บทที่ 1 ตัวแม่

"แพตตี้ทางนี้แก"

เสียงเพื่อนสาวของฉันเรียกมาแต่ไกล กันยาสวยใสหน้าหวาน  ทุกคนอย่าคิดนะว่ากันยามันเรียบร้อย NO ค่ะนางแสบซ่า เจ้าแม่แผนการ ผู้ชายที่แบบชอบสาวหวานและคิดจะเข้าหากันยา อย่าได้หลงเข้ามาหามันเชียวค่ะปากนางแซบ

"เออๆ เดี๋ยวไป บริหารเสน่ห์แป๊บนึง"

ส่วนฉันแพตตี้ สวยเปรี้ยวซ่าค่ะ คาสโนวี่ตัวแม่ชอบบริหารเสน่ห์ค่ะ ฉันเป็นสาวมั่นผู้หญิงส่วนใหญ่เลยไม่ชอบและหมั่นไส้ในความสวยและรวยมาก แก๊งฉันมีด้วยกันสี่คนสวยคนละแบบสรุปง่ายๆกลุ่มฉันสวยและรวยมากทุกคนค่ะ ฉันกำลังเดินเข้าไปหาเพื่อนอีกสองคนที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอยู่หน้าตึกเรียน ฉันเรียนนิเทศศาสตร์เพิ่งเข้าเรียน วันนี้คือวันเปิดเรียนวันแรกของฉัน

"แพตตี้ ฉันขอถามอะไรแกหน่อยเถอะ"

นี่คือเสียงยัยลูกอม สาวสวยหมวยแก้มป่องลักยิ้มสองข้าง อวบอั๋นมองตรงไหนก็น่าจับ มันเป็นคนชอบกินและรักในการกินแต่มันไม่อ้วนนะ

"แกจะถามอะไรฉันว่ามา"

ฉันนั่งลงข้างๆยัยลูกอม

"ที่บ้านแกจ้างแม่บ้านเดือนละกี่บาทวะ"

ลูกอมมันจะอยากรู้เรื่องที่บ้านฉันไปทำไม

"แกถามฉันทำไมวะ ก็จ้างเยอะอยู่นะ ทำไมแกจะจ้างบ้างเหรอ"

ฉันสงสัยยัยลูกอมมันจะอยากรู้ไปทำไม

"ก็ฉันอยากรู้ แม่บ้านแกซักเสื้อผ้าและรีดเสื้อผ้าแกยังไง แต่ละชุดมันถึงได้หดลงหรือแม่บ้านแกใช้น้ำยาซักผ้ายี่ห้อถูกๆเสื้อผ้าแกมันเลยหดเอาๆ"

ดูค่ะมันชอบกัดฉัน ลูกอมจะเป็นคู่แค้นคู่กัดตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม มันชอบกัดฉันทุกเรื่องและจะมีกันยาเป็นคนห้ามทัพอยู่เสมอ เห็นอย่างนี้พวกเราก็รักกันมาก

"ว่าแต่ฉันนะแกที่บ้านแกคงต้องจ้างช่างตัดเย็บแล้วล่ะ เสื้อแกเหมือนจะขยายออกขึ้นทุกวันหาซื้อเสื้อผ้าใส่เองตามห้างคงไม่มีไซค์แก"

เอาสิคะมันว่าฉันมา ฉันก็ว่ามันกลับ

"พอเลยพวกแกสองคน คนมองกันใหญ่แล้วไม่อายกันบ้างหรืองไง"

ไม่อายค่ะ แต่กลัวไม่ได้เอาคืนลูกอม

"ฉันสวย/ฉันสวย"

เสียงฉันกับลูกอมประสานขึ้นพร้อมกัน เรื่องความสวย ความเห็นเราจะตรงกันเสมอ

"ย่ะ ตามสบายแม่คนสวย ว่าแต่สีผมแกแรงไปไหมแพตตี้"

กันยาถามขึ้นมา ฉันมองดูที่ผมของฉันแรงตรงไหนมันก็แค่สีบลอนทองสวยโดดเด่นจะตาย ตอนแรกอยากจะทำสีน้ำตาลแดง แต่ติดเกรงใจแม่ฉันเพราะท่านขู่ว่าจะตัดค่าขนม ตัวแม่อย่างฉันเลยต้องอ่อนลง

"มันกำลังดี พวกแกรอดูของยัยนิชาโน่นมันทำสีชานมเปลี่ยนลุคไปเลยนะคะ"

ความสวยมันยอมกันไม่ได้นะกันยา ฉันยิ่งเป็นเจ้าแม่รักสวยรักงามขลุกอยู่กับแทรนด์ใหม่ๆ ถ้าใครเป็นแฟนฉันต้องได้เปย์อย่างหนักหน่วงแต่ตอนนี้ฉันยังไม่มี เพราะยังต้องการที่จะหว่านเสน่ห์ที่มันเหลือล้นของฉันไปเรื่อยๆ ฉันไม่อยากให้เหล่าหนุ่มๆผิดหวังรูปที่ฉันอัพลงไอจีหนุ่มๆเห็นต้องใจละลายน้ำลายหก

"แกรู้ได้งัย"

กันยามันทำหน้าสงสัย ฉันแค่อยากให้นิชามีความมั่นใจเลยจับเปลี่ยนบุคลิกนิดหน่อย

"ก็ฉันเป็นคนชวนมันไปทำไง อยากให้มันเปลี่ยนจากสาวหวานให้มีความเปรี้ยวและมั่นใจค่ะ หน้ามันสวยแต่มันชอบทำตัวหวานๆ กลัวมันจะไม่ได้แฟน"

ฉันตอบกันยาไปแต่กันยายังทำหน้าสงสัยไม่เลิกว่าชวนกันตอนไหน เพราะสองคนนั้นไม่รู้เรื่องเลยและไม่ได้ไปด้วยกัน

"อืม…วันหลังเราสองคนไปมั่งดีกว่า"

ลูกอมมันหันไปชวนกันยา กลุ่มฉันเรื่องความสวยไม่มีใครยอมกันค่ะ

"แล้วนี่นิชายังไม่มาเหรอ ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้วนะมาวันแรก ก็จะพากันสายอาจารย์ได้จ้องเล่นงานแน่"

ฉันมองหานิชาที่ป่านนี้ยังไม่เห็นโผล่หน้ามาให้เพื่อนเห็น

"มันใกล้ถึงแล้วแหละ"

ลูกอมบอกกับฉัน และพากันหันไปมองรถที่เบรคเสียงดังสนั่นลั่นที่จอดรถ เพื่อนฉันมาแบบไม่ธรรมดาอีกแล้วมาวันแรกก็เป็นที่โจษจันกันทั้งกลุ่ม

"นิชา วันแรกแกมาซะเกือบสายอีก 10 นาทีก็เริ่มเรียนแล้วนะ"

ฉันเห็นนิชาเดินฉับๆกระหืดกระหอบเข้ามาหาพวกฉันจึงรีบบ่นให้เพื่อน

"โทษที ขับรถมาเองไม่ค่อยชินทางเท่าไหร่กะเวลาไม่ถูกเจอรถติดยิ่งหนักไปเลย"

ยัยนิชามันตอบกลับมาด้วยเสียงหอบกระเส่า มันคงจะเหนื่อยมากจริงๆ ฉันบอกจะไปรับมันก็ดึงดันมาเอง

"เรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวเข้าเรียนสาย"

กันยามันรีบเร่งฉันกับนิชาเพราะเห็นว่าฉันมัวแต่คุยทั้งที่ใกล้เข้าเรียนเต็มที

พวกเราเดินมาถึงที่ลิฟท์ และกำลังจะกดเปิด

"น้องครับ พี่ชื่อ ฟีฟ่านะครับ คือพี่อยากรู้จักน้องครับ"

มีผู้ชายหน้าตาดีเดินมาถามชื่อฉัน ก็คนมันสวยอ่ะช่วยไม่ได้ใครๆก็ยาก้ข้าหาแต่ตอนนี้ฉันกำลังจะสาย

"ไว้วันหลังนะคะพอดีวันนี้รีบ หรือถ้าพี่ไม่รีบก็ตามไปเรียนด้วยไหมคะ แต่ไม่รับรองความปลอดภัยบายนะคะ"

คนเขากำลังรีบๆ ไม่ยอมดูบ้างเลยถึงจะหน้าตาดีก็ตามเถอะ

"แม่แรงมากค่ะ"

กันยามันเบะปากใส่พร้อมกัยจิกกัดฉันไม่หยุด

"หรือว่าแกอยากอยู่ทำความรู้จักเขาก่อนไหมล่ะ"

ฉันสวนกลับอย่างเร็วเรื่องนี้ยอมไม่ได้

"ไม่อ่ะ ฉันนะเด็กดี"

ฉันคงเชื่อแกตายล่ะยัยกันยาแกนะยัยตัวร้ายในคราบนางฟ้า

"ค่าาาา"

และเราก็เข้าเรียนได้แบบฉิวเฉียดพอเรียนเสร็จฉันเลยชวนเพื่อนไปกินข้าว เพื่อจะได้กลับมาเรียนบ่ายที่เหลืออีกหนึ่งวิชา และเข้ารับน้องวันแรกกิจกรรมสำหรับปี 1 เยอะเป็นบ้าคนสวยเซ็งมาก

"แกผู้ชายคณะเราก็ใช่ย่อย ทางนั้นสิบสองนาฬิกา"

ฉันชวนเพื่อนๆเหล่หนุ่มในโรงอาหาร เพื่อนแต่และคนหันไปดูไม่พร้อมกันเรื่องแหล่หนุ่มเนียนไม่มีที่ติ

"เออหล่อโอป้ามากฉันอยากได้ คนข้างๆก็ดูดี"

ยัยลูกอมมันก็ใช่ย่อยชอบหนุ่มสไตน์โอป้า ส่วนฉันชอบแบบเข้ม สูงยาวเข่าดี แต่งตัวตามแฟชั่น ดูเจ้าชู้หน่อยๆมันน่าค้นหาเขาว่าผู้ชายร้ายๆมันดูเร้าใจเป็นบ้า

"แพตตี้แกเช็ดน้ำลายหน่อย ผู้ชายจะกลัวเอา"

ยัยกันยามันพูดเกินไปหน้าตาฉันไม่ได้ออกขนาดนั้น

"ผู้ชายจะมากลัวฉันทำไม ฉันว่าผู้ชายคนไหนเห็นก็อยากจะวิ่งใส่ แกดูฉัน นมเป็นนม ตูดเป็นตูด น่าเอาจะตาย"

ฉันชี้ที่นมและตูดให้กันยามันดูรูปร่างของฉันที่ผู้ชายทุกคนต่างใฝ่ฝันหา

"จ้า แกพูดอะไรหัดอายบ้างนะแก แกเคลียร์ผู้ชายในไลน์และไอจีให้หมดก่อนค่อยคิดหาเพิ่มพื้นที่เก็บแกจะเต็มหมดแล้วไหมนั่นนะ"

ยัยลูกอมมันชอบพูดดักคอฉันตลอด เราสองไปด้วยกันบ่อยๆไม่ได้มีหวังตีกันตายก่อนได้ผู้ชาย

"พวกแกรีบๆกินเถอะจะได้กลับไปเรียน"

ถ้าไม่มีนิชาเร่งพวกฉันกินข้าว ลูกอมมันก็ขัดจังหวะฉันเรื่องเล็งผู้ชายชอบทำให้เสียโอกาสจริงๆ ความสุขของฉันคือการได้นั่งมองผู้ชายหล่อๆ คอนเซ็ปฉันมีผู้ชายหล่อบอกต่อด้วย ฉันชอบไปส่องเพจมหาลัยที่เขามักจะรวบรวมคนหล่อในมหาลัยเอามาลงในเพจและฉันมักจะไปสิงอยู่ในนั้นประจำ