บทที่ 47 บาดแผล (2)

บาดแผล

"เธอเป็นห่วงฉันงั้นเหรอ" เตโชเค้นยิ้มบาง แววตาคมกริบสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อเห็นท่าทีเฉยชาของเธอ

"พายแค่ง่วงค่ะ และพายก็ทำหน้าที่ของสินค้าที่ดีเท่านั้น" น้ำเสียงของพระพายเรียบสนิท ไร้ซึ่งความประชดประชัน ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในใจของคนฟังยิ่งกว่าใบมีดโกน

"ถ้าเจ้าของชีวิตเป็นอะไรไปตอนนี้ หนี้สินข...