บทที่ 74 74

เมื่อเปิดประตูเข้าไป บรรยากาศในห้องสลัวๆ เต็มไปด้วยเสียงสะอื้นไห้ที่ขาดห้วง ไข่เจียวนอนซมอยู่บนเตียงกว้าง ร่างอ้วนกลมซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าแดงก่ำจากพิษไข้ สองมือป้อมๆ กอดหมอนใบหนึ่งที่ฝันหวานเคยหนุนนอนไว้แน่นราวกับเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวที่เหลืออยู่

"ไข่เจียว..." แทนคุณเรียกชื่อหลานชายเสียง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ