บทที่ 153 153

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด เสียงเคาะแป้นพิมพ์ของติณณภพดังก้องเป็นจังหวะรัวเร็วสลับกับเสียงถอนหายใจยาว เลขาหน้าห้องวิ่งเข้าวิ่งออกเพื่อส่งรายงานความคืบหน้าจากทีมโปรแกรมเมอร์เป็นระยะๆ

ปณาลีลอบมองเขาเป็นพักๆ เธอเห็นเขาหยิบกาแฟที่เธอซื้อมาให้ขึ้นดูดรวดเดียวจนหมดแก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ