บทที่ 8 ประเมินราคา
“ฉันไม่คิดจะเลี้ยงใครฟรี ๆ ในเมื่อเธอเลือกมาอยู่กับฉันก็ต้องทำงานให้ฉัน”
“หนูไม่ได้เลือกเฮีย หนูแค่ทำตามคำสั่งของป๊า” ถ้าเลือกได้เธอคงไม่เลือกเกิดมาตั้งแต่แรก ใครจะอยากมีชีวิตเพื่อเป็นเครื่องมือให้คนอื่นกันล่ะ
“หนูหางานทำเองได้ หนูตั้งใจจะออกไปสมัครงาน หนูจะไม่รบกวนเงินของเฮียกอล์ฟเลยแม้แต่บาทเดียว” เธออาจจะไร้ค่าในสายตาป๊า แต่เธอจะไม่ยอมใช้ร่างกายนี้ทำเรื่องที่เสียศักดิ์ศรี แค่นี้ก็แทบไม่เหลือศักดิ์ศรีให้ตัวเองได้ภูมิใจแล้ว
“ฉันรู้ แต่ฉันเห็นเงินที่จะได้จากเธอมากกว่าปล่อยให้เธอออกไปทำงานข้างนอก”
“หนู หนูไม่เข้าใจ นี่เฮียจะให้หนูทำงานแบบไหน”
ญดาเรศเริ่มหวั่นใจ เธอกลัวว่าเขาจะให้เธอไปทำงานอย่างว่าจริง ๆ งานที่เธอกลัว งานที่เธอจะไม่ยอมทำ งานขายบริการทางเพศ ญดาเรศไม่ได้คิดดูถูกคนที่เลือกทำอาชีพนี้ โลกนี้มันโหดร้าย และไม่มีใครอยากเกิดมาลำบากแต่บางครั้งชีวิตก็บังคับให้ต้องเลือก แต่เธอจะไม่ขอเลือกทางเดินนี้เด็ดขาด ไม่มีวันยอม
“ก็งานที่ได้เงินเยอะ ๆ ไง” โกสินทร์ยิ้มร้ายขณะที่ตอบ เขายอมปล่อยให้แขนของญดาเรศเป็นอิสระ แต่เขายังไม่เสร็จธุระ อย่างที่บอกว่าเขายังตรวจของไม่เสร็จ
“ว๊าย!” ญดาเรศกรี๊ดอย่างตกใจอีกครั้งเพราะจู่ ๆ เขาก็อุ้มร่างกายของเธอลอยหวือขึ้นจากพื้น แล้วเพียงพริบตาเดียวแผ่นหลังของเธอก็กระทบกับเตียงนอน แต่นั่นยังไม่ที่สุด สิ่งที่ทำให้เธอกรี๊ดเสียงหลงก็คือ
“เฮียอย่านะ”
กรี๊ด
ญดาเรศรีบขยับตัวจะลุกหนีจากที่นอนแต่เธอก็ถูกเขาผลักลงเตียงเหมือนเดิม
“จะกรี๊ดหาอะไรนักหนาวะ รำคาญ!”
ด้วยความชำนาญโกสินทร์สามารถถอดเสื้อผ้าของญดาเรศออกจนหมดภายในเวลาไม่กี่วินาที ตอนแรกเขาต้องการจะดูผิวใต้ร่มผ้าของเธอ จะได้รู้ว่าผิวเธอเนียนมากแค่ไหน มีรอยแผลเป็นตรงไหนบ้าง แต่ก็คิดได้ว่า มีจุดสำคัญที่เขาต้องดูด้วย โกสินทร์จึงตัดสินใจเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกจนหมด
“นอนนิ่ง ๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว”
“เฮีย จะทำอะไรหนู” ญดาเรศถามด้วยความหวาดกลัว และจะให้เธอนอนนิ่ง ๆ ได้ยังไง จะบ้าเหรอ แค่เธอเปลือยเปล่าต่อหน้าเขา เธอก็อยากจะกัดลิ้นตายอยู่แล้ว ยังสั่งให้นอนนิ่ง ๆ อีก
“ตรวจของไง ทำไม คิดว่าฉันจะจับเธอเอาเหรอ เหอะ อย่าฝัน เธอไม่มีวันได้สัมผัสกับของของฉัน”
โกสินทร์ทำสายตาดุมากขึ้น เป็นการเตือนเธอด้วยสายตาอีกครั้ง ว่าให้เธออยู่นิ่ง ๆ อย่าได้คิดขัดขืนถ้าไม่อยากช้ำไปมากกว่านี้
“ฮือ ปล่อยหนูสักที หนูขอร้อง”
“ไม่ต้องมาขอร้อง ฉันจะปล่อยเธอแน่ แต่ต้องหลังจากที่ฉันดูตรงนี้ของเธอก่อน”
ตรงนี้!!
“ว๊าย เฮียอย่า”
ตรงนี้ ที่โกสินทร์ต้องการจะดูก็คือส่วนหวงแหนที่สุดในร่างกายของผู้หญิง สำหรับเขามันคงเป็นเรื่องชินชา เขาคงเห็นมาเยอะ แต่ญดาเรศไม่ชิน ไม่เคยมีใครได้เห็นส่วนนั้นของเธอ และเธอก็ไม่คิดที่จะนอนอ้าขาให้ผู้ชายคนไหนได้เห็น ถ้าคนนั้นไม่ใช่คนที่เธอรัก
แต่วันนี้ส่วนหวงแหนที่สุดของเธอกำลังอยู่ในสายตาคนชั่วช้าสารเลว
“ไม่เคยเอากับใครเหรอ”
โกสินทร์ถามเสียงนิ่ง แต่สายตายังคงมองที่ส่วนนั้นของญดาเรศ กลีบดอกไม้ที่ยังปิดสนิท ติ่งเกสรสีชมพูสวย ความอิ่มอูมไร้เส้นขนบดบัง
“ถามทำไมคะ”
“หึ”
โกสินทร์ไม่ได้สนใจคำตอบของเธออยู่แล้ว เขาแค่มองก็สามารถรู้ได้ว่าส่วนสงวนของเธอยังไม่เคยถูกใช้งาน ทั้งขาว ทั้งดูยั่วเย้า และยอมรับว่าสิ่งล่อตาล่อใจตรงหน้าก็สร้างความปั่นป่วนให้เขาไม่น้อย คนที่ผ่านประสบการณ์มามาก ไม่ได้คิดว่าตนเองจะหายใจสะดุดเพียงเพราะได้เห็นความขาวบริสุทธิ์ที่ยังไม่เคยมีใครครอบครอง
“ฮะ เฮียกอล์ฟ”
“จะเรียกทำไมนัก”
ครั้งนี้เสียงของโกสินทร์ไม่ดุ ญดาเรศรู้สึกว่าเสียงของเขาต่างออกไป เสียงทุ้มต่ำและแหบนิด ๆ เสียงแบบนี้หมายความว่ายังไง แล้วสายตาที่นิ่งเฉยตลอดเวลาตอนนี้ก็เปลี่ยนไป เธอเห็นดวงตาของเขาสั่นระริกขณะมองที่ส่วนนั้นของเธอ
‘เมื่อไหร่จะหลุดพ้นจากสถานการณ์อึดอัดแบบนี้นะ’ อายก็อาย กลัวก็กลัว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“อ๊ะ!”
ความสงสัยในหัวกระเจิดกระเจิงเมื่อเนินเนื้ออวบอูมของเธอถูกนิ้วเรียวของเขาแตะโดน
“เฮียจะทำอะไรหนู”
กึก! นิ้วมือที่ลากต่ำลงเรื่อย ๆ จนเกือบจะสัมผัสกับติ่งสีชมพูต้องหยุดชะงักเพราะคำพูดของญดาเรศ และเสียงของเธอทำให้โกสินทร์ได้สติคืนมา
‘เกือบไปแล้ว’ แต่ก็แค่เกือบเท่านั้น และตอนนี้เขายังห้ามตัวเองได้
“แต่งตัวซะ”
โกสินทร์สั่งพร้อมขยับตัวลงจากเตียงและยืนกอดอกมองร่างเล็กที่ยังกล้า ๆ กลัว ๆ แล้วพยายามยืนอยู่ให้ห่างเขามากที่สุด
“ฉันไม่มีทางเอาเธอ เมื่อกี้ก็แค่เช็กของเพื่อจะได้ประเมินราคา”
“ประเมินราคาอะไร” ญดาเรศรีบถามกลับและรีบจัดการใส่เสื้อผ้าอย่างเร็วที่สุด ครั้งนี้เธอติดกระดุมเสื้อถึงเม็ดบน และเธอจะไม่มีทางอยู่ใกล้โกสินทร์ในระยะที่แขนของเขาจะเอื้อมมากระชากแขนเธอได้อีก
“เดี๋ยวถึงเวลาเข้างานเธอก็รู้เอง แต่จะบอกให้รู้สึกดีไว้หน่อย ร่างกายของเธอกับความบริสุทธิ์ของเธอ จะสร้างเงินให้ฉันได้มหาศาล”
