บทที่ 13 13

"วันนี้ทำอะไรคะคุณฝันหวาน กลิ่นหอมฉุยไปถึงหน้าบ้านเลย" เด็กรับใช้คนหนึ่งเอ่ยทักทายอย่างเป็นมิตรมากขึ้นเมื่อเห็นฝีมือและนิสัยใจคอของเธอจากเมื่อวาน

"วันนี้ทำข้าวไข่เจียวหน้าหมูอู๊ดๆ จ้ะ" ฝันหวานตอบพลางยิ้มกว้าง มือก็สาละวนกับการตัดสาหร่ายมาตกแต่งเป็นรูปจมูกและตาของลูกหมูบนข้าวห่อไข่ "เมื่อวานคุณหนูไข่เจียวสั่งเมนูนี้ไว้ ฝันเลยต้องจัดเต็มซะหน่อยค่ะ ไม่งั้นเดี๋ยวผู้กล้าตัวน้อยจะแผลงฤทธิ์เอา"

ป้าสมรมองภาพนั้นด้วยความเอ็นดู "คุณหนูไข่เจียวนี่โชคดีจริงๆ นะคะที่ได้คุณฝันหวานมาเป็นพี่เลี้ยง ป้าไม่เคยเห็นคุณหนูทานข้าวเยอะแถมยังมีอารมณ์ดีแบบเมื่อวานมาก่อนเลย... คุณแทนคุณเองก็คงจะเบาใจลงไปเยอะ"

ฝันหวานชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของชายใจร้าย เธอฝืนยิ้มบางๆ ไม่ตอบอะไร นำจานข้าวไข่เจียวหน้าหมูน่ารักน่าชังวางลงบนถาดเตรียมพร้อมเสิร์ฟ

ทว่า... ความสงบสุขยามเช้าก็อยู่ได้ไม่นาน

"นี่พวกแกมัวแต่ทำอะไรกันอยู่! ทำไมอาหารเช้าถึงยังไม่ยกไปตั้งโต๊ะฮะ!"

เสียงแหลมปรี๊ดที่เต็มไปด้วยอำนาจดังขึ้นที่หน้าประตูห้องครัว ร่างระหงของหญิงวัยกลางคนในชุดเดรสแบรนด์เนมสีฉูดฉาดก้าวเข้ามาภายใน ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะเชิดขึ้นอย่างหยิ่งยโส สายตาจิกกัดกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ฝันหวาน

คุณผู้หญิงดาริกา อาสะใภ้ของแทนคุณ ภรรยาของน้องชายพ่อแทนคุณที่เสียชีวิตไปแล้ว ดาริกามักจะทำตัวเป็นใหญ่ในคฤหาสน์รองและจ้องจะหาโอกาสฮุบสมบัติของหลานชายอย่างไข่เจียวมาโดยตลอด

"กราบขออภัยค่ะคุณดาริกา อาหารเช้าเสร็จพอดีเลยค่ะ กำลังจะให้เด็กยกไปตั้งโต๊ะเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ" ป้าสมรรีบก้มหัวรายงานด้วยความนอบน้อม

ดาริกาเดินกรีดกรายเข้ามาใกล้ โบกมือพัดจมูกราวกับรังเกียจกลิ่นควันในครัว "แล้วนี่ใคร? อย่าบอกนะว่าคือพี่เลี้ยงคนใหม่ของตาไข่เจียวที่แทนคุณประมูลซื้อตัวมาจากเว็บมืดน่ะ?"

คำพูดที่จงใจเน้นย้ำประเด็นอ่อนไหวทำเอาเหล่าแม่บ้านสะดุ้ง ฝันหวานหน้าชาวาบ มือที่จับถาดอาหารแน่นขึ้นจนข้อขาว เธอพยายามสูดลมหายใจระงับอารมณ์และก้มศีรษะทำความเคารพ

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อฝันหวาน เป็นพี่เลี้ยงของคุณหนูไข่เจียวค่ะ"

"หึ! หน้าตาก็ดูซื่อๆ ดีหรอกนะ แต่ประวัติเน่าเฟะแบบนี้ ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าตาแทนคิดอะไรอยู่ถึงเอาผู้หญิงขายตัวมาดูแลหลานชายฉัน!" ดาริกาเหยียดยิ้มหยัน "ฉันบอกตาแทนตั้งหลายครั้งแล้วว่าให้หลานสาวของฉันมาเป็นพี่เลี้ยงจะดีกว่า ไว้ใจได้แถมยังมีการศึกษา ไม่ใช่พวกหิวเงินที่พร้อมจะขโมยของมีค่าในบ้านทุกเมื่อแบบนี้!"

"ฝันมาทำงานเพื่อใช้หนี้ค่ะ ไม่ได้มาเพื่อขโมยของใคร" ฝันหวานตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหนักแน่น เธอสบตากับหญิงสูงวัยกว่าอย่างไม่ลดละ "และฝันก็เรียนจบปริญญาตรี มีการศึกษามากพอที่จะรู้ว่าอะไรควรทำและอะไรไม่ควรทำค่ะ"

"นี่แกกล้าเถียงฉันเหรอ!" ดาริกาปรี๊ดแตก ชี้หน้าด่าทอ "อีเด็กเมื่อวานซืน! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาต่อปากต่อคำกับฉัน! ป้าสมร! สั่งสอนนังเด็กอวดดีนี่เดี๋ยวนี้!"

"เอ่อ... คุณดาริกาคะ ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ คุณฝันหวานเธอเพิ่งมาใหม่ อาจจะยังไม่รู้ธรรมเนียม..." ป้าสมรพยายามไกล่เกลี่ย

"ไม่ต้องมายุ่ง!" ดาริกาสะบัดมือป้าสมรออกอย่างแรง ก่อนจะหันไปสั่งสาวใช้คนสนิทที่เดินตามมา "นังช้อย! ไปค้นกระเป๋าและผ้ากันเปื้อนของนังนี่เดี๋ยวนี้! ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเข็มกลัดเพชรของฉันที่ถอดวางไว้บนโต๊ะอาหารเมื่อวานมันหายไป ฉันสงสัยว่านังนี่แหละที่เป็นคนขโมย!"

"คุณดาริกา! คุณจะมาปรักปรำฉันแบบนี้ไม่ได้นะคะ!" ฝันหวานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"ค้น!" ดาริกาออกคำสั่งเด็ดขาด

ช้อย สาวใช้คนสนิทของดาริการีบถลันเข้าไปหยิบผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ที่ฝันหวานถอดแขวนไว้ที่ผนังหน้าห้องครัวมาค้นอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่วินาที ช้อยก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนและหยิบวัตถุบางอย่างออกมาชูขึ้น

"เจอแล้วค่ะคุณผู้หญิง! เข็มกลัดเพชรของคุณผู้หญิงจริงๆ ด้วยค่ะ! มันซ่อนอยู่ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนของนังฝันหวาน!"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้องครัว แม่บ้านหลายคนมองฝันหวานด้วยสายตาหวาดระแวงและผิดหวัง ฝันหวานหน้าซีดเผือด เธอส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน

"ไม่ใช่นะคะ! ฉันไม่ได้ขโมย! ฉันไม่รู้เรื่องเลยว่าเข็มกลัดนั่นเข้าไปอยู่ในผ้ากันเปื้อนของฉันได้ยังไง!"

"หลักฐานคามือขนาดนี้ แกยังจะกล้าปฏิเสธอีกเหรอ!" ดาริกายิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ เดินเข้าไปกระชากแขนฝันหวานอย่างแรง "นังหัวขโมย! วันนี้ฉันจะตบสั่งสอนแกให้หลาบจำ แล้วจะส่งตำรวจลากคอแกเข้าคุก!"

ดาริกาง้างมือขึ้นสุดแขนหมายจะฟาดลงบนใบหน้าหวาน ทว่า...

หมับ!

ฝันหวานใช้ความไวกว่าคว้าข้อมือของดาริกาไว้ได้ทันกลางอากาศ หญิงสาวบีบข้อมือนั้นแน่น ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนโยนบัดนี้ฉายแววเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างน่ากลัว

"ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ขโมย ก็คือไม่ได้ขโมยค่ะ!" ฝันหวานกดเสียงต่ำ "ถ้าคุณจะตบฉัน คุณต้องมีหลักฐานที่แน่นหนากว่านี้ ไม่ใช่แค่การจัดฉากปาหี่กิ๊กก๊อกแบบนี้!"

"นี่แกกล้าจับตัวฉันเหรอ! ปล่อยนะนังไพร่!" ดาริกาดิ้นรนด้วยความโกรธจัดและตกใจที่หญิงสาวกล้าสู้คน

"เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นแต่เช้า!"