บทที่ 173

เฮนรี

ติ๊งต่อง!

ผมเม้มริมฝีปากแน่นและเคาะเท้าลงกับพื้น กระเป๋าสะพายห้อยอยู่บนบ่า ส่วนในมือคือเค้กหน้าตาสวยงามที่ผมแวะซื้อจากร้านเบเกอรีตอนเช้าระหว่างทางมา

เวลา 07:30 น. เช้าวันจันทร์ และผมกำลังยืนอยู่หน้าประตูเหล็กสีดำขนาดมหึมาที่เป็นทางเข้าสู่แบล็ควูดเอสเตต

เหตุผลที่ผมมาที่นี่ตั้งแต่เช้าก็เพื่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ