บทที่ 4 อันตรายหรือไม่
"แม่ ชุยเหมย" ชุยเหมยชี้ไปที่ตัวเอง นางทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ออกมา
"พี่ชาย จางเหลี่ยง แต่เจ้าไม่เป็นอันใดแน่นะ" จางเหลี่ยงยังไม่หายกังวลเรื่องน้องสาว
"ข้าบิดาเจ้า จางเทียน" จางเทียนจ้องมองบุตรสาวอย่างไม่วางตา
"ภารกิจแรกสำเร็จ เชิญท่านเลือกสิ่งที่ต้องการขอรับ" เชาชื่อเอ่ยขึ้น
"หากมีข้าวสิบชั่ง แป้งสิบชั่ง เนื้อสัตว์สิบชั่ง พวกท่านจะเลือกสิ่งใดเจ้าค่ะ" ซินหยานให้ทุกคนได้มีสิทธิ์เลือก เพราะนางอยากจะรู้ความต้องการของแต่ละคน
"ข้าว/ข้าว/เนื้อสัตว์" มีเพียงจางเหลี่ยงที่เลือกเนื้อสัตว์
"เช่นนั้นข้าเลือกข้าวสารสิบชั่ง" เมื่อสิ้นคำของซินหยานข้าวก็ปรากฏตรงหน้านาง
ทั้งสามคนตกตะลึงอ้าปากค้าง จางเหลี่ยงกระโดดลุกจากเก้าอี้ไปยืนหลบที่หลังของบิดา ชุยเหมยก็ตบอกตัวเองเพื่อเรียกสติ จางเทียนนั่งนิ่งแต่จริงๆแล้วเขาอยากจะลุกหนี แต่เท้ายังได้รับบาดเจ็บจึงไม่อาจเคลื่อนตัวได้
"นี่คืออันใดหยานเออร์" ชุยเหมยเอ่ยถามบุตรสาวเมื่อนางสงบสติได้แล้ว
"ข้าจะเล่าให้พวกท่านฟังแต่อย่าได้ตกใจนะเจ้าคะ" ซินหยานมองไปที่ทุกคนด้วยสายตาจริงจัง
ทั้งสามเมื่อเห็นว่าสิ่งที่ซินหยานกำลังจะเล่าคงเป็นเรื่องที่เคร่งเครียดจึงได้ยืดตัวขึ้นเพื่อรอฟัง
ซินหยานนางเล่าเรื่องระหว่างที่นางได้หมดสติไปแล้วได้ไปเห็นโลกใบใหม่ที่ไม่เหมือนในตอนนี้ ข้าวของเครื่องใช้ บ้านเรือนความแตกต่างระหว่างสองพื้นที่ แม้แต่เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย
สิ่งที่นางได้ติดตัวมาก็ไม่รู้ว่าคือสิ่งใด แต่หากนางทำตามภารกิจได้ นางจะสามารถเลือกสิ่งของจากระบบกำหนดให้ได้หนึ่งอย่าง
ทั้งสามเมื่อฟังจบต่างก็มีสีหน้าที่ไม่อยากเชื่อ แต่ไม่เชื่อก็คงไม่ได้ เพราะเห็นอยู่ว่ามีสิ่งของปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขาจริง
"อันตรายหรือไม่" จางเทียนเอ่ยถามอย่างกังวล
เรื่องที่วิญญาณของบุตรสาวออกจากร่างจนไปพบเจอเรื่องน่าตกใจ เขาก็หวาดกลัวที่ไม่สามารถช่วยเหลือได้แล้ว แต่หากสิ่งที่นางต้องทำหลังจากนี้เสี่ยงอันตรายเขาก็ไม่อยากให้บุตรสาวได้ทำ แม้มันจะทำให้ความเป็นอยู่ของพวกเขาดีขึ้นก็ตาม
"คงไม่เจ้าค่ะ อย่างที่พวกท่านเห็นสิ่งแรกที่ข้าทำก็คือทำความรู้จักกับผู้ใดก็ได้สามคน" ซินหยานยักไหล่อย่างไม่กังวล
เรื่องในภพก่อนนางเสี่ยงอันตรายมากเพียงใดแทบไม่ได้กับสิ่งเหล่านี้สักนิด ในยามนี้นางจะหวาดกลัวสิ่งใดอีก แม้ความตายนางก็ประสบมาแล้ว
"เช่นนั้น หากมีสิ่งใดที่อันตรายไม่ทำได้หรือไม่" ชุยเหมยเอ่ยถามอย่างกังวล
"ก็คงได้เจ้าค่ะ แต่ก็ไม่ได้รับสิ่งของเท่านั้น"
เมื่อทั้งหมดทำความเข้าใจเรื่องต่างๆ แล้วก็ลงมือกินอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว จางเหลี่ยงนำข้าวสิบชั่งเข้าไปเก็บในห้องของมารดา เพราะกลัวว่าหากบ้านของท่านลุงมาพบจะนำไปเสียหมด
"ภารกิจที่สองท่านจะทำเลยหรือไม่ขอรับ" เชาชื่อเอ่ยถามขึ้นมา
"ไหนลองว่ามา" ซินหยานที่อยู่เฉยๆ ไม่รู้จะทำอันใดก็ถามขึ้นอย่างสนใจ
"ขึ้นเขา หาผลไม้ป่า แลกกับ โสมห้าสิบปี หรือยารักษาอาการบาดเจ็บของบิดา" ซินหยานยืดตัวขึ้นอย่างสนใจ
"ได้ข้าจะทำ"
"ท่านพี่ ขึ้นเขากันเจ้าค่ะ" ซินหยานเดินไปนอกเรือนเพื่อชวนจางเหลี่ยงขึ้นเขาทันที
"เจ้ายังไม่หายดี ไว้วันอื่นดีหรือไม่" จางเหลี่ยงที่กำลังจัดการแปลงผักในเรือนก็เอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง
"ข้าไม่เป็นอันใดแล้วเจ้าค่ะ" ซินหยานนั่งลงข้างๆ พี่ชาย
"ท่านมิอยากให้ท่านพ่อหายดีหรือ" ซินหยานกระซิบบอกจางเหลี่ยง
"เจ้าได้งานใหม่มาหรือ" เขาเบิกตากว้างจ้องมองซินหยานอย่างตกใจ
"เจ้าค่ะ" ซินหยานพยักหน้า
"แล้วขึ้นเขาไปทำสิ่งใด"
"หาผลไม้ป่า"
"ง่ายเพียงนี้" จางเหลี่ยงเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ
"ท่านจะไปหรือไม่ เช่นนั้นข้าจะไปคนเดียว" ซินหยานลุกขึ้นเพื่อเดินไปหาตะกร้าใส่ของ
"ไปๆ พี่จะไปเป็นเพื่อนเจ้า" จางเหลี่ยงรีบเดินไปหยิบมีดและตะกร้าขึ้นแบกก่อนจะเดินเข้าไปหาบิดามารดาเพื่อบอกเรื่องที่น้องสาวได้รับงานมาแล้วจะต้องขึ้นเขา
ซินหยานเดินเข้าไปเจอธนูนางจึงนำติดตัวไปด้วย สองพี่น้องมุ่งหน้าขึ้นเขา ชาวบ้านที่เห็นต่างก็สอบถามอาการของซินหยานอย่างเป็นห่วง
เพียงแค่รอบนอกชายป่าก็พบต้นซื่อจึ(ลูกพลับ)แล้ว สองพี่น้องเก็บมาเพียงเล็กน้อย เสียงของเชาชื่อก็บอกให้นางเลือกสิ่งที่อยากจะได้
ซินหยานเลือกยารักษาบิดา ก่อนที่จะปรากฏยาในมือของนางหนึ่งขวด
"เจ้ามีช่องเก็บของหรือไม่" ซินหยานสื่อสารกับเชาชื่อในใจ
"มีขอรับ"
"เช่นนั้นก็เก็บไว้ในช่องเก็บของเสียก่อน" ขวดยาในมือของซินหยานหายไป จางเหลี่ยงที่ยังไม่ชินขาก็อ่อนยวบล้มไปนั่งกับพื้น
"ซินหยาน หากท่านล่าสัตว์ป่าได้ ข้าจะมอบแผนที่หาของป่าให้ท่าน" เชาชื่อเพิ่มภารกิจพิเศษให้ซินหยาน
"ได้" ซินหยานลากพี่ชายที่ยังสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเขาไปในป่า
นางเริ่มมองหาสัตว์ป่า เมื่อเห็นฝูงไก่ป่าก็ยกคันธนูขึ้นแล้วเล็งไปที่ไก่ป่า ซินหยานผลักจางเหลี่ยงที่ยังไม่หายตกใจให้ไปเก็บไก่ป่าที่นางยิงได้
"ไหนแผนที่ของข้า" ซินหยานทวงแผนที่จากเชาชื่อทันที
"ระบบกำลังส่งข้อมูลให้ท่านขอรับ"
