บทที่ 38

ดวงตาของเขาเจาะทะลุจิตวิญญาณของฉัน ทำให้ฉันแทบหายใจไม่ออก ฉันเช็ดหน้าผากที่เปียกโชกด้วยหลังมือ

"ผมบอกคุณแล้วว่าวันนี้อย่ามาสาย" เขาพูด เสียงสงบแต่น่าหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก

ฉันเริ่มพูด "ขอโทษจริงๆ ค่ะ คุณ ฉัน..."

"คุณขอโทษ" เขาพูดแทรก เสียงต่ำและแข็งกระด้างราวหิน เต็มไปด้วยความดูถูก "คุณมีข้ออ้าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ