บทที่ 8 กลับไปอยู่กับข้า
ซินหยานนั่งจิบชารออย่างใจเย็นให้ทั้งคู่ได้คำนวณราคากันก่อน จางเหลี่ยงหากเป็นตัวเขามาราคาหัวละห้าร้อยตำลึงทองเขาคงขายอย่างเร็วไปแล้ว แต่ในเมื่อน้องสาวส่งสายตาให้เขาอยู่นิ่งๆ เขาจึงได้แต่นั่งกินของว่างรอ
"ข้าให้ พัน ไม่ไม่ สองพันห้าร้อยตำลึงทองต่อหัว" หมอฉุยปาดเหงื่อเมื่อเห็นสายตาของซินหยานที่มองมาที่เขา
"ได้เจ้าค่ะ" ซินหยานยิ้มหวานก่อนจะนำโสมทั้งสี่หัวออกมา อีกหัวนางเก็บไว้เพื่อบำรุงร่างกายคนในครอบครัว
หมอฉุยและหลงจู๊เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เพราะคิดไม่ถึงว่าสองพี่น้องจะมีโสมมาขายให้ตนถึงสี่หัว หมอฉุยลูบคลำโสมอย่างพอใจ ก่อนจะให้หลงจู๊รีบไปนำเงินมาให้สองพี่น้อง
ซินหยานนับเงินที่ได้มาก่อนจะขอแลกเป็นตั๋วเงินใบละห้าสิบตำลึงสี่ใบ ซินหยานนำตั๋วเงินที่ได้มาทั้งหมดใส่ลงไปในตะกร้าหลังของจางเหลี่ยงแต่จริงๆ แล้วนางเก็บเข้าช่องว่างของนางที่เชาชื่อเพิ่งจะมอบให้
ในยามนี้จางเหลี่ยงถูกซินหยานลากออกมาจากร้านยา เพราะสติของเขาล่องลอยไปเสียแล้ว
"หากท่านยังเป็นเช่นนี้ ข้าจะทิ้งท่านแล้วนะเจ้าค่ะ" ซินหยานที่ลากพี่ชายมาได้ไม่ไกลก็หยิกแขนของจางเหลี่ยงอย่างแรง
"โอ๊ย เบาๆ น้องน้อย พี่รู้แล้ว" จางเหลี่ยงเดินลูบแขนตามซินหยานไป
"เจ้าจะไปที่ใด" จางเหลี่ยงเอ่ยถาม เพราะทางที่ซินหยานพาเขามาไม่ใช่ทางที่จะไปขึ้นเกวียนวัวกลับหมู่บ้าน
"ข้าจะซื้อรถม้าเจ้าค่ะ" ซินหยานมองค้อนพี่ชาย ตลอดทางที่นางเดินถามทางมาเขาไม่ได้สังเกตเลยหรือไง
"เจ้าว่าจะซื้อรถม้าหรือ ผู้ใดจะขับ" จางเหลี่ยงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
"ท่านอย่างไรเล่า" ซินหยานเริ่มลากพี่ชายอีกครั้ง เมื่อเห็นเขายืนนิ่งตกตะลึงอีกแล้ว
สองพี่น้องมาหยุดอยู่ที่โรงค้าสัตว์ นายหน้าเดินเข้ามาสอบถามทั้งคู่ว่าต้องการสิ่งใด เมื่อรู้ว่าหาซื้อรถม้าก็มองอย่างดูแคลน เพราะการแต่งตัวของทั้งคู่ดูไม่น่าจะมีเงินมากมาซื้อรถม้าได้
"เช่นนั้นก็ไปที่อื่นเจ้าค่ะ" ซินหยานเดินออกจากร้านแรกทันที
ทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่ร้านเกือบสุดท้าย นายหน้าเข้ามาทักทายอย่างดี พร้อมพาทั้งคู่เลือกม้าอย่างเต็มใจ ซินหยานเดินเลือกไปตามคอกม้าอย่างใจเย็น นางยังไม่พบตัวที่นางถูกใจ
เสียงร้องตกใจของคนงาน พร้อมทั้งเสียงม้าดังขึ้นจากคอกม้าด้านหลัง นายหน้าทิ้งสองพี่น้องรีบเดินไปดูทันที ซินหยานนางก็เดินตามไปด้วย
เมื่อเห็นม้ารูปร่างตรงตามลักษณะที่นางหาก็ยิ้มออกมา ดวงตาที่จ้องไปที่ม้าเป็นประกาย ซินหยานที่จะเดินเข้าไปดูใกล้ๆ กลับถูกจางเหลี่ยงดึงไว้ เพราะกลัวน้องสาวจะเกิดอันตราย
"หากท่านทำให้ม้าพยศสงบลงได้ ข้าจะมอบเครื่องเรือนให้ท่าน" เชาชื่อนึกสนุกขึ้นมา
"รวมถึงสุขภัณฑ์และเครื่องครัวด้วยใช่หรือไม่" ซินหยานชะงักเท้าลงเพื่อรอฟังคำตอบ
"ได้" เชาชื่อตอบอย่างใจดี แต่แท้จริงเขากำลังรอชมเรื่องสนุกอยู่ต่างหาก
ซินหยานเมื่อได้ยินคำของเชาชื่อ นางก็ไม่รอช้ารีบกระโดดเข้าไปในคอกม้า ที่ม้ากำลังพยศอยู่ท่ามกลางความตกตะลึงของคนงานและนายหน้า
จางเหลี่ยงก็ร้องตะโกนเรียกน้องสาวอย่างขวัญเสียอยู่ข้างคอกม้า แม้จะเคยเห็นน้องสาวฆ่าเสือมาแล้ว แต่เขาก็ยังคงเป็นห่วงอยู่ดี
ซินหยานจ้องเข้าไปดวงตาของม้าอย่างสงบนิ่ง มันก็กำลังมองตอบนางอยู่เช่นกัน ซินหยานใช้จิตวิทยาเข้าข่ม ในเมื่อนางไม่กลัวมัน มันต่างหากที่เป็นฝ่ายต้องกลัวนาง
กลิ่นอายความพิเศษที่ออกมาจากตัวซินหยานเจ้าม้าหนุ่มย่อมรับรู้ได้ มันสะบัดหัวอย่างไม่ยินยอม ก่อนที่ซินหยานจะเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ แต่สายตาของนางก็จ้องมองไปที่มันอย่างดุดัน ก่อนที่นางจะเอื้อมมือไปสัมผัสที่หัวของมันช้าๆ
ม้าพยศยกเท้าหน้าทั้งสองข้างขึ้นเหมือนจะบดขยี้นาง แต่ซินหยานยังคงจ้องมองมันอย่างสงบนิ่งไม่หนีไปที่ใด
"กลับไปอยู่กับข้า" นางเอ่ยบอกม้าหนุ่ม
ม้าหนุ่มลดขาหน้าของมันลง พร้อมทั้งเดินเข้ามาหามือของซินหยานที่ยังยื่นมาอยู่อย่างช้าๆ ก่อนที่จะยอมให้ซินหยานได้สัมผัสหัวของมัน จางเหลี่ยงทรุดตัวนั่งลงข้างคอกม้า
คงมีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าตอนที่ม้ายกขาหน้าขึ้นทั้งสองข้างเพื่อบดขยี้น้องสาวของเขา เขาหวาดกลัวมากเพียงใด
"อย่าทำเช่นนี้อีกเด็ดขาด" จางเหลี่ยงดึงตัวน้องสาวที่ออกจากคอกม้ามาต่อว่า
"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" ซินหยานตบไปที่แขนของพี่ชายเบาๆ
"ข้าต้องการม้าตัวนี้ ท่านจะขายให้ข้าเท่าใดเจ้าค่ะ" ซินหยานชี้ไปที่ม้าหนุ่มสีดำ ที่ยามนี้เดินตามนางออกมาจากคอกแล้ว
"ม้าตัวนี้ เดิมทีข้าคิดจะขายสามสิบตำลึงทอง แต่ไม่มีใครปราบมันได้ ในเมื่อเจ้าปราบมันลงได้ข้าคิดเพียงยี่สิบตำลึงทองเท่าราคาที่ข้าซื้อมันมา" ซินหยานพยักหน้ารับ
ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปดูรถม้าที่จะใช้เทียม ในเมื่อซื้อแล้วนางก็เลือกคันที่ใหญ่ที่สุด ก่อนจะให้คนงานเทียมม้าเข้ากับรถม้าให้ ตลอดเวลาซินหยานต้องอยู่ข้างๆ ด้วยเพื่อไม่ให้ทันทำร้ายคนงาน
"ผู้นี้พี่ชายของข้า" ซินหยานนำมือของจางเหลี่ยงไปให้ม้าหนุ่มดม เพื่อจะได้คุ้นชินกับกลิ่นของจางเหลี่ยง
