บทที่ 47

เชน

ผมรู้ว่าในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงานเสียที ตอนที่ได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างกล้าๆ กลัวๆ ของโจนส์ดังขึ้น สายตาผมตวัดมองนาฬิกาข้อมือทองคำ เวลา 18:10 น.

ประตูค่อยๆ แง้มเปิดออก แล้วเขาก็เดินเข้ามา ฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นนั้นแผ่วเบาและเชื่องช้าไม่มั่นใจเหมือนเช่นเคย ผมไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ไม่แม้แต่จะแสดงท่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ