บทที่ 5 ชื่อต้องห้าม

“ผมคิดว่าคุณญดาน่าจะรู้จักชื่อของผมแล้ว แต่ผมขอแนะนำตัวเองอีกครั้ง ผมชื่อโซ่นะครับ เป็นลูกน้องมือขวาของเฮียกอล์ฟ”

ญดาเรศมองชายหนุ่มที่น่าจะมีอายุมากกว่าเธอ และก็สมกับที่เป็นมือขวาของโกสินทร์ ทรงเหี้ยม ๆ เหมือนกันแต่หล่อไม่เท่าคนเป็นเจ้านาย ‘ทางนั้นหล่อแต่ป่าเถื่อน’

โซ่มีรอยแผลเป็นความยาวประมาณสามเซนติเมตรที่ข้างขมับซ้าย ญดาเรศเดาว่ารอยแผลเป็นนี้คงเกิดจากการต่อสู้ เธอไม่คิดว่าเป็นอุบัติเหตุเพราะอิงจากอาชีพที่โซ่ทำ เป็นลูกน้องมาเฟียก็ต้องมีใช้กำลังปะทะกับคนอื่นบ้าง

“ผมจะพาคุณญดา อ่อ ผมเรียกชื่อนี้ได้ไหมครับ เพราะก็อย่างที่คุณพึ่งเจอไป เฮียกอล์ฟเกลียดชื่อนั้น มันเป็นชื่อต้องห้าม และคนที่นี่ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อนั้นออกมา”

“แต่มันเป็นชื่อของฉันนะคะ ไม่ให้เรียกชื่อตัวเองแล้วจะให้ฉันแทนตัวเองว่าอะไร”

ญดาเรศถามในเชิงขอความคิดเห็น เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมโกสินทร์ถึงได้เกลียดชื่อนี้นัก แต่ชื่อมดคือชื่อเล่นของเธอ ชื่อที่แม่นมเธอตั้งให้และเรียกเธอมาตั้งแต่เธอเกิด

“คุณญดาก็แทนตัวเองว่าหนูสิครับ คุณญดาอ่อนกว่าเฮียกอล์ฟตั้ง 14 ปี เรียกหนูก็เหมาะสมดีครับ”

โซ่ช่วยคิดอย่างเต็มที่เพราะเห็นใจเมียเจ้านายอยู่ไม่น้อย เกิดมาก็ไม่ได้เป็นคนเลือกชื่อนี้ด้วยตัวเอง แล้วเธอก็ไม่ได้ทำผิดอะไรที่มีชื่อนี้ เรื่องนี้ไม่มีใครผิดทั้งนั้นแหละ มีแต่คนที่ไม่ยอมปล่อยวางอดีต

“เฮียกอล์ฟจะไม่โกรธใช่ไหมคะพี่โซ่”

ญดาเรศถามกลับไปอย่างไม่แน่ใจและเธอจะขอเรียนคนตรงหน้าว่าพี่ ดูยังไงโซ่ก็มีอายุมากกว่าเธออยู่แล้ว และเธอรู้สึกว่าคุยกับโซ่ไม่เกร็งมาก แม้ภายนอกโซ่จะดูน่ากลัว รูปร่างไม่ใหญ่มาก ทรงนักเลง แต่ก็พูดจาดีกับเธอมาก โซ่สุภาพกับเธอจริง ๆ

ต่างจากอีกคนที่รูปร่างสูง หุ่นดี สมส่วนไปทั้งร่างกาย โดยเฉพาะใบหน้าของเขาที่ได้รับความรักจากพระเจ้า ใบหน้าลูกรักมาก หล่อมากแต่ใบหน้าของเขาก็ส่อสันดานเหมือนกัน หล่อแต่นิสัยเสียไง

“ไม่น่าจะโกรธนะครับ ขอแค่ไม่พูดชื่อต้องห้ามนั้นออกมา”

โซ่เองก็ไม่แน่ใจหรอกว่าเจ้านายจะโกรธหรือเปล่า เพราะอารมณ์ของเจ้านายขึ้น ๆ ลง ๆ สวิงแรงยิ่งกว่าผู้หญิงตอนที่เป็นประจำเดือนเสียอีก

“ห้องนี้เป็นห้องนอนของเฮียกอล์ฟครับ คุณญดาเข้ามาอยู่ที่นี่ในฐานะเมียของเฮีย ก็ควรต้องนอนห้องนี้”

ญดาเรศพยักหน้าตามขณะเดินตามโซ่เข้าไปในห้องนอนห้องหนึ่ง ซึ่งห้องนี้อยู่ชั้นบนสุดของอาคาร เป็นห้องที่ใหญ่ที่สุด ถูกตกแต่งเหมือนเพนท์เฮ้าส์หรูบนคอนโด

“คนอื่น ๆ พักที่นี่เหมือนกันหรือเปล่าพี่โซ่”

“ที่นี่จะมีแค่เฮียกอล์ฟอยู่ครับ ส่วนลูกน้องคนอื่นจะผลัดเวรกันมาเข้ากะ ดูแลความปลอดภัยให้เฮียช่วงกลางวันและช่วยเฮียคุมไนต์คลับกับบ่อยช่วงกลางคืน”

“แล้วพี่โซ่ล่ะ” ญดาเรศเห็นว่าโซ่เป็นมือขวาของคนที่มีอำนาจที่สุดในนี้ก็น่าจะอยู่ใกล้เจ้านายมากที่สุด

“ผมไม่ได้พักที่นี่ครับ เฮียไม่อนุญาตให้ลูกน้องคนไหนนอนที่นี่ ให้แค่เข้ามาทำงาน อย่างผมถ้าเฮียอนุญาตให้เลิกงานผมถึงจะกลับบ้านไปหาลูกเมียได้”

“พี่โซ่มีครอบครัวด้วยเหรอ”

ญดาเรศถามอย่างสนใจ เธอไม่คิดว่าคนที่ทำงานสีเทา ๆ จะอยากสร้างครอบครัว เธอเคยเห็นในหนัง คนที่ทำงานแบบนี้มักจะไม่อยากมีครอบครัวเพราะจะมีห่วง

“มีแล้วครับ ลูกสาวสามคนเลยด้วย”

“ดีจังค่ะ”

ครอบครัว พ่อ แม่ ลูก ญดาเรศไม่คิดว่าเธอจะมีโอกาสได้สร้างครอบครัวของตัวเอง แต่เธอเคยฝันนะ ฝันว่าสักวันเธอจะมีครอบครัวที่มีความสุข เป็นครอบครัวของเธอจริง ๆ

‘คงต้องมีชาติหน้าแล้วละ’ เพราะชาตินี้ชีวิตของเธอไม่เคยเป็นของเธอ แม้กระทั่งแต่งงาน เธอก็เป็นเพียงสิ่งของที่คนเป็นพ่อใช้เพื่อสร้างอำนาจเท่านั้น คนที่เป็นสามีก็ไม่ได้ไยดีเธอแม้แต่น้อย อย่าฝันถึงครอบครัวที่อบอุ่นเลย มันไม่มีทางเกิดขึ้นในชีวิตไร้ค่าแบบนี้

“คุณญดาพักผ่อนเถอะครับ ผมไปทำงานก่อน”

หน้าที่ของโซ่คือพาเมียเจ้านายมาส่งให้ถึงที่ เขาทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จแล้วก็ควรออกไป และเริ่มทำงานของตัวเองต่อ

เมื่อได้อยู่ตัวคนเดียว ในห้องที่ไม่คุ้นเคย ความรู้สึกเหงาก็คืบคลานเข้ามา ความเคว้งคว้างที่ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อทำให้ญดาเรศหมุนตัวเองมองรอบ ๆ ห้องช้า ๆ อย่างใช้ความคิดว่าเธอจะอยู่ที่นี่อย่างไรต่อไป ต้องทำให้ตัวเองอยู่รอดให้ได้นานที่สุด

“จัดของก่อนแล้วกัน”

ก่อนที่จะคิดว่าชีวิตนี้จะไปทางไหนดี ญดาเรศก็คิดได้ว่าเธอคงไปไหนไม่ได้นอกจากติดอยู่ที่นี่ เพราะฉะนั้น เธอควรเริ่มเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าและจัดการย้ายของใช้ส่วนตัวไปอยู่ในที่ของมัน

“เฮียกอล์ฟคงไม่ว่าอะไรถ้าเราจะขอแบ่งพื้นที่ในตู้เสื้อผ้า”

ห้องนอนของเขาใหญ่มากมีพื้นที่วอคอินโครเซท (Walk-in Closet) ในห้องจนญดาเรศต้องขอเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวนั้น เธอไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายเถื่อน ๆ อย่างเขาจะพิถีพิถันเรื่องการแต่งตัวขนาดนี้

“ตู้เสื้อผ้าเยอะมาก ห้องแต่งตัวใหญ่กว่าห้องนอนเก่าของเราอีก”

ญดาเรศเป็นผู้หญิงเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ชอบแต่งตัวและอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นกับห้องแต่งตัวที่ใหญ่และหรูหราขนาดนี้ มันคือสวรรค์ของผู้หญิงชัด ๆ โต๊ะเครื่องแป้งหรือมุมแต่งหน้ามีกระจกบานใหญ่และเป็นระบบไฟอัตโนมัติ เห็นแล้วอยากกรี๊ด มุมนี้เธอนั่งแต่งหน้าได้ทั้งวัน