บทที่ 3 ตอนที่ 2 ผู้ชายปริศนาที่ไม่ปริศนา 1/2
บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอีกครั้ง เหมือนเสียงลมเสียงคลื่นถูกดึงออกไปชั่วคราว วิกเตอร์มองหน้ามิลินอยู่นาน นานพอจะเห็นแววตาที่พยายามคุมความรู้สึก ดวงตาของเธอยังแดงก่ำ แต่น้ำตาไม่มีหลงเหลืออยู่แล้ว
“ถ้าคุณคิดว่าฉันโกหก”
“เดินไปอีกไม่กี่ก้าว คุณก็จะได้ยินเอง”
มิลินยักไหล่พยายามทำให้มันดูเป็นเรื่องเล็ก ทั้งที่ไม่ใช่เลย วิกเตอร์ไม่ตอบ เขาแค่หันไปมองทางเดินที่เธอชี้ ก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุด
“ไม่จำเป็น”
“บังเอิญว่าไม่ชอบยุ่งเรื่องส่วนตัวของใคร”
เขาหันกลับมาหาร่างบาง สายตาคมเข้มลดความแข็งลงเล็กน้อย แล้วเดินก้าวผ่านเธอไปโดยไม่พูดอะไรเพิ่ม ระยะห่างเฉียดกันใกล้พอให้มิลินรับรู้ถึงไออุ่นและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากร่างสูง
วิกเตอร์เดินตรงไปที่ระเบียง เขาก้มมองลงไปยังขอบระเบียงตรงหน้า ตามตำแหน่งที่กระเป๋าของมิลินค้างอยู่ มือแกร่งจับราวเหล็กแน่น สายตาคมประเมินระยะอย่างรวดเร็วนิ่งและแม่นยำ เหมือนคนที่เคยทำอะไรเสี่ยงกว่านี้มาแล้ว
“ยืนรอตรงนั้น”
“ไม่ต้องเดินเข้ามา”
เขาพูดขึ้นโดยไม่หันกลับไปมองมิลิน ด้านมิลินเมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอจึงหยุดเคลื่อนไหวตามที่วิกเตอร์บอกโดยอัตโนมัติ
“คุณระวังตกนะ”
เสียงของมิลินดังขึ้นตามหลัง วิกเตอร์ชะลอมือที่จับราวระเบียงไปเสี้ยววินาที ไม่ได้หันกลับมา แต่เสียงที่ตอบกลับอ่อนลงและชัดเจน
“อืม”
“รู้แล้ว”
คำพูดนั้นทำให้มิลินเม้มริมฝีปาก สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเขาโดยไม่รู้ตัว
วิกเตอร์ก้าวขึ้นไปข้ามราวเหล็กแล้วเหยียบบนขอบระเบียงอย่างมั่นคง พื้นปูนแคบ ๆ มือหนึ่งจับราว อีกมือพยุงน้ำหนักตัว
หัวใจมิลินเต้นแรงขึ้นทุกวินาที ไม่ใช่เพราะกลัวว่าเขาจะตก แต่เพราะเธอเพิ่งรู้ตัวว่า เธอกำลังเป็นห่วงผู้ชายที่เพิ่งรู้จักไม่ถึงชั่วโมง
“ถ้าฉันบอกให้หยุด คุณต้องหยุดนะ”
“เข้าใจไหม เดี๋ยวคุณตกลงไป”
“…” วิกเตอร์ไม่ตอบ เขาค่อย ๆ ขยับตัวเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมใบนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำแล้วข้ามกลับมาอย่างมั่นคง
ฝ่าเท้าแตะพื้นอีกฝั่งโดยไม่มีอาการสะดุด ก่อนจะยื่นกระเป๋าแบรนด์เนมใบนั้นมาให้มิลิน
มือเรียวสวยที่ทาเล็บเจลอ่อน รีบเอื้อมไปรับไว้ทันที นิ้วมือเธอสั่นนิดเดียวตอนแตะโดนหนังของกระเป๋า
“ขอบคุณนะ”
เธอพูดออกมาเบา ๆ จริงใจเกินกว่าจะปิดบัง วิกเตอร์เพียงพยักหน้าให้เล็กน้อย สีหน้ายังคงนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะเดินผ่านร่างบางไปโดยไม่พูดอะไรเพิ่ม
มิลินหันไปมองตามแผ่นหลังนั้น มองจนกระทั่งร่างสูงค่อย ๆ หายไปตามทางเดินของรีสอร์ต ท่าทางสบาย ๆ เหมือนคนที่ไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งอะไรไว้ข้างหลัง ทั้งที่ความจริงเขาเหมือนทิ้งไว้เต็มหัวใจเธอแล้ว
“คนอะไร”
“หน้านิ่งเป็นบ้า”
มิลินพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง เธอก้มลงเปิดกระเป๋า หยิบโทรศัพท์ขึ้นอย่างรวดเร็ว นิ้วเลื่อนหน้าจอ เปิดเบราว์เซอร์ พิมพ์ชื่อที่ยังอุ่นอยู่ในความคิด
‘Victor Liu’
มิลินชะงักนิดหนึ่ง ก่อนจะกดค้นหา ผลลัพธ์ปรากฏขึ้นแทบจะในทันที ชื่อเดียวกันหลายรายการแต่มีรูปหนึ่งสะดุดตาเธออย่างประหลาด
รูปผู้ชายในชุดสูทสีเข้ม โครงหน้าคม สายตานิ่งแบบเดียวกับที่เธอเพิ่งเห็นเมื่อครู่
“รุ่นพี่มหาลัยนี่นา อีลิทาเวอร์ทิส”
“หนุ่มฮอตคณะวิศวะ”
“ปีสี่”
“ทายาทตระกูลหลิว”
เธอเงียบไป หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างแปลกประหลาด ประหลาดจนเธอแทบจะลืมความเสียใจเมื่อครู่ไปเลย จากความระแวงกลายเป็นความสนใจอย่างไม่น่าเชื่อ
“ไม่ธรรมดาเลยนี่”
“ถึงว่า ทำไมน้ำหอมกลิ่นดูแพง”
มิลินยกสายตาขึ้นจากหน้าจอ มองไปทางเดินที่วิกเตอร์เพิ่งเดินจากไป แม้จะไม่เห็นอะไรแล้วก็ตาม
ริมฝีปากของเธอค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ไม่ใช่รอยยิ้มอ่อย ไม่ใช่รอยยิ้มดีใจ แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เพิ่งรู้ว่า ผู้ชายที่เธอเจอโดยบังเอิญในคืนที่แย่ที่สุด อาจไม่ใช่คนผ่านทาง อย่างที่เขาพยายามทำให้เป็น
