บทที่ 9 บทที่ 8 คนนี้กูคุยอยู่
บทที่ 8 คนนี้กูคุยอยู่
หลายวันต่อมา
ไอทรานแวะไปหาลินดาไม่บ่อยมากนัก บ้างก็ติดต่อกันสองสามวัน บ้างก็เว้นระยะเพื่อไม่ให้เป็นที่น่าสงสัย จนกระทั่งไอ้ดลธีโผล่หัวมาที่บริษัทเย็นนี้
เย็นที่เขาคิดว่าจะเข้าไปจูบเด็กน้อยที่ตัวอ่อนยวบยาบยามโดนจูบสักหน่อย..
"พักนี้มึงไม่โทรหากูเลยนะ" ดลธีแซวขึ้น ยกยิ้มมุมปากมองเพื่อนรักที่นั่งก้มหน้ามองเอกสารไม่ยอมเงย
"มึงเป็นเมียกูเหรอ ?"
"ธิชามึงก็ไม่โทรเถอะ ฝันไปเลย"
"ถามทำเพื่อ ?"
"แค่อยากรู้พักนี้มึงไปไหน"
"ไม่เสือกสักเรื่องจะได้ไหม"
"ไม่ได้ กูชอบเป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบาน"
"เสือกเรื่องชาวบ้านแล้วกระชุ่มกระชวยหัวใจอะเนอะ"
"ประมาณนั้นเลย" ดลธียิ้มรับไม่ปฏิเสธ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาธิชาเมียเก่าที่ตอนนี้กลายเป็นเมียใหม่ของเพื่อนเขาไปแล้วด้วยรอยยิ้มกว้าง
"คิดถึง.."
(โรคจิต)
"ผัวเก่าจะคิดถึงเมียเก่าไม่ได้หรือไง นี่ดูดิ อยู่กับผัวเธอด้วย" ดลธีว่าแล้วหันกล้องให้ธิชาดูไอ้ไอซ์ที่ยังก้มหน้าทำงานอยู่
(ไร้สาระมาก มีอะไร)
"คิดถึงก็บอกไปแล้ว"
(แค่นี้เหรอ)
"อยากเย..xพูดได้ไหมล่ะ" เจ้าของโทรศัพท์ถามออกไปยิ้ม ๆ แค่นหัวเราะใส่ไอ้ไอซ์ที่นั่งส่ายหัวไปมา
(ขอร้อง)
"ให้หลายครั้งเลย ออกมาหาหน่อยดิ"
"มึงออกไปคุยกันเองได้ไหม กูไม่มีสมาธิ" ไอทรานเงยหน้ามองไอ้ดลธีที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่หยอกธิชาด้วยใบหน้าเอือมระอา
"กูหยอกเมียมึงไม่ได้เหรอ หัดหวงของนะมึงอะ" ดลธีหันมาเหยียดยิ้มมองเพื่อนรัก
"ไปไกล ๆ"
"ขอยืมตัวเมียมึงสักคืนได้ไหมวะ หลายคืนแล้วกูเนี่ย ทั้งอดทั้งทน"
"ไปไร้สาระไกล ๆ กูจะทำงาน"
"รูปล่าสุดลินดาสวยมาก! เชี้ย ถ้าไม่ติดว่า..กูจีบละนะ"
"เป็นอะไรของมึง ว่างเหรอ"
"เป็นคนที่รักเธอได้เปล่า น้องมันโตแบบโต๊โตอะ" ทำท่าวาดหน้าอกและหุ่นลินดา
"ไปดูคนอื่น คนนี้กูคุยอยู่"
"เชร้ดเข้! ต้องเอาแล้วไหมรอบนี้ บรรลุแล้วนี่"
"มึงจะเสือกถึงเรื่องใต้สะดือกูเลยหรือไง"
"ถ้าได้ก็ดีดิ รู้ไว้ไม่เสียหาย"
"ไปไกล ๆ"
"ไม่ไป พักนี้มึงหายบ่อย กูจะดูดิวันนี้มึงจะไปไหนกูจะได้ไปด้วย"
"เสือก!" เขาเงยหน้าว่าให้มันเสียงดัง
ตามติดเหมือนเงาตามติดเหมือนผีไม่มีอะไรทำเลยมั้งถึงได้มาตามเขาต้อย ๆ แบบนี้
คลับ..
จะไปไหนได้ นอกจากมาเที่ยวมานั่งดื่มผ่อนคลาย ให้เขาไปห้องลินดาโดยที่มีมันตามติดแบบนี้เหรอ ฝันกลางวันได้เลย
"สักคนไหมมึงคืนนี้"
"ไม่"
"อะไรวะ ตั้งแต่วันเกิดมึง มึงไม่เอาใครเลยนะ"
"ไม่อยาก"
"ไม่อยากหรือไปทำที่ไหนมาแล้ว ?"
"มึงอย่าไร้สาระเถอะ กูออกมาแดกกับมึงก็ดีแล้วไหม อะไรของมึงนักหนา ถามซอกแซกเซ้าซี้เหมือนเมียมึงไม่มีผิด กูรำคาญ"
"ใช่เลย! อาการนี้ของขาดชัวร์"
"ประสาททั้งผัวทั้งเมีย" เขาส่ายหน้ารัวให้คนสองคนที่เหมาะแก่การเป็นผัวเมียกันมากกว่าเขาที่ต้องแต่งงานกับธิชา
พูดตามตรงเห็นแบบนี้แล้วปวดหัว ถามนู่นนี่นั่นถามทุกเรื่องน่ารำคาญ
"มึงกลับเลยก็ได้นะ เที่ยงคืนละ"
"อะไรของมึง ?"
"กว่ามึงจะถึงบ้านอีก"
"..." ขมวดคิ้วมองมันที่เหมือนจะรู้ทันทุกเรื่อง
"ธิชาบอกพักนี้มึงหายบ่อย ไปหาน้องเหรอ ?"
"เสือกทั้งคู่เลย!"
"เอ้ากูก็ถาม เผื่อมีอะไรเกิดขึ้นกูจะได้เสนอหน้ารับแทน"
"ไม่ต้อง"
"คิดดี ๆ มึงมีเมียนะ ทำอะไรคิดเยอะ ๆ เหตุผลรู้อยู่แก่ใจ แต่ไม่มีใครรู้ด้วยกับพวกเรานะเว้ย" ดลธีพูดแล้วหันมองเพื่อนรักที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น
"ห้าปีกว่า ถ้าแค่ชอบเฉย ๆ คงไม่มั่นคงขนาดนี้หรอกมั้ง"
"ถามใจมึงดู ทำไมมึงไม่มีแฟน"
"ยังไม่เจอคนที่ใช่" เขาตอบกลับมันทันควัน ก่อนจะหน้าหงายเพราะคำพูดของไอ้ดลธี
"เหรอ กูนึกว่ามึงรอน้องเรียนจบ รอน้องกลับมา"
"..."
"ถ้ากูเผลอเข้าใจผิดก็อะนะ ลืม ๆ ไปแล้วกัน"
"กูไม่ได้รอ แค่กลับมาเจอกันในวันที่พร้อมทั้งอายุหน้าที่การงานเลยอยากลองคุย"
"บอกน้องหรือเปล่าว่ามึงแต่งงานแล้ว ถ้ามึงไม่บอกแล้วถลำลึกน้องเป็นชู้นะ"
"ทำไมต้องบอก กูจัดการเองได้น่า.."
"ผู้หญิงเวลารักก็รักนะ น้องดูจะรักจะชอบมึงมากตั้งแต่เรียน ตอนนี้ก็เหมือนเดิมแหละมั้งกูว่า ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งรู้สึก หรือมึงไม่รู้สึก" ดลธีจ้องตาเพื่อนรักไม่กะพริบ แววตามันวันนี้ดูวูบไหวแปลก ๆ ไม่อยู่กับที่เหมือนที่แล้วมา
"ลินดาน่ารักดี ขยันทำงาน ก็โตแล้วแหละ ลองคุย ๆ ดูก่อนถ้าไม่ได้ก็แยกย้าย"
"ไม่ได้ของมึงคือหลอกจิ้มหรือเปล่า"
"คนอย่างกูไม่เคยหลอกใคร"
"แหม เต็มใจว่างั้น ?"
"เสือก" หันไปมองมันแล้วกระแทกเสียงให้รู้ว่ามันเริ่มวนกลับมาเรื่องใต้สะดือเขาอีกแล้ว
"ปากแข็งจังวะไอ้สัด! ต้องเอาคีมมาง้างไหม ?"
"ไม่ต้องเสือกดีที่สุด ไม่ต้องหาเหตุผล จบ"
"มึงทำอะไรไม่ปรึกษาใครหมาเมื่อไหร่กูกระทืบซ้ำนะ"
"สภาพ! ดูหน้ากูด้วย"
"สภาพ ~ ธิชาแต่งงานกับมึงกูก็หมาเหมือนกันแหละ สภาพ กูไม่อยากเห็นมึงเป็นแบบกูเลยเตือนไว้ก่อน"
"เออ กูไม่โง่แบบมึงหรอก"
"มึงนี่ต้องโดนสักทีจริง ๆ สินะ"
"เมียมึงก็ต้องโดนกูสักทีเหมือนกันดิงั้น ?"
"กูล้อเล่นน่าไอทรานเพื่อนรัก ดลล้อเล่น"
"หึหึ.." ร่างสูงแค่นหัวเราะหรี่ตามองมันที่จ้องเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันให้ได้ ก่อนจะออกไปนอกคลับเพื่อรับโทรศัพท์..
(ส่งจุดไข่ปลามาทำไมเหรอคะ)
"ส่งไม่ได้เหรอ"
(ลินดาก็แค่ถามว่ากลับบ้านหรือยัง แค่นั้นเองค่ะ)
"กลับไม่ไหว มารับหน่อย"
(คนเจ้าเล่ห์)
"หึหึ.." หัวเราะในลำคอให้กับความรู้ทันของลินดา
(เมามากไหมคะ ดื่มไปเยอะหรือเปล่า)
"อยากรู้ก็มาดูสิครับ ถามแบบนี้ตอบไม่ถูกหรอก"
(อยู่แถวไหนคะ)
"ถ้าบอกแล้วจะมาหาเหรอ ?"
(ถ้าใกล้ก็อาจจะไปดูได้ค่ะ แต่ขอไม่เข้าไปนะคะ)
"นั่งคุยกันในรถก็ได้.." เขาเผลอกดยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินเสียงคนในสายบอกว่าอาจจะมาได้
(ไม่ไปดีกว่าค่ะ ขับรถปลอดภัยนะ ลินดาง่วงแล้วขอตัวไปนอนก่อนนะคะ ฝันดีค่ะ)
"..." จากที่ยิ้มกลายเป็นหุบยิ้มกลางอากาศมองสายที่ตัดไปอย่างไม่เข้าใจ แบบนี้หรือเปล่าที่เรียกว่าโทรมาให้อยากแล้วก็จากไป ?
"ตะล่อมเก่งจริง ๆ เด็กโงหัวไม่ขึ้นร้องฟูมฟายกูจะขำให้ท้องแข็ง" ดลธีแซวขึ้นยิ้ม ๆ เดินผ่านหน้าไปยังรถที่จอดข้างกัน
"เด็กก็ส่วนเด็ก เมียก็อีกคน งั้นเดี๋ยวกูรีบกลับไปกอดเมียที่บ้านก็แล้วกัน"
"..ไอ้สัด"
"คนที่ร้องคงไม่ใช่กูอะ คงเป็นหมาแถวนี้" ไอทรานกระตุกยิ้มมุมปากยักคิ้วกวน ๆ ใส่ไอ้ดลธีก่อนมันจะยกมือไหว้
"กูขอล่ะ ไอ้ไอซ์"
"หึ.." ก็นึกว่าจะแน่
