บทที่ 47 47

EPISODE 47

“เด็กคนนั้นดูสำคัญจังเลยนะ มองหาตลอดเลย” 

“ถ้าหมดเรื่องจะคุยแล้วก็กลับไปซะ ตรงนี้ต้องการพื้นที่ที่เป็นส่วนตัว”

“อ้อ ได้ยินแบบนี้แล้ว แลดูหลงเด็กคนนั้นดี แต่คงไม่หลงจนลืมลูกลืมเต้าใช่ไหม” แฟรงค์กัดฟันกรอด ตาคมมองคนตรงหน้าไม่วางตา

“ต้องให้พูดใช่ไหมว่าใครกันแน่ที่ลืม!” อรอินทร์หุบยิ้มแทบจะทั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ