บทที่ 127

เจคอบ

เขาอ้าปากค้างไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะดึงสติกลับมาจากความตกใจได้อย่างรวดเร็วพร้อมกับขบกรามแน่น

“คุณไม่รู้หรอกว่าตัวเองกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“โอ้ ฉันรู้สิ” ผมเอ่ยขึ้นพลางยกขายาวขึ้นไขว่ห้าง “นายสะกดรอยตามเขามาตั้งแต่วันเสาร์แล้ว บอกฉันหน่อยสิว่าทำไม เป็นเพราะนา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ