บทที่ 5 ระบบร้านค้า
เพียงไม่นานภาพต่างๆภายในภูเขาก็ปรากฏขึ้นในหัวของซินหยาน สัตว์ป่ามากมายที่อยู่ในป่าชั้นกลางและชั้นใน แม้แต่สมุนไพรราคาแพงก็มีให้พบเห็น หรือจะเป็นแร่เหล็กที่อยู่ในถ้ำของป่าชั้นในนางก็สามารถรับรู้ได้
"ดียิ่ง" ซินหยานหัวเราะออกมาเสียงดัง จางเหลี่ยงที่ไปเก็บไก่ป่ากลับมาเห็นได้แต่ทำหน้าเหมือนเห็นผี น้องสาวเขาเปลี่ยนไปเช่นนี้ไม่ชินตาเสียเลย
"กลับเถิดท่านพี่" ซินหยานยังมิเข้าไปด้านใน นางอยากจะรู้ว่ายาที่ได้มาสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของบิดาได้จริงหรือไม่จึงได้เร่งเดินทางกลับเรือน
ชาวบ้านที่ยังหาของป่าต่างก็แปลกใจที่สองพี่น้องขึ้นเขาไม่เพียงไม่นานก็กลับลงมาเสียแล้ว
"อาเหลี่ยง เหตุใดลงมาเร็วเพียงนี้"
"หยานเออร์อยากกินซื่อจึขอรับ " จางเหลี่ยงยื่นตะกร้าที่มีผลซื่อจึให้ชาวบ้านที่ถามได้ดู
"เช่นนั้นหรือ เพิ่งหายของอยากจะกินผลไม้ เจ้าพาน้องสาวกลับเรือนเถิด"
สองพี่น้องเมื่อตอบคำถามชาวบ้านที่ต่างเข้ามามุ่งดูอย่างสงสัยแล้วก็กลับเรือนของตน ซินหยานนำยาออกมาส่งให้จางเหลี่ยงก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปที่ห้องของจางเทียน
ชุยเหมยที่กำลังเตรียมอาหารกลางวันให้จางเทียนก็อยู่ภายในห้องกับเขาด้วย เมื่อเห็นบุตรทั้งสองกลับมาอย่างรวดเร็วก็อดแปลกใจมิได้
"เหตุใดถึงกลับมาเร็วเพียงนี้"
ทั้งสองบอกเล่าเรื่องที่จำเป็นต้องขึ้นเขาให้บิดามารดาฟัง ก่อนที่จางเหลี่ยงจะนำขวดยาออกมาส่งให้บิดาได้ดื่ม จางเทียนมองดูบุตรทั้งสองด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
"หยานเออร์ ลำบากเจ้าแล้ว" เพราะตนบุตรสาวจึงต้องทำตามคำสั่งของสิ่งใดก็ไม่รู้เพื่อได้ยามารักษาตน
"ลำบากอันใดกันท่านพ่อ เรื่องเพียงเท่านี้ ข้าทำได้อยู่แล้วเจ้าค่ะ" ซินหยานมองไปที่จางเทียนอย่างจริงใจ
ซินหยานไม่คิดว่าครอบครัวที่นางเพิ่งจะพบเจอจะมอบความรักความห่วงใยให้นางอย่างแท้จริง ในภพก่อนนางพบเจอแต่คนที่เขามาหาผลประโยชน์กับนางเท่านั้น
เมื่อเห็นสายตาของความห่วงใย ความกังวลจากคนทั้งสามในครอบครัว ซินหยานอดที่จะหวั่นไหวไม่ได้ นางคิดเพียงว่าหากช่วยให้ความเป็นอยู่ของครอบครัวจางดีขึ้นนางจะออกไปใช้ชีวิตของนางเอง
แต่ในยามนี้ความคิดทั้งหมดได้หยุดลง กลายเป็นว่านางเริ่มจะหวงแหนความรัก ความหวังดีที่ทั้งสามคนในครอบครัวมอบให้นางแล้ว
"ท่านพ่อ ท่านกินยาเถิดเจ้าค่ะ" ซินหยานเร่งให้จางเทียนดื่มยาลงไป
จางเทียนยกยาขึ้นดื่มท่ามกลางสายตาของภรรยาและบุตรทั้งสองที่มองมาอย่างมีความหวัง เมื่อยาลงสู่คอของจางเทียน ร่างกายของเขาก็ร้อนรุ่มทันที ก่อนที่ขาข้างที่ได้รับบาดเจ็บจะเจ็บปวดจนเขาทนไม่ไหวล้มลงไปนอนดิ้นอยู่บนเตียง
"ท่านพี่/ท่านพ่อ/ท่านพ่อ" ทั้งสามร้องเรียกอย่างตกใจ
'เชาชื่อ ทำไมถึงเป็นแบบนี้' ซินหยานสื่อสารกับเชาชื่อ
'ท่านรอดูก่อนเถิดขอรับ' เชาชื่อตอบกลับอย่างเหนื่อยหน่าย
เพียงไม่นานจางเทียนก็หยุดดิ้น ความเจ็บปวดทุเลาลง ก่อนที่เขาจะรับน้ำจากชุยเหมยมาดื่มอย่างกระหาย เมื่อความเจ็บปวดหายไปสิ้นจางเทียนก็ลองลุกขึ้นยืน
จางเหลี่ยงจะเข้าไปประคองแต่ถูกซินหยานดึงรั้งไว้เสียก่อน นางอยากให้บิดาลองเดินด้วยตนเอง
"ข้าเดินได้แล้ว" จางเทียนลงน้ำหนักตัวไปที่เท้าทั้งสองข้าง เขาไม่จำเป็นต้องให้บุตรชายหรือภรรยาประคองเดินอีกแล้ว
ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่เคยมีก็หายไปราวกับปาฏิหาริย์ ชุยเหมยปิดปากแน่น พร้อมทั้งหลั่งน้ำตาออกมา หากนางไม่เห็นด้วยตาของตนเองว่าสามีสามารถกลับมาเดินได้อีกครั้งนางก็ไม่อาจเชื่อได้
เพราะท่านหมอที่รักษาสามีหลายท่านบอกเหมือนกันว่าสามีนางไม่อาจกลับมาเดินปกติได้อีกแล้ว ไม่รู้ว่านางจะขอบคุณสวรรค์หรือบุตรสาวดี ที่ทำให้เกิดเรื่องดีๆ เช่นนี้ในครอบครัว
"หยานเออร์" จางเทียนดึงซินหนายเข้ามาสวมกอด
ซินหยานในยามนี้ตกตะลึงจนตัวแข็งไปเสียแล้ว ทั้งสามต่างเดินเข้ามากอดกันแน่น คนที่อยู่ตรงกลางอย่างซินหยานทำสิ่งใดไม่ถูกไม่รู้ว่าควรกอดตอบหรือไม่
"หยานเออร์" ชุยเหมยเขย่าเรียกบุตรสาว เมื่อเห็นน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของนาง ทั้งสามก็ตกใจจนเอ่ยถามแข่งกันว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น
"ข้าร้องไห้หรือเจ้าคะ" ซินหยานลูบไปที่ใบหน้าของนางอย่างไม่อยากเชื่อ
นางถึงกับร้องไห้ เพียงแค่ถูกคนในครอบครัวกอด หรือจะเป็นเพราะนางที่โหยหาความรักมาตลอดตั้งแต่เด็ก เมื่อถูกคนที่ได้ชื่อว่าครอบครัวมอบความรักที่แท้จริงให้เลยเกิดอาการเช่นนี้
ซินหยานใช้เวลาอยู่นานกว่านางจะทำความเข้าใจกับความรู้สึกของนางได้ ทุกคนก็ไม่ได้เร่งนางต่างมองนางด้วยความเป็นห่วงแทน
"ซินหยาน ข้ามีของจะมอบให้ท่าน" เชาชื่อที่ปาดน้ำตาเงียบๆ ก็เอ่ยขึ้น
เพราะเขาก็ไม่อยากเชื่อเช่นกันว่านักฆ่าที่ไม่เคยหลั่งน้ำตาเช่นซินหยานจะหลั่งน้ำตากับเรื่องที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้
"สิ่งใด" ซินหยานเก็บความดีใจไว้เอ่ยถามเสียงเรียบ
"ระบบร้านค้า เปิดโซนอาหารให้ท่านนำออกมาใช้ด้านนอกได้จำกัดวันละสองครั้ง"
"ครั้งละเท่าใดก้ได้ หรือจำกัดจำนวน" ซินหยานเอ่ยถามทันที
"หึ เท่าใดก็ได้ขอรับ" เชาชื่อส่งเสียงขึ้นจมูก เขาไม่น่าอินกับความรักของคนในครอบครัวเลย จนต้องยอมเปิดโซนอาหารให้โดยไม่ต้องให้ซินหยานทำภารกิจ
"แล้วนำมาเก็บไว้ในช่องเก็บของก่อนได้หรือไม่"
"เหอะ ไม่ได้ขอรับ" ท่านจะขอมากเกินไปแล้ว
"แล้วถ้าข้าอยากได้ช่องเก็บของส่วนตัวเหมือนในนิยายเล่า"
"ท่านก็ต้องทำภารกิจ"
