บทที่ 13 เมียเฮียก็อุ้มเอง
“ไม่ต้องพูดให้ดูมีความรู้ ไม่ต้องมาพูดให้ดูสวย ที่นี่ไม่ใช่เวทีประกวดนางงาม”
ปากกระบอกปืนถูกกดให้ชิดหน้าผากญดาเรศมากขึ้น ทำท่าเหมือนใกล้จะลั่นไกในอีกไม่ช้า เขาอยากรู้นักว่าเธอจะมีอาการยังไง จะยังปากเก่งอีกไหม จะยังเป็นผู้กล้าอีกหรือเปล่าเมื่อตัวเองใกล้ตายจริง ๆ
“เฮียกอล์ฟจะเข้าใจยังไงก็แล้วแต่เฮียเลยค่ะ สำหรับเฮียคงมองว่าชีวิตคนอื่นเป็นแค่เศษดิน อยากทำอะไรก็ทำตามอำเภอใจ คนอย่างเฮียมันเกินจะเยียวยา”
“ปากแบบนี้มันน่าโดนตบจริง ๆ” โกสินทร์ขบกรามแน่นจนเห็นเป็นสัน ที่พูดไปก็ใช่ว่าไม่อยากทำ ปากดี ๆ แบบนี้มันน่าโดนสั่งสอนสักที
“ก็ตบสิคะ จะตบจะยิงก็เชิญเลย แต่หนูขอร้อง เฮียอย่าทำอะไรพี่คนนี้ เขาไม่ผิด ถ้าเฮียอยากระบายความโกรธเพราะหนูขัดใจเฮีย ก็มาลงที่หนูคนเดียว แต่อย่าทำเขา อย่าทำคนอื่น”
ญดาเรศไม่ได้จะแสดงความกล้าหาญอะไรทั้งนั้น เธอแค่ยึดในสิ่งที่ถูกต้อง ไม่มีใครไม่รักชีวิต เธอเองก็รักชีวิตตัวเองเหมือนกัน แต่มันไม่ถูกหากจะต้องมีคนมาตายเพราะเธอดันไปขัดใจคนบ้า คนที่ไม่สนถูกผิด ไม่สนใจความรู้สึกคนอื่น
มีคนดี ๆ ที่ไหนจะเที่ยวโยนความผิดของคนหนึ่งให้อีกคนรับผิดชอบ แม้เธอเองจะเคยผ่านเรื่องราวคล้าย ๆ แบบนี้มาก็ตาม เธอไม่ถึงตาย แต่ก็ต้องถูกตราหน้า ถูกยัดเยียดว่าเธอคือคนผิด คือต้นเหตุของความสูญเสีย มันไม่ยุติธรรม ญดาเรศผ่านความรู้สึกนั้นมาแล้วและเธอไม่อยากเห็นใครต้องมารับผลกรรมจากสิ่งที่ไม่ได้ก่อ โดยเฉพาะสิ่งนั้นดันมีเธอเข้าไปเกี่ยวข้อง
“ได้!” โกสินทร์กดปากกระบอกปืนให้กระแทกหน้าผากของญดาเรศแรงขึ้นแล้วเตรียมลั่นไก
ปัง!
สิ้นเสียงปืนร่างกายของญดาเรศก็ทรุดลงบนพื้น ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิทไม่รับรู้ถึงสิ่งรอบข้าง ไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด เธอไม่รับรู้อะไรอีกแล้วนอกจากความมืด
“เฮีย” โซ่รีบวิ่งเข้าไปแย่งปืนมาเก็บไว้ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ ร่างที่นอนแน่นิ่งไม่มีสติ ยกฝ่ามือขึ้นอังไว้ที่หน้าจมูกของญดาเรศเพื่อตรวจสอบว่าเธอยังหายใจอยู่ไหม
“มึงจะเช็กทำไมโซ่” โกสินทร์ถามกลั้วหัวเราะและสั่งผ่านทางสายตาให้ไอ้ขานไสหัวไป
ขานคือคนที่โกสินทร์สั่งให้นำชุดสีแดงนี้ไปให้สินค้าของเขาใส่ และวันนี้มันก็ต้องซวยเพราะเขาจำเป็นต้องตบมันสองทีเพื่อข่มขวัญเด็กดื้อ
“เอ้าเฮีย ก็เมียเฮียสลบไปผมก็กลัวจะตายจริง”
“กูยิงไปที่ผนัง จะตายได้ไง ไอ้ห่า”
เหตุการณ์มันเกิดขึ้นไว้มาก ขณะที่โกสินทร์กำลังจะลั่นไกเขาเห็นญดาเรศหลับตาเหมือนกับว่าเธอเตรียมใจที่จะตายแล้วจริง ๆ ‘ใจเด็ดดี’ ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อายุยังน้อยแล้วใจเด็ดแบบนี้โกสินทร์ไม่ค่อยได้เจอมากนัก และเขายังอยากหาเรื่องบันเทิงเริงใจกับเด็กคนนี้ต่ออีกสักหน่อย โกสินทร์จึงเปลี่ยนวิถีปืนเป็นยิงไปที่ผนังแทน
“เมื่อกี้นี้เฮียทำพวกผมเสียวจนเยี่ยวจะแตก”
“หึ ทำอย่างกับมึงไม่เคยเห็นกูเป่าหัวคน”
“มันเหมือนกันที่ไหนเฮีย คนที่โดนเฮียเป่ามันสมควรโดน แต่นี่เมียเฮียเลยนะ ผมก็กลัวเฮียจะทำจริง”
โซ่เห็นมาหมดแล้วว่าเจ้านายของเขาทำอะไรได้บ้าง ความโหดเหี้ยมไม่เป็นรองใคร แต่กับผู้หญิงเฮียของโซ่จะไม่ลงมือเอง เห็นเป็นเพศแม่เลยใจดีให้นิดหน่อย ความรุนแรงเดียวที่เฮียกอล์ฟจะทำกับผู้หญิงคือบนเตียง
“แล้วใครบอกมึงว่ากูจะไม่ทำ”
“ฮะ! อย่าบอกนะว่าเฮียจะ...”
“อืม กูเกือบยิงจริง ๆ เพราะกูโมโห ไม่เคยมีใครกล้าปากเก่งใส่กูแบบนั้น นี่ขนาดยังไม่ได้เป็นเมียเต็มที่นะ ยังปากดีใส่กู”
เป็นแค่เมียตีทะเบียนแต่ทำเก่งเชิดหน้าพูดฉอด ๆ ไม่กลัวตาย คนท้าทายแบบนี้โกสินทร์ทั้งชอบทั้งเกลียดไปในเวลาเดียวกัน
“โธ่เฮีย ทำไมไม่ลองใจดีกับคุณญดาหน่อยละครับ เฮียทำตัวเป็นคนหัวร้อนพร้อมสวบ คุณญดาก็ต้องโต้ตอบเฮียแบบนี้แหละครับ”
โซ่พูดจากที่เห็น ไม่มีมนุษย์เมียคนไหนจะชอบผัวที่อารมณ์ร้อนแบบนี้หรอก อยู่ด้วยกันต้องประนีประนอมสิ
“กูเคยใจดีกับผู้หญิงแล้ว มึงก็รู้ หึ” โกสินทร์พูดเสียงนิ่ง ๆ และเบนสายตามองร่างบางที่ยังสลบไม่รู้เรื่อง
“มึงอุ้มไปเก็บด้วย”
โซ่มองหน้าเจ้านายตาค้าง นี่เฮียกอล์ฟใช้คำว่าอุ้มไปเก็บเนี่ยนะ นี่เมียนะเฮีย ทั้งขาว สวย หมวย อึ๋ม แต่ใช้คำว่าเอาไปเก็บ เฮียก็ใจร้ายเกิน!
“ไม่ได้ ๆ เมียเฮีย ก็มาอุ้มเองครับ ผมไม่กล้าเตะ”
โซ่รีบกระโดดตัวหนี และไม่ได้จะยืนรอให้เฮียตบกบาล โซ่รีบเดินนำลูกน้องคนอื่น ๆ ออกจากตรงนี้ เรื่องผัว ๆ เมีย ๆ ต้องให้เจ้านายจัดการเอง ส่วนเรื่องงานเดี๋ยวโซ่จะดูแลแทนเฮีย
“ไอ้โซ่ จำไว้เลยนะมึง!”
โกสินทร์จะคาดโทษให้ลูกน้องตัวดีไว้ก่อน ไอ้ที่สั่งไม่อยากทำ จะทำที่ไม่สั่ง จริง ๆ เลย มันจะอะไรนักหนากับแค่อุ้มผู้หญิง
“เป็นเมียแค่ในนาม ยังมาลำบากกูอีก”
