บทที่ 10 10

แทนคุณแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาเยียบเย็น "ลากคอกลับมาแล้วจะได้อะไร? เงินสิบล้านมันถูกฟอกผ่านเครือข่ายเว็บพนันไปเรียบร้อยแล้ว ต่อให้ฆ่านังนั่นทิ้ง ฉันก็ไม่ได้เงินคืนแม้แต่สตางค์แดงเดียว"

"ถ้าอย่างนั้น... ทำไมเจ้านายถึงยังเก็บคุณฝันหวานไว้ล่ะครับ?" เคนตัดสินใจถามในสิ่งที่เขาสงสัยมาตลอดทั้งวัน "ในเมื่อเรามีหลักฐานชัดเจนว่าเธอถูกเพื่อนหลอกมาขาย เจ้านายก็น่าจะรู้ว่าเธอเป็นผู้บริสุทธิ์ การเอาสัญญาทาสไปผูกมัดและบังคับให้เธออยู่ที่นี่... มันไม่เหมือนวิสัยทัศน์ของเจ้านายเลยนะครับ ถ้าเราปล่อยเธอไปแล้วส่งเรื่องให้ตำรวจจัดการพิมพ์ใจ..."

"ตำรวจงั้นเหรอ?" แทนคุณสวนกลับทันควัน นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์ขึ้น "กฎหมายมันตามเงินจากพวกแก๊งพนันข้ามชาติไม่ทันหรอกเคน และในฐานะนักธุรกิจอย่างฉัน... เมื่อมีการลงทุนและสูญเสียเม็ดเงินไปแล้ว ฉันต้องได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่ากลับคืนมาเสมอ"

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปรินบรั่นดีสีอำพันลงในแก้วคริสตัลก่อนจะหมุนตัวกลับมามองลูกน้อง

"นายก็เห็นนี่... ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นที่ห้องอาหาร" แทนคุณยกแก้วขึ้นจิบ รสชาติบาดคอของแอลกอฮอล์ไม่ได้ช่วยดับความร้อนรุ่มในใจได้เลย "พี่เลี้ยงสิบคนก่อนหน้านี้ที่จบปริญญาเกียรตินิยมด้านเด็ก ยังไม่มีใครเอาไข่เจียวอยู่เลยสักคน แต่ผู้หญิงที่ชื่อฝันหวาน... ใช้เวลาแค่ห้านาทีกับข้าวไข่เจียวจานเดียว ปราบหลานชายของฉันจนอยู่หมัด"

เคนนิ่งฟัง เริ่มเข้าใจตรรกะอันเลือดเย็นของผู้เป็นนาย "เจ้านายกำลังจะบอกว่า..."

"ฉันต้องการคนดูแลไข่เจียว" แทนคุณวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง กึก "คนที่อดทนต่อความร้ายกาจของไข่เจียวได้ และที่สำคัญที่สุด... ต้องเป็นคนที่ไม่มีวันกล้าลาออกหรือหักหลังฉัน"

"การใช้หนี้สิบล้านและชีวิตแม่ของเธอมาเป็นตัวประกัน จึงเป็นหลักประกันที่ปลอดภัยที่สุดสินะครับ" เคนสรุปความ

"ถูกต้อง" แทนคุณเหยียดยิ้ม "ถ้าฉันแค่จ้างเธอมาเป็นพี่เลี้ยง วันดีคืนดีเธอทนฤทธิ์หลานฉันไม่ไหว เธอก็เก็บกระเป๋าเดินออกไปได้ทุกเมื่อ แต่ตอนนี้เธอคือทาสของฉัน... เธอไม่มีสิทธิ์หนี ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ และจะถูกจองจำอยู่ที่นี่เพื่อทำประโยชน์ให้หลานของฉัน จนกว่าฉันจะพอใจ"

"แต่      เจ้านายไม่คิดว่ามันโหดร้ายกับผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรผิดไปหน่อยหรือครับ? เธอร้องไห้แทบขาดใจ..."

"หยุดพูดคำว่าไม่ได้ทำอะไรผิดสักทีเคน!"

แทนคุณตวาดเสียงกร้าว บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลัน ภาพของฝันหวานที่ร้องไห้น้ำตานองหน้าอ้อนวอนขอความเมตตา ซ้อนทับกับภาพของเกลิน อดีตคู่หมั้นที่เคยคุกเข่ากอดขาเขาร้องไห้ อ้างว่าครอบครัวกำลังล้มละลายและแม่ป่วยหนักต้องการเงินไปรักษาตัว... แต่สุดท้าย เธอกลับหอบเงินหลายสิบล้านของเขาหนีไปเสวยสุขกับผู้ชายคนอื่น ทิ้งให้เขากลายเป็นไอ้โง่ที่เกือบหมดตัว!

"ผู้หญิงก็เหมือนกันหมด..." ชายหนุ่มกัดกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "หน้าตาสะสวย บีบน้ำตาเก่ง ทำตัวน่าสงสารและอ้างเรื่องครอบครัวเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ แกคิดว่าฉันควรจะเชื่อผู้หญิงที่ยอมมานอนรอผู้ชายแปลกหน้าบนเตียงในโรงแรมง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ? หึ... ต่อให้เพื่อนเธอเป็นคนวางแผน แต่เธอก็อาจจะมีส่วนรู้เห็นด้วยก็ได้ ใครจะไปรู้!"

"เจ้านาย..."

"ฉันไม่มีวันยอมเป็นไอ้โง่ให้ผู้หญิงหน้าไหนมาหลอกใช้ความสงสารอีกแล้ว!" แทนคุณตัดบทอย่างเด็ดขาด "หน้าที่ของแกคือไปสืบประวัติฝันหวานมาให้ละเอียดที่สุด จับตาดูเธอไว้ทุกฝีก้าว ส่วนเรื่องการใช้งานผู้หญิงคนนี้... มันเป็นสิทธิ์ของฉัน ออกไปได้แล้ว"

เคนโค้งศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้มหาเศรษฐีหนุ่มยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางความมืดมิดในจิตใจของตนเอง

แทนคุณทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวยาว ยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบๆ เขาพยายามหาเหตุผลร้อยแปดมาสนับสนุนการกระทำอันป่าเถื่อนของตัวเอง ทว่าลึกลงไปในอก เขากลับปฏิเสธไม่ได้ว่า... รอยยิ้มอันบริสุทธิ์และแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนของฝันหวานตอนที่ป้อนข้าวไข่เจียว มันสั่นคลอนกำแพงน้ำแข็งในหัวใจของเขาอย่างรุนแรง

ไม่ได้... ฉันจะใจอ่อนให้ผู้หญิงลวงโลกพวกนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

ชายหนุ่มผุดลุกขึ้น เขาตัดสินใจเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าไปยังปีกซ้ายของคฤหาสน์ซึ่งเป็นห้องนอนของไข่เจียว เพื่อตรวจดูความเรียบร้อยของหลานชายก่อนนอนตามปกติ

ประตูห้องนอนสีฟ้าพาสเทลถูกแง้มเปิดออกอย่างแผ่วเบา แทนคุณก้าวเท้าเข้าไปภายในห้องที่เปิดเพียงโคมไฟดวงเล็กๆ ไว้ที่หัวเตียง ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตา กลับทำให้ร่างสูงใหญ่ชะงักงันอยู่กับที่

บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์... เจ้าหนูไข่เจียวกำลังนอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แก้มยุ้ยๆ ซับสีเลือดฝาดอย่างคนสุขภาพดี แต่สิ่งที่ทำให้แทนคุณไม่อาจละสายตาไปได้ คือร่างบอบบางของ 'พี่เลี้ยงสัญญาทาส' ที่นอนฟุบหน้าหลับอยู่ข้างๆ เตียง

ฝันหวานอยู่ในชุดนอนเสื้อยืดกางเกงขายาวตัวเก่าที่เธอนำติดตัวมาด้วย เรือนผมสีน้ำตาลเข้มสยายตกลงมาปรกใบหน้าหวานที่บัดนี้ดูซีดเซียวและเหนื่อยล้าจากการถูกกลั่นแกล้งและใช้งานหนักมาทั้งวัน ทว่ามือเล็กๆ ของเธอกลับสอดประสานกอบกุมมือป้อมๆ ของไข่เจียวเอาไว้แน่นราวกับกำลังส่งผ่านความอบอุ่นให้กันและกัน

หัวใจที่แข็งกระด้างของแทนคุณกระตุกวูบ ภาพตรงหน้ามันช่างดูอบอุ่นและงดงามจนเขาเผลอกลั้นหายใจ เขาไม่เคยเห็นไข่เจียวยอมให้ใครเข้าใกล้เวลานอนมาก่อน เด็กน้อยมักจะฝันร้ายและตื่นมาร้องไห้หาพ่อแม่เสมอ ทว่าคืนนี้... หลานชายของเขากลับหลับตาพริ้ม มีรอยยิ้มบางๆ ประดับบนริมฝีปากเล็กๆ นั่น

ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้เตียงอย่างลืมตัว เขายื่นมือออกไปหมายจะปัดปอยผมที่ปรกหน้าฝันหวานออกเพื่อมองใบหน้ายามหลับใหลของเธอให้ชัดเจนขึ้น...

ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวแก้มนุ่มเนียน สติสัมปชัญญะและบาดแผลในอดีต ก็ร้องเตือนขึ้นมาในหัวราวกับสัญญาณเตือนภัย

อย่าหลงกลมารยาของเธอ แทนคุณ... นี่มันก็แค่แผนการเรียกร้องความสนใจ!