บทที่ 5 5

"ไข่เจียวไม่ได้ดื้อ! แด๊ดดี้ต่างหากที่ดื้อ!" เด็กน้อยเถียงคอเป็นเอ็น ไม่ยอมลงให้ผู้เป็นอาแม้แต่น้อย "ไข่เจียวบอกแล้วไงว่าไม่อยากได้พี่เลี้ยง! พวกนั้นน่าเบื่อ ชอบบังคับให้กินผัก ชอบสั่งให้ทำนู่นทำนี่ ไข่เจียวเกลียดพวกพี่เลี้ยง!"

"แต่ลูกยังเด็ก ลูกต้องมีคนดูแล! อาต้องทำงาน ไม่มีเวลามานั่งเฝ้าลูกทั้งวันหรอกนะ!" แทนคุณขึ้นเสียง เริ่มหมดความอดทนกับความดื้อรั้นของเด็กตรงหน้า

"งั้นแด๊ดดี้ก็ส่งไข่เจียวไปอยู่โรงเรียนประจำเลยสิ! ไข่เจียวไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว! ไม่มีใครรักไข่เจียวสักคน!"

คำพูดที่หลุดออกมาจากปากเล็กๆ นั้นทำให้แทนคุณชะงักงัน แววตาแข็งกร้าวของเขาวูบไหวลงชั่วขณะ ความรู้สึกผิดและเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอก เขารู้ดีว่าไข่เจียวมีปมในใจเรื่องการสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ และการที่เขาบ้างานจนไม่มีเวลาให้ก็ยิ่งทำให้เด็กรู้สึกขาดความอบอุ่นและสร้างเกราะป้องกันตัวเองด้วยการทำตัวก้าวร้าวและเรียกร้องความสนใจ

ฝันหวานที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ลอบสังเกตปฏิกิริยาของทั้งคู่ เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นของเด็กชาย แต่ในขณะเดียวกัน ลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น... เธอกลับมองเห็นความเปราะบาง หวาดกลัว และความโหยหาความรักอย่างรุนแรง

เด็กคนนี้ไม่ได้ร้ายกาจ... เขาแค่กำลังร้องขอความรักในวิธีที่ผิดเท่านั้นเอง

"เอาล่ะ... เลิกเถียงกันได้แล้ว" แทนคุณถอนหายใจยาว พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ไข่เจียว นี่คือฝันหวาน เธอจะเป็นพี่เลี้ยงคนใหม่ของลูก และลูกต้องเชื่อฟังเธอ เข้าใจไหม?"

ชายหนุ่มขยับตัวหลีกทางให้ไข่เจียวได้เห็นหน้าฝันหวานอย่างชัดเจน เด็กน้อยหรี่ตามองผู้หญิงแปลกหน้าหัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินอย่างจับผิด

ฝันหวานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เผยอยิ้มหวานหยดย้อยที่เธอมักใช้เวลาต้อนรับลูกค้าที่ร้านอาหาร ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาเด็กชายช้าๆ

"สวัสดีจ้ะไข่เจียว พี่ชื่อฝันหวานนะจ๊ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยนที่สุด

ไข่เจียวไม่ได้ตอบรับ เขายืนจ้องหน้าเธอนิ่งๆ สายตาของเด็กวัยสี่ขวบเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และแผนการร้ายที่กำลังแล่นปรู๊ดปร๊าดอยู่ในหัว

หึ... พี่เลี้ยงคนใหม่เหรอ? หน้าตาซื่อบื้อแบบนี้ แกล้งนิดเดียวก็คงร้องไห้วิ่งหนีกลับบ้านไปหาแม่แล้วล่ะ!

"พี่หวานมาเป็นเพื่อนเล่นกับไข่เจียว ไข่เจียวอยากเล่นอะไรบอกพี่ได้เลยนะจ๊ะ" ฝันหวานพยายามผูกมิตร แต่เธอยังไม่ทันจะได้ก้าวเข้าไปใกล้มากกว่านี้...

"หยุดนะ! อย่าเข้ามาใกล้ไข่เจียวนะ!"

เด็กน้อยตะโกนสั่งเสียงกร้าว พร้อมกับคว้าขวดพลาสติกสีแดงที่วางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"ไข่เจียว! จะทำอะไร!" แทนคุณร้องห้ามด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าขวดในมือหลานชายคืออะไร

ทว่า... มันสายไปเสียแล้ว

ปรี๊ดดด!

ไข่เจียวบีบขวดพลาสติกในมืออย่างแรง ซอสมะเขือเทศสีแดงสดพุ่งทะลักออกจากขวด สาดกระเซ็นเข้าใส่ใบหน้าและเสื้อยืดสีขาวของฝันหวานอย่างจัง!

"ว้าย!"

ฝันหวานร้องอุทานด้วยความตกใจ หลับตาปี๋เมื่อสัมผัสได้ถึงความเหนียวเหนอะหนะและกลิ่นเปรี้ยวของซอสมะเขือเทศที่เลอะเทอะไปทั่วทั้งหน้าและเสื้อผ้าของเธอ

"ฮ่าๆๆๆ! สมน้ำหน้า! ยัยพี่เลี้ยงหน้าโง่! ฮ่าๆๆๆ!"

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของไข่เจียวดังลั่นห้อง เด็กน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความสะใจที่แผนการแกล้งพี่เลี้ยงคนใหม่สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี เขารอคอยที่จะได้ยินเสียงกรีดร้อง โวยวาย และเห็นน้ำตาของฝันหวานเหมือนกับพี่เลี้ยงคนอื่นๆ ที่ผ่านมา

แทนคุณหน้าตึงด้วยความโกรธจัด เขาพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนของหลานชายไว้แน่น "ไข่เจียว! ทำบ้าอะไรเนี่ย! ขอโทษฝันหวานเดี๋ยวนี้!"

"ไม่! ไข่เจียวไม่ขอโทษ! ไข่เจียวเกลียดเธอ! ไล่เธอออกไปเลยนะแด๊ดดี้!" เด็กน้อยสะบัดแขนอย่างแรง ดิ้นรนขัดขืนสุดฤทธิ์

"อาบอกให้ขอโทษ!" แทนคุณตวาดลั่น หมดความอดทนกับความก้าวร้าวของหลานชาย

บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดขึ้นมาทันที ฝันหวานที่เพิ่งลืมตาขึ้นมาและกำลังพยายามเช็ดซอสมะเขือเทศออกจากหน้ามองเห็นการปะทะอารมณ์ระหว่างอาและหลาน เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์บานปลายไปมากกว่านี้ มันจะไม่เป็นผลดีกับใครเลย... โดยเฉพาะกับจิตใจของเด็ก

"คุณแทนคุณคะ... ปล่อยน้องเถอะค่ะ"

เสียงหวานที่ราบเรียบและใจเย็นของฝันหวานดังแทรกขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย แทนคุณชะงัก หันกลับมามองร่างบางที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีแดงราวกับเพิ่งไปผ่านสมรภูมิรบมา

ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นฝันหวานร้องไห้ฟูมฟาย โวยวาย หรือแม้กระทั่งด่าทอเด็กที่ทำร้ายเธอ ทว่าสิ่งที่เขาเห็นกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

ฝันหวานไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว ใบหน้าหวานไม่ได้แสดงออกถึงความโกรธแค้นหรือหงุดหงิด เธอเพียงแค่หยิบกระดาษทิชชู่จากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเช็ดซอสมะเขือเทศออกจากดวงตาและใบหน้าอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาไข่เจียวที่ยืนชะงักมองเธอด้วยความสับสน

หญิงสาวคุกเข่าลงบนพื้นให้ระดับสายตาของเธออยู่ในระดับเดียวกับเด็กชาย เธอจ้องมองลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยนั้นด้วยแววตาที่สงบนิ่งและอ่อนโยน

"ซอสมะเขือเทศขวดนี้... กลิ่นหอมจังเลยนะจ๊ะ"

ฝันหวานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะนิดๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่เปื้อนคราบซอส