา แยกแต่ละเมนูเว้นระยะห่างกันนิดหน่อย
"ขอบคุณ"
"พี่ไอซ์ชิมก่อนได้ไหมคะ มันเผ็ดมากไหม"
"ไม่กินเผ็ดเหรอ ?"
"กินค่ะ แต่ขอพริกแค่สองเม็ด" ชูสองนิ้วยิ้มหวานให้คนด้านข้าง
"เผ็ด เธอคงไม่ไหว" ชิมไปหนึ่งคำรสชาติจัดจ้านพอตัวคิดว่าลินดาคงไม่ไหวแน่นอน ยิ่งถ้าเผ็ดพริกสองเม็ดแบบนั้น ข้าวผัดจานนี้ลิ้นห้อยน้ำลายยืดแน่
ลินดายิ้มหวานเขี่ยข้าวในจานตักขึ้นมาปลายช้อน ลองชิมเล็กน้อยทว่าตากลับลุกวาวรีบหันหาน้ำดื่ม น้ำแก้วเดียวที่วางอยู่ไม่พอจนพี่ไอซ์ต้องหยิบแก้วตัวเองขึ้นมาให้ดื่มอีกแก้ว
"กินผัดผัก จะได้หายเผ็ด"
"ลินดาอยากได้น้ำอีกค่ะ"
"กินก่อน เดี๋ยวน้ำมา"
"..." ลินดาพยักหน้าไม่เรื่องมาก รีบตักผัดผักขึ้นมากิน ไม่วายหันมองน้ำดื่มซ้ายขวา จนเมื่อทิชชูซับลงที่กรอบหน้าทำเธอแทบชาไปทั้งตัว
"พี่บอกแล้วมันเผ็ด นิดเดียวก็เผ็ด" เขาว่าและซับเหงื่อเม็ดเล็กที่ปะทุตามกรอบหน้าให้แผ่วเบา ยื่นแก้วน้ำตัวเองและของเธอมาวางให้ตรงหน้า
"..เผ็ดมากจริง ๆ ค่ะ"
"ดื้อ"
"..." ลินดาหันมองคนด้านข้างที่ดุว่าดื้อยิ้ม ๆ คว้าแก้วพี่ไอซ์ขึ้นมาดูดน้ำจนลดไปกว่าครึ่งแก้ว
