บทที่ 167 หนีออกมาได้สำเร็จ

ดารินปีนป่ายขึ้นไปบนกำแพงอย่างยากลำบากก่อนจะกัดฟันฝืนทนความเจ็บปวดกระโดดลงไป ร่างของเธอกระแทกพื้นอย่างแรงจนล้มลงไปอีกครั้ง สองครั้งติดต่อกันทำให้ดารินรู้สึกราวกับว่ากระดูกทั่วร่างกำลังจะแหลกสลาย

เจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว

ทว่าเธอไม่มีเวลาให้หยุดพัก ดารินรีบพยุงกายลุกขึ้นวิ่งสลับกับล้มลุกคลุกคลานออกจากบร...