บทที่ 12 อย่าท้า
“เฮียครับ เฮียใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ เดี๋ยวคุณญดาช้ำแล้วเราจะเสียงานนะครับเฮีย”
โซ่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ตั้งแต่ต้น เขาก็เหมือนลูกน้องคนอื่น ๆ ของโกสินทร์ที่ไม่กล้าขัดใจเจ้านายเพราะก็รักตัวกลัวตายเหมือนกัน แต่ที่โซ่ต้องขอเสี่ยงเข้ามาแทรกเพราะเขาไม่อยากให้โกสินทร์สติหลุดและพลั้งมือทำให้หญิงสาวต้องตายขึ้นมาจริง ๆ
“มึงอย่าเสือก” โกสินทร์หันมาสั่งด้วยเสียงแข็งกร้าวทำให้โซ่ต้องยอมถอยไป
คนที่ทำงานกับโกสินทร์มานานจะรู้กันดี ว่าถ้าเฮียทำเสียงแบบนี้และจ้องจนตาจะถลนออกมา นั่นเป็นคำเตือน และจะไม่มีครั้งที่สอง
“อยากรู้ไหม ว่าเมียเก่าฉันตายยังไง”
ใบหน้าของคนป่าเถื่อนขยับเข้ามาใกล้จนหน้าผากชิดกับหน้าผากของญดาเรศ มือที่ท้ายทอยออกแรงรั้งให้เธอเงยหน้ามากขึ้น มือหยาบกร้านอีกข้างยกขึ้นมาบีบคางเล็กไว้บังคับไม่ให้ญดาเรศหลบสายตา ยิ่งให้เห็นเธอหน้าซีดเผือดราวกับคนตายเขายิ่งชอบ
“อย่าคิดว่าเป็นเมียแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธอ เรื่องฆ่าคนฉันโคตรถนัด แต่ฆ่าให้ตายทีเดียวมันไม่สะใจ และถ้าเธอยังกล้าที่จะท้าทายฉันแบบนี้ ฉันก็จะทรมานเธอช้า ๆ ทำเหมือนที่ฉันเคยทำกับเมียเก่า นั่งดูมันเจ็บปวด อ้อนวอนร้องขอชีวิต และทนพิษบาดแผลไม่ไหว ทุรนทุรายตรอมใจตายอย่างช้า ๆ ถูกยัดใส่โลงด้วยสภาพน่าอนาถ”
ทุกถ้อยคำที่โกสินทร์พูดออกมาพลันทำให้ขนอ่อนทั้งร่างกายของญดาเรศลุกซู่ เขาสามารถพูดเรื่องทรมานคนออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย ทั้งโหดร้ายและป่าเถื่อน
“คนป่าเถื่อน” ญดาเรศไม่รู้จะหาคำไหนที่เหมาะสมกับผู้ชายคนนี้ เขามันป่าเถื่อน โหดร้ายจริง ๆ
“ฉันยังทำได้มากกว่านี้ มีสารพัดวิธีที่ฉันจะใช้ทรมานคนที่กล้าขัดใจฉัน”
โกสินทร์ผลักร่างบางให้ล้มลง เขาไม่เคยสนว่าร่างอรชรนี้เมื่อล้มกระแทกพื้นแล้วจะเจ็บมากแค่ไหน ตอนนี้เธอทำให้เขาน็อตหลุด ก็ต้องรับผลของการกระทำของตัวเอง
“ดูให้ดี” โกสินทร์ยิ้มเยาะขณะสั่งให้ญดาเรศดูสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้
“มึง มานี่!”
โกสินทร์ชี้ไปที่ลูกน้องคนหนึ่ง ญดาเรศมองตามนิ้วมือไปก็พบว่าคนที่โกสินทร์เรียกให้เข้ามาหาคือคนที่นำชุดสีแดงนี้ไปให้เธอที่ห้อง คนที่สามารถฆ่าตัวเองได้ในทันทีหากเธอไม่ทำตามความต้องการของโกสินทร์
“เมียกูดื้อด้านมาก และกูต้องเชือดไก่ให้เมียดูสักหน่อย”
ลูกน้องคนที่ญดาเรศยังไม่รู้ชื่อ ก้มหน้าเดินเข้ามาหาโกสินทร์ช้า ๆ ท่าทางไม่มีความหวาดกลัวและดูเหมือนทำใจพร้อมรับชะตากรรมของตัวเอง
“ครั้งนี้กูจะโยนให้เป็นความผิดของมึง เพราะมึงเอาชุดไปให้เมียกูใส่ แต่เสือกไม่สอนให้เมียกูรู้งาน รู้จักหน้าที่ของตัวเอง”
เพียะ! ฝ่ามือหนาตบเข้าที่ใบหน้าซีกซ้ายดังสนั่น แต่ลูกน้องคนนั้นก็ยังยืนนิ่งเหมือนกับว่าตนนั้นไม่เจ็บเลยสักนิดเดียว
“ดูไว้ คนที่ทำให้ฉันไม่พอใจจะต้องโดนอะไรบ้าง”
เพียะ! โกสินทร์ตบครั้งที่สองด้วยฝ่ามือข้างเดิม ตบที่ใบหน้าข้างเดิมแล้วจึงหันไปหาโซ่เพื่อขอของบางอย่าง
“เอาปืนมึงมาให้กู”
“ปะ ปืน” ญดาเรศมองตามสิ่งที่โซ่ส่งให้โกสินทร์โดยไม่มีลังเล สิ่งนั้นคืออาวุธ อาวุธสังหารที่สามารถคร่าชีวิตคนได้เพียงนัดเดียว
“คนที่ทำงานให้กูพลาด กูไม่คิดเก็บไว้”
โกสินทร์จ่อปากกระบอกปืนที่กลางหน้าผากของลูกน้องตัวเอง สายตาเย็นชาไร้ความปรานีของคนเถื่อนทำให้ญดาเรศไม่สามารถทนดูต่อไปได้จริง ๆ เธอรีบวิ่งเข้าไปแล้วผลักแขนของโกสินทร์ออก ใช้ร่างกายตัวเองยืนบังผู้ชายคนเดิมที่จะซวยเพราะเธอถึงสองครั้งในวันเดียว
“อย่านะเฮีย อย่าทำเขา”
โกสินทร์เค้นเสียงหัวเราะระคนสมเพช สายตามองคนตัวเล็กที่อยากทำตัวเป็นฮีโร่โดยไม่เจียมร่างกายของตัวเอง ตัวเล็กแค่นี้เขาใช้มือผลักหน่อยก็ปลิวแล้ว แต่ยังใจกล้าคิดว่าเอาตัวเองมาบังไว้แล้วจะช่วยชีวิตคนอื่นได้
“อย่าคิดว่าฉันไม่กล้า”
ปากกระบอกปืนที่เคยจ่อหัวอีกคนตอนนี้โกสินทร์ย้ายมันมาจ่อที่หน้าผากของญดาเรศแทน ภาพหวาดเสียวตรงหน้าทำให้โซ่และลูกน้องคนอื่น ๆ ยืนไม่ติดที่ ต่างก็กลัวว่าเจ้านายจะทำจริง ทั้งที่รู้กันดีว่าโกสินทร์จะไม่ลงมือกับผู้หญิงด้วยตัวเอง
แต่ก็เอาอะไรมาการันตีไม่ได้ เจ้านายของพวกเขาเป็นพวกอารมณ์ไม่คงที่ซะด้วย และญดาเรศก็สะกิดต่อมต้องห้ามเข้าเต็ม ๆ เหมือนปลุกดวงวิญญาณของซาตานร้ายที่ถูกปิดผนึกเอาไว้ให้หลุดออกจากการจองจำ
“หนูรู้ว่าเฮียกล้า” พูดทั้งธารน้ำตาที่อาบเต็มสองแก้ม หัวใจสั่นแรงเพราะความกลัวว่าชีวิตอาจจะจบลงเร็วกว่าที่คิด
“รู้ แต่ก็ยังมายืนบังมัน เห็นชีวิตมันมีค่ามากกว่าตัวเองขนาดนั้นเลย” ใบหน้าเย่อหยิ่งถามอย่างกวน ๆ
“ไม่ใช่ค่ะ”
“แล้วยังไง”
“หนูไม่ได้คิดว่าชีวิตใครจะมีค่ามากกว่าหนู หรือชีวิตหนูมีค่ามากกว่าใคร แต่ชีวิตของทุกคนมีค่าเท่ากัน”
ญดาเรศพูดไปก็สะอื้นไห้ไปด้วย สำหรับเธอที่เกิดมาไม่เคยถูกมองว่ามีค่า แต่เธอให้ค่าตัวเองเป็น และเธอมองว่าทุกชีวิตมีค่าเหมือนกันทั้งนั้นไม่ว่าจะคนหรือสัตว์ แต่คนบางคนอย่างเช่นโกสินทร์ คนชั่วที่คิดว่าตัวเองมีค่าเหนือกว่าทุกคนเพียงเพราะเขามีอำนาจ มีเงิน เขาถึงได้มองชีวิตคนอื่นเป็นผักหญ้า คนแบบเขาต่างหากที่ไร้ค่า
