บทที่ 111

เชนเอนหลังพิงเก้าอี้นวม กางขาออกกว้าง และก้มมองผมด้วยรอยยิ้มเยาะที่ดูอันตราย แววตาของเขาดำมืดกว่าเดิม

"มึงต้องพิสูจน์ให้เห็นว่ามึงมันก็แค่โถส้วมส่วนตัวไร้ค่าของกู ก่อนที่กูจะยอมให้มึงเข้าใกล้แผงอกกูอีกครั้ง" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "กูจะเยี่ยวใส่ปากมึง แล้วมึงต้องคลานไปรอบๆ ห้องทั้งที่อมเยี่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ