บทที่ 4 ทำผิด

ถ้าถามว่าผมแคร์ความรู้สึกแพรมากเหรอ รักแพรวเหรอ ถึงไม่เลิกกับเธอสักที

ผมตอบด้วยความสัตย์จริงเลยครับว่าไม่ แต่ที่ผมต้องทำแบบนี้เพราะถ้าผมไปเธอคงทำร้ายตัวเอง และที่สำคัญผมแค่สงสารและรู้สึกผิดต่อเธอมากแค่นั้น

หนึ่งปีที่ผ่านมา...

“อ้าวชนนนน!!!”

เกร้ง! เกร้ง!

เสียงแก้วน้ำสีอำพันหลายใบยกชนกันก่อนจะพากันยกดื่มทีเดียวหมดแก้ว และหนึ่งในกลุ่มนั้นก็มีผมและแพรวนั่งอยู่ด้วย

แพรวเป็นรุ่นน้องในคณะผมเอง เธออายุห่างจากผมหนึ่งปีแต่พวกเราไม่ได้สนิทหรือเคยคุยอะไรที่เป็นส่วนตัวกันเลย แต่ผมก็เห็นเธอบ่อยๆ ซึ่งก็เหมือนกันที่เธอเห็นผมบ่อยเพราะเรียนตึกเดียวกัน เคยมีเพื่อนผมบอกว่าเธอชอบผม แต่พอเธอรู้ว่าผมมีคนที่รักอยู่แล้วเธอก็เลยตัดใจ

ส่วนผมพอรู้แบบนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะผมรักเอยและมีเอยในใจแค่คนเดียว ถึงตอนนั้นเอยจะยังไม่ตกลงเป็นแฟน แต่ก็ยอมให้ผมรับส่งและคุยกับผม ซึ่งผมถือว่าผมเป็นแฟนเอยแล้ว สุดท้ายผมกับแพรวก็เป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องกันจนเรียนจบโดยไม่มีปัญหาอะไร

จนเมื่อปีที่แล้วพวกเรานัดเลี้ยงรุ่นกันและที่ๆ ไปก็อาจจะเป็นผับที่ไหนสักที่หรืออาจจะเป็นบ้านใครสักคนที่เจ้าบ้านสะดวก มันเป็นเหมือนวัฒนธรรมหนึ่งของพวกผม มันทำให้รุ่นพี่รุ่นน้อง(ที่ยังอยากนับญาติกันอยู่)มาพบป่ะพูดคุยเรื่องสารทุกข์สุขดิบของกันและกัน เผื่อมีอะไรที่ใครพอช่วยได้ก็ช่วยกัน

แต่ปีนี้ใครจะรู้ว่ามันเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตผม

วันนั้นทุกคนจัดกันขึ้นที่บ้านของเพื่อนผมคนหนึ่งมันชื่อไอ้ต่อ ไอ้นี่มันรวยบ้านมันใหญ่และมีหลายห้องบวกกับพ่อแม่ได้อยู่ร่วมชายคาเดียวกับมัน มันเลยให้ทุกคนไปที่บ้าน เพราะใครที่เมาจะได้นอนนั่นเลยไม่ต้องนั่งรถกลับบ้านกันให้ลำบาก

และคืนนั้นทุกคนต่างดื่มกันจนเมาไม่เหลือดีสักคน และผมก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกันที่เมามายจนแทบไม่มีสติ แต่ด้วยความต้องอาบน้ำก่อนนอนของผม มันทำให้ผมต้องขึ้นไปห้องข้างบนที่ผมเอาของมาเก็บไว้หน้านี้แล้ว ก่อนล๊อคประตูปลดอาภรณ์ทิ้งแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

และพอเดินเข้าไปมันทำให้ผมแทบสร่างเมา เมื่อเห็นร่างเล็กของผู้หญิงคนหนึ่งยืนหันหลังให้ประตูอยู่ใต้ฝักบัวด้วยสภาพที่ไร้สิ่งปกปิด

และด้วยความเป็นชายบวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์มันทำให้ด้านมืดของผมทำงาน ผมเดินเข้าไปหาร่างเล็กนั้นและกอดเธอจากด้านหลังก่อนจะพรมจูบทั่วไหล่และหลัง

“อ๊ะ!!!” เสียงร้องตกใจของเธอดังขึ้น ผมเงยหน้าออกจากไหล่มนของเธอและจับเธอหันเข้าหาตัวเอง

“แพรว” ผมเรียกเธอออกมา เพราะถึงตอนนี้จะเมาแต่ก็ยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ก็อย่างว่าผู้ชายส่วนใหญ่มีสิ่งสวยงามอยู่ตรงหน้าแบบนี้จะให้ปฏิเสธมันคงยาก

“พี่อาทิตย์” แพรวเรียกผมออกมาด้วยเสียงอ่อนและสายตาที่ยั่วยวน

ไม่รู้ว่าเพราะความต้องการของเธอหรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ถึงทำให้เธอแสดงสายตายั่วยวนผมแบบนี้ แต่เมื่ออารมณ์อยู่เหนือเหตุผลและความถูกต้องผมก็ไม่รอช้า

“อื้ม!” ผมประกบจูบเธอด้วยความกระหายทันที

“อื้ม!” เสียงครางของแพรวตอบกลับมา ทำให้ผมรู้ว่าเธอพอใจและไม่ปฏิเสธ

“หื้ม! หวาน” ผมพูดออกมาเมื่อเลื่อนปากไปดูดยอดอกของเธอ

“อ๊ะ! แพรวเสียว” แพรวบอกผมเสียงแหบพร่า

“.....” ผมเลื่อนมือลงไปเรื่อยๆ จนมาหยุดที่เนินสามเหลี่ยมที่มีขนดำอ่อนๆ ขึ้นปกปิดอยู่ ก่อนจะกดนิ้วเข้าไปในร่องทันที

“อ๊ะ!!!” แพรวร้องออกมาเมื่อผมเร่งมือเข้าออก

“อื้ม! ไม่ไหวแล้ว” ผมพูดขึ้นเมื่อร่องของเธอมันรัดนิ้วผม จนทำให้ผมอยากลองเอาของจริงเข้าไป

“อ๊า! พี่อาทิตย์ อื้ม!” แพรวครางออกมาเมื่อโดนท่อนเอ็นของผมจ่อเข้าไปที่ร่องรักของเธอ

“โอ้! ฉันไม่ไหวแล้ว” ผมพูดออกไปอยากยากลำบากเพราะตอนนั้นร่องเธอมันรัดของๆ ผม จนผมรอไม่ได้ พรวด!

“อ๊า!” แพรวกอดผมไว้แน่นเมื่อถูกผมดันท่อนเอ็นเข้าไปที่เดียว และมันก็แน่นพอสมควร

“อืม อย่าตอดฉันแรง” ผมพูดออกไปแต่ไม่ได้หวังคำตอบ

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

ผมกระแทกท่อนเอ็นเข้าออกอย่างแรง ด้วยอารมณ์ที่รุนแรงและความต้องการที่พุ่งสูงจนฉุดไม่อยู่

“อ๊ะ!ๆ พี่อาทิตย์ อื้อ!! อ๊ะ! เบาๆ” แพรวร้องครางอย่างไม่กลัวว่าจะมีใครมาได้ยิน

แต่ก็ไม่มีใครมาได้ยินหรอกครับ ห้องที่นี่เก็บเสียง อีกอย่างพวกนั้นแม่งก็เมากันหมดแล้ว

“เบาไม่ไหวแล้ว” ผมบอกเธอไปตามตรง เพราะอารมณ์ตอนนี้ของผมมันยากเกินกว่าจะควบคุมได้

“อื้อ!! พี่อาทิตย์ อ๊ะ! แพรวเสียว” แพรวร้องบอกผมเสียงขาดๆ หายๆ

“ฉันก็เสียว” ผมบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างกัน

“แพรว อื้อ! รักพี่อาทิตย์ นะคะ อ๊ะ!” อยู่ๆ แพรวก็บอกรักผมออกมา

แต่มันไม่ได้ทำให้ผมหยุดกลับกันเมื่อได้ยินแบบนี้มันทำให้ผมอยากทำต่อโดยที่รู้ว่ายังไงเธอก็ยอม

“อื้อ! เธอสุดยอดเลย” เมื่อผมเร่งสะโพกให้เร็วขึ้น แพรวก็ตอบโต้ผมกลับอย่างรู้งาน

“อ๊ะ!ๆ พี่อาทิตย์ แพรวจะไม่ไหวแล้ว” เธอบอกผมมาทำให้ผมเร่งสะโพกเร็วขึ้นอีก

“อื้อ! อีกนิดๆ” ผมก็ใกล้แล้วเหมือนกันครับ

“อ๊ะ!ๆ อ๊าาาา!!” แพรวกระตุกเกร็งและปลดปล่อยน้ำรักของเธอออกมา เมื่อเห็นว่าเธอเสร็จผมก็ต้องเร่งตัวเองให้ทันทีครับ

“อ่าาา!” ผมปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นของผมเข้าร่องของเธอจนหมด

และ...

“เห้ย!” ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อรู้ตัวว่าลืมป้องกัน

“เดี๋ยวแพรวกินยาก็ได้ค่ะ” เหมือนแพรวจะรู้ว่าผมตกใจอะไรเธอเลยบอกผมออกมา

“งั้นฉันต่อเลยแล้วกัน” เมื่อได้ยินแบบนั้นผมก็ไม่รอช้าและต่อกับเธอไปจนเกือบเช้าถึงได้นอน

“เรื่องเมื่อคืน” พอตื่นขึ้นมาเห็นสภาพตัวเองกับแพรวมันก็ทำให้ผมตกใจนิดหน่อย

ถึงเมื่อคืนมันจะรู้ตัวอยู่บ้างแต่มันควบคุมตัวเองไม่ได้ไง พอสติกลับมาเหมือนเดิม ความผิดชอบชั่วดีมันก็เลยผุดขึ้นมา

“แพรวไม่บอกใครหรอกค่ะ” แพรวบอกกับผมออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่ยินดียินร้ายแต่ผมก็เห็นแววตาเธอเศร้าแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

“ฉันอยากรับผิดชอบเธอนะ แต่ฉันมีคนรักอยู่แล้วเธอก็รู้” ผมบอกเธออกไปตามตรง

“ไม่เป็นไรค่ะ แพรวเข้าใจ” เธอตอบผมด้วยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มของเธอมองยังไงก็รู้ว่าไม่ได้ออกมาจากใจ

“ถ้าเธอไม่รังเกียจเธออยากคบกันฉันไหม...”

“แต่มีข้อแม้ว่าเธอต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ” ผมยื่นข้อเสนอให้เธอไป

ที่ผมทำแบบนี้ไม่ใช่อะไรหรอกครับแต่ผมดันเป็นคนแรกของเธอนะสิ ถามว่ารู้ได้ยังไงก็ผมเห็นเลือดเลอะบนที่นอน แต่ถ้าถามว่าแน่ใจไหมผมก็ไม่ค่อยแน่ใจว่ะ(เอาตอนเมาแม่งแย่แบบนี้เอง) แล้วไหนจะความรู้สึกที่เธอบอกว่ารักผมด้วย ผมเลยไม่อยากทำร้ายความรู้สึกพร้อมกับความบริสุทธิ์ของเธอ

“แล้วแฟนพี่ละคะ” แพรวถามผมกลับมา

“ไม่ เรื่องนี้เป็นเรื่องของเธอกับฉัน ถ้าเธอตกลงมันก็คือเรื่องของเราสองคน” ผมบอกเธอให้เข้าใจ

“ก็ได้ค่ะ” แพรวตอบกลับมาอย่างไม่ลังเล

คงเพราะเธอรักผมด้วยเลยทำให้เธอไม่เสียใจที่เสียในให้กับผม

“อืม แต่งตัวสิ เดี๋ยวฉันไปส่ง” ผมบอกออกไปก่อนจะจัดการตัวเองและไปส่งแพรว

และหลังจากนั้นผมก็แอบไปมาหาแพรวอยู่เรื่อยๆ โดยที่เอยไม่รู้จนถึงทุกวันนี้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมกร่นด่าตัวเองตลอดเวลาที่ตอนนั้นเลือกวิธีโง่ๆ ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษห่าเหวอะไรเลย(นอกจากกับเอย) แต่ก็ดันหาเหาใส่หัวให้ตัวเอง จนต้องทำผิดกับคนที่ผมรักแบบนี้