บทที่ 11 จะทำก็ตายไม่ทำก็ตาย

“หนูไม่ทำ และจะไม่ยอมทำ หนูไม่ได้มาอยู่กับเฮียเพื่อขายศักดิ์ศรีของตัวเอง”

ญดาเรศกำมือของตัวเองไว้แน่นขณะพูดออกไป เธอกลัวโกสินทร์ แต่เธอรักตัวเองมากกว่า และทางเลือกที่เขาจะมอบให้เธอก็มีค่าเท่ากัน ไม่ว่าจะยอมทำงานที่เขาอยากให้ทำหรือไม่ สุดท้ายร่างกายของเธอก็ต้องเป็นที่ระบายความใคร่ของผู้ชาย ซึ่งเธอจะไม่ยอมเด็ดขาด ถ้าต้องแลกสิ่งหวงแหนก็ขอตายดีกว่า

“แล้วเธอคิดว่ามาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร ฐานะเมียของฉันงั้นเหรอ เมียที่ฉันต้องให้เกียรติอย่างนั้นใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ หนูจดทะเบียนสมรสกับเฮียกอล์ฟ เพราะจะมาอยู่ในฐานะเมียของเฮีย ไม่ใช่สินค้า”

ญดาเรศยังใจกล้าตอบกลับไปแม้ตัวจะสั่นเป็นลูกนก เธอกลัวโกสินทร์แต่ก็อยากยืดหยัดให้เขารู้ว่าเธอมาที่นี่ในฐานะเมียไม่ใช่สิ่งของที่เขาคิดจะหยิบไปทำอะไรก็ได้

“ดี บอกจุดประสงค์ของตัวเองชัดเจนดี”

โกสินทร์ก้าวเท้าเพียงก้าวสั้น ๆ เขาก็สามารถถึงตัวญดาเรศได้โดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวและหลบเขาไม่ทัน วงแขนแกร่งโอบรอบเอวบางแล้วดึงให้ประชิดตัวแบบแนบแน่น

“ฮะ เฮีย ปล่อยหนู” คนตัวเล็กดิ้นขลุกขลิก ๆ พยายามยกแขนขึ้นมาดันให้โกสินทร์ออกห่างจากตัวแต่ก็ไม่เป็นผล ยิ่งเธอดิ้นแขนของเขาก็ยิ่งรัดตัวเธอแน่นขึ้น

“จะดิ้นทำไม ในเมื่อเธอบอกว่ามาเป็นเมียของฉัน เมียที่ดีก็อย่าขัดใจผัวสิ” สายตาร้าย ๆ จ้องเข้าไปในดวงตากลมพร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปช้า ๆ

“เฮีย หนูอาย”

“อายเหรอ หึ จะเป็นเมียฉันต้องไม่อาย ถ้าผัวคนนี้อยากได้ เธอก็ต้องตอบสนอง ไม่ว่าจะตอนนี้ เวลานี้ หรือตรงนี้ ถ้าฉันอยากเอาเธอ เธอก็ห้ามขัดใจ”

คำพูดล่อแหลมทำให้ญดาเรศใบหน้าเห่อร้อน สายตามองไปรอบ ๆ ก็เห็นว่าตอนนี้ลูกน้องของโกสินทร์ต่างพากันหันหลังให้ จะไม่มีใครเข้ามาช่วยเธอ และจะไม่มีใครกล้าขัดใจ หากเจ้านายต้องการทำเรื่องอย่างว่าจริง ก็เชิญทำได้เต็มที่ คนที่เป็นลูกน้องจะหันหน้าหลบเอง แต่จะไม่เดินหนีไปไหนหากเจ้านายไม่สั่ง

“เฮีย ปล่อยหนูเถอะนะ หนูขอร้อง”

ญดาเรศคิดว่ากับคนอย่างโกสินทร์ เธอไม่ควรใช้ไม้แข็ง จึงลองเปลี่ยนเป็นไม้อ่อนออดอ้อนขอร้องเขาแทน ยังไงเขาก็ผู้ชาย ต้องมีใจอ่อนให้ลูกไม้อ้อน ๆ ของผู้หญิงบ้างแหละ

“ขอร้องฉันอยู่เหรอ”

โกสินทร์ยังไม่ยอมปล่อย เขามีแต่จะขยับใบหน้าลงไปใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ ใกล้จนตอนนี้มีเพียงลมหายใจกั้นเอาไว้ ในระยะที่ใกล้กันมากขนาดนี้ ทำให้ญดาเรศเห็นดวงตาของอีกคนชัดขึ้น นัยน์ตาสีนิลที่มักทำสายตาดุเธอตลอด ตอนนี้ก็ดุแต่มีความเจ้าเล่ห์ปนอยู่ ทั้งดูเจ้าเล่ห์ และลึกลับ

ญดาเรศไม่เคยจ้องตากับใครในระยะใกล้เท่านี้เลย และไม่รู้ว่ากับคนอื่นจะมีดวงตาลึกลับเหมือนเขาไหม ความลึกลับที่ดึงดูดและตรึงเธอไว้ไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา และลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ากระทบผิวแก้มของเธอ กลิ่นแอลกอฮอล์เจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ

นี่เราใกล้กันมากจนเธอสามารถรับรู้กลิ่นจากลมหายใจของเขาได้เลยหรือนี่

“ค่ะ”

“จะมาเป็นเมียฉัน เธอต้องรู้ไว้อย่างหนึ่ง”

โกสินทร์เหยียดยิ้มและไม่สนว่าความใกล้ชิดขนาดนี้จะนำพาให้ริมฝีปากของเขาเฉียดกับส่วนเดียวกันของอีกคนขณะที่พูด สัมผัสที่กลีบปากไม่ได้สร้างความหวั่นไหวให้เขาเลยแม้แต่นิดเดียว มันธรรมดามาก

“ฉันไม่ใช่ผู้ชายแบบที่เธอจะเอามารยาของผู้หญิงมาใช้ได้ ฉันไม่โง่ ไม่หลงกล”

พูดจบก็ดันตัวญดาเรศออก และมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม สายตาที่มองว่าเธอเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่า สายตาที่ตอกย้ำว่าเธอไม่มีความหมายอะไรให้เขาต้องอยากมองเธอเป็นเมียจริง ๆ

“เฮียแน่ใจเหรอว่าไม่เคยโง่ เฮียก็เคยมีเมียนี่คะ เมียที่ชื่อเดียวกันกับหนูไง ชื่อมด ชื่อที่เฮียเกลียด”

ญดาเรศก็คน เธอมีหัวใจ มีความรู้สึก ถึงเธอจะกลัวโกสินทร์มาก และรู้ว่าตัวเองเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีทางสู้อะไรเขาได้ แต่เธอจะไม่ทนให้เขาเหยียดหยาม

“อย่าพูดชื่อนั้น!” โกสินทร์พูดเสียงแข็งกร้าว ใบหน้าเครียดตึงและจ้องญดาเรศราวกับจะฉีกร่างกายของเธอออกเป็นชิ้น ๆ ที่กล้าเอ่ยชื่อต้องห้ามออกมา

“หนูจะพูด มันเป็นชื่อของหนู หนูชื่อมด ชื่อมด ได้ยินไหมว่าหนูชื่อมด อ๊า!!”

ญดาเรศกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ฝ่ามือของโกสินทร์คว้าหมับที่ท้ายทอยของเธอแล้วดึงเส้นผมจนญดาเรศต้องแหงนหน้าตามแรงของเขา น้ำตาเม็ดโตไหลลงมาด้วยความเจ็บ แต่เธอยังกล้าพยศโกสินทร์ทางสายตา เธอมองคนป่าเถื่อนที่ทำรุนแรงกับเธออย่างหาเรื่อง เขาโมโห เธอก็โมโหเป็นเหมือนกัน

“อย่า พูด ชื่อ นี้ อีก ถ้ายังไม่อยากอายุสั้น”

ใบหน้าของโกสินทร์แดงก่ำขึ้นเรื่อย ๆ และเขาก็ทึ้งผมเธอแรงขึ้นตามอารมณ์โกรธ ทุกคำที่เขาแน่นย้ำ ความเจ็บที่หนังศีรษะก็เพิ่มขึ้นจนญดาเรศนิ่วหน้าออกมา

“หนูจะไม่ยอมทำงานต่ำ ๆ แบบนั้น หนูจะไม่เป็นเครื่องมือให้เฮีย ยังไงหนูก็ต้องตาย ไม่ทำงานให้ก็ต้องโดนเฮียทรมานจนตาย งั้นเฮียก็ฆ่าหนูให้ตายซะเดี๋ยวนี้เลย”