บทที่ 7 เค้าลาง
ฉันมองพี่ดิวตั้งแต่เดินเข้ามาหานิชาพี่เขาคงชอบนิชาอยู่แน่ๆ ฉันได้แต่แอบแสยะยิ้มเสียร้ายกาจเพราะเพื่อนของฉันยังชอบพี่รุจพี่รุจไม่เคยเปลี่ยนไปเลย และมั่นใจมากว่านิชาไม่มีทางชอบหรือหลวมตัวเอาผู้ชายเจ้าชู้อย่างพี่ดิวมาเป็นแฟนแน่ๆ คนอะไรเจ้าชู้ไปเรื่อย ตัวเองกินไปทั่วแต่พอเห็นเพื่อนฉันอีกครั้งกลับมองตาเป็นมันฉันหมั่นไส้และเกลียดขี้หน้ามาก
"แกว่าพี่ดิวยังชอบยัยนิชาอยู่ไหม"
ฉันแอบกระซิบถามกับยัยลูกอมเมื่อก่อนพี่ดิวเคยมาสารภาพรักนิชาและนิชาปฏิเสธไป แล้ววันนี้ยังจะกล้าเดินเข้ามาหานิชาอีกไม่กลัวตัวเองจะหน้าแตกอีกครั้งหรือยังไง ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจฉันอยากเอาเล็บข่วนหน้าให้หมดหล่อเสียให้เข็ดดูสิจะกล้าเอาหน้าที่ประทับรอยเล็บไปจีบใครมั่วๆได้อีกหรือเปล่า หรือฉันควรเล่าเรื่องที่ฉันเห็นในห้องน้ำให้เพื่อนทุกคนได้รับรู้ถึงวีรกรรมกินไม่เลือก ไหนยังจะพากันไปกินที่โรงแรมนั่นอีก
"ฉันว่าพี่เขาก็คุยกับนิชาปกติดีไม่เห็นมีทีท่าจะจีบนิชาเหมือนตอนนั้น สิ่งที่ฉันเห็นกลับเป็นอีกอย่างกับที่แกถามฉันสังเกตสายตาพี่เขามองมาที่แกบ่อยกว่ายัยนิชาเสียอีก"
กันยาตาฝาดแน่ๆ พี่ดิวนี่นะจะมองฉันเราสองคนมีเรื่องกันมาก่อนหน้า ฉันคันปากอยากเล่าในสิ่งที่เห็นมากถ้าไม่ติดว่าฉันโดนขู่ไว้คงโต้กันยายาวๆเล่าอย่างไม่ใส่สีจะได้รู้ว่าพี่ดิวเป็นคนยังไงกันแน่ อย่างหลงแค่หน้าตาหล่อๆมองพี่เขาในแง่ดี
"คงไม่ชอบหน้าฉันนั่นแหละ แกดูสายตาพี่เขาไม่ออกเหรอว่าเขาคิดยังไง"
ฉันพูดความจริงที่ฉันรับรู้ได้แต่ลูกอมมันกลับทำหน้างงตอนที่ฉันบอกว่าพี่ดิวไม่ชอบหน้าฉัน ถ้าไม่นับเรื่องความเจ้าชู้จริงๆแล้วพี่ดิวเป็นผู้ชายที่ดูดีมากสำหรับฉัน พี่เขาดูมีเสน่ห์ดึงดูดน่าค้นหา แต่เสียอย่างเดียวคือปากเสียมากไปหน่อย ฉันหมายมั่นต้องเอาชนะคำท้าทายนั่นและทำให้พี่ดิวหลงฉันหัวปักหัวปำไปไหนไม่รอดหาทางออกไม่เจอ พี่ดิวรู้จักคนอย่างแพตตี้ผู้มีความแพรวพราวเป็นเลิศน้อยเกินไปเสียแล้วคอยดูเอาเถอะใครกันแน่ที่จะหลงใครก่อน ไหนๆก็มาเยือนถึงถิ่นฉันคงต้องแสดงให้เห็นกันไปเป็นการข่มขวัญศัตรูเบอร์หนึ่งของฉันให้ได้รู้ว่าฉันไม่ธรรมดา
"แกสิบสองนาฬิกาสามสิบดูดีไหม"
มันมีเรื่องน่าสนใจมากกว่าเรื่องของพี่ดิวมากในตอนนี้ฉันจึงปล่อยผ่าน ก็ดูคณะวิศวะมีแต่ผู้ชายหล่อๆและดูดีกันทั้งนั้นนี่สิคือเป้าหมายจริงๆของฉันกับผองเพื่อน จุดประสงค์ของการมากินข้าวคณะนี้คือมาดูผู้ชาย
"เสปกแกนี่ดูเจ้าชู้นิดๆ แบดหน่อยๆ แกคนนั้นนั่งติดๆ กันเสปกฉัน"
ลูกอมมันมองตามที่ฉันชี้เป้าและเหลือบไปมองคนนั่งข้างๆ
"พวกแกสองคนให้มันน้อยๆ หน่อยเหอะ พวกพี่เขามองมาที่กลุ่มเรากันหมดแล้วเนี่ย ที่สำคัญเช็ดน้ำหมากพวกแกด้วย"
และก็เป็นกันยาทุกครั้งที่พูดขัดและปรามฉันกับลูกอมบ่อยๆ
"ก็ดีแล้วนี่ ฉันต้องการให้เป็นแบบนั้น เขามองเราแสดงว่า
เสน่ห์ฉันใช้ได้ผล ฉันก็แค่มองและยิ้มให้เล็กน้อยก็ตกผู้ชายได้แล้ว แกไม่สนใจใครบ้างเหรอกันยา" นอกจากไม่สนใจเรื่องที่กันยาปรามฉันยังย้อนถามกันยากลับไป
"ไม่อ่ะ เสปกของฉันชอบผู้ชายนิ่งๆ"
ฉันแทบจะไม่เคยเห็นกันยามันบอกชอบผู้ชายคนไหน ส่วนมากทมันเป็นฝ่ายแต่หนีเสียมากกว่า มีคนมาขอเบอร์มันก็ให้เขาไปนะแต่ไม่เคยได้ยินมันบอกชอบใครสักคน
"พี่เตก็นิ่งนะ แกไม่สนเหรอ"
ฉันมองไปที่พี่เตคนนี้ก็นิ่งเกินไป ดูไม่ออกว่าพี่เขาคิดอะไรด้วยซ้ำเพราะเขามีอยู่หน้าเดียวพี่เตเป็นคนอ่านยากมากที่สุดในกลุ่มของพี่เขา กันยามันคงไม่ชอบคนเย็นชาอย่างพี่เตตรงข้ามกับใครอีกคนนี่ก็เกินไป ฉันอยากดัดนิสัยสำส่อนและความมั่นหน้านั่นจริงๆ
(.................)
ไร้เสียงตอบกลับมาจากกันยาว่าใช่หรือเปล่า ทำให้ฉันอดรู้เลยว่ามันรู้สึกกับพี่เตยังไงกันแน่ ฉันได้แต่แอบเดาว่าคงเป็นพี่เตมั๊งผู้ชายในเสปกของมัน
"แกคนที่แกเล็งไว้เดินมาโน่นแล้ว"
ลูกอมมันสะกิดฉันและมองไปยังคนที่เดินเข้ามาหา ในที่สุดฉันก็ตกได้อีกแล้ว ฉันยิ้มกว้างภูมิใจกับตัวเองมากในความร้ายไม่เบาของฉัน และนึกชมตัวเองในใจแล้จนผู้ชายคนนั้นเดินมาหยุดยืนตรงหน้าฉัน ฉันลูกเล่นเยอะคิดไว้ว่าจะเล่นตัวนิดหน่อยเพราะผู้ชายส่วนใหญ่ชอบอะไรที่ได้มายากๆ ฉันหันไปเหล่พี่ดิวอยากให้พี่เขาดูเอาไว้คนอย่างแพตตี้มีแต่คนตกหลุมตลอด พี่ดิวอย่ามั่นใจเกินไปหน่อยว่าตัวเองแน่อยู่คนเดียว
"น้องครับพี่สนใจน้องมากเลยครับ พี่อยากรู้จักน้องมากๆ พี่นาวินนะครับแล้วน้องล่ะชื่ออะไรครับ"
ฉันยังคงวางมาดนิ่งเงียบใส่ ฉันต้องเล่นตัวนิดๆ ยิ้มหน่อยๆ มันจะได้ดูน่าค้นหา พยายามเอาทฤษฎีที่ศึกษากางมาใช้
"คนนี้เขาชื่อแพตตี้ค่ะ"
ลูกอมมันรู้ใจฉันจึงตอบคำถามแทน ถ้าฉันตอบเองกลัวว่าฉันออกตัวแรง ฉันหันไปยิ้มโปรยเสน่ห์
"น้องแพตตี้ที่เรียนอยู่คณะนิเทศใช่ไหมครับ"
พี่นาวินยิ้มกริ่มเหมือนคนเจอของถูกใจ ฉันได้แต่คิดในใจไม่ใช่ใครจะเข้าหาฉันได้ง่ายๆคิดผิดกันหมด
"พี่รู้จักแพตตี้ด้วยเหรอคะ"
ฉันแอบตกใจเล็กน้อยที่มีคนรู้จักกลุ่มฉัน พวกเขาเหล่านั้นรู้จักกลุ่มฉันได้ยังไงกันเพราะพวกฉันเพิ่งมากินข้าวตึกนี้ครั้งแรก
"รู้จักสิครับ เพจมหาลัยเขาเอารูปพวกน้องๆทุกคน ไปลงในเพจบ่อยๆ พี่ว่าตัวจริงแพตตี้สวยกว่าในรูปที่ทางเพจเอาลงมาก พี่เรียนวิศวะปีสามนะครับพี่ขอไลน์แพตตี้ได้ไหมครับ"
ฉันมองพี่คนนั้นไม่ผิดพลาดแน่ แค่เห็นแววตาหื่นกระหายไม่ปิดบังก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าชู้ มีอีกเรื่องที่ฉันก็เพิ่งรู้ว่ามีรูปกลุ่มพวกฉันลงเพจข่าวของมหาลัย ฉันแอบกังวลไม่รูว่าเพจลวเรื่องของพวกฉันยังไงดีหรือไม่ดี สงสัยวันหลังต้องเข้าไปดูมั่งแล้ว
ฉันแลกไลน์กับพี่นาวินเพิ่มผู้ชายอีกคนเข้าไปในคลังของฉัน ฉันแค่คุยเยอะคุยเล่นๆ ไม่เคยจริงจังยังไม่เจอคนที่ใช่ หลังจากคุยกันเสร็จพี่นาวินเดินออกไป
"พี่คนนั้นก็มองแกเหมือนกันนะลูกอม"
ฉันสะกิดให้ลูกอมดู ลูกอมมันส่ายหน้าปฏิเสธ คงไม่ชอบ เสปกมันเป็นแบบพี่ตาต้ามันเคยกรี๊ดพี่เขา แต่เหมือนพี่ตาต้ามองนิชามากกว่า
"ว่าแต่ตอนนี้พวกเรารีบไปเถอะใกล้จะถึงเวลาแล้ว ฉันไม่ไปเรียนแบบรีบๆมันเหนื่อย"
ฉันชวนเพื่อนๆกลับคณะและยังคงเห็นสายตาของนิชามันมองไปที่พี่รุจบ่อยๆ ฉันอยากถามมันเหมือนกันว่ามันจะไม่คิดจะเข้าไปทักพี่รุจหน่อยเหรอ เพราะมันแอบชอบพี่รุจตั้งแต่ ม.4 มันเคยคิดจะสารภาพรักกับพี่เขาแต่ยังไม่ทันได้พูดพี่ปลายฟ้าปาดหน้าเค้ก งคบกับพี่รุจสายฟ้าแลบ การเจอกันเครั้งนี้ฉันอยากรู้ว่ามันจะเดินหน้าต่อไหม สายตามันยังมองที่พี่รุจคนเดียวและรักพี่รุจมั่นคงมาก
พวกฉันลุกออกจากโต๊ะไม่ทันไรมีพี่ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาขอเบอร์นิชาแต่นิชาไม่ได้ให้ มันมั่งคงกับพี่รุจจะตายไป ฉันหันไปดูพี่รุจอยากรู้ว่าพี่เขาจะทำหน้ายังไง ที่เห็นผู้ชายคนอื่นมาขอเบอร์นิชา แต่ฉันต้องผิดหวังพี่รุจยังคงนิ่งมาก มีเพียงไอ้พี่ดิวคนเดียวที่มองฉัน สายตานั่นมันดูแปลกๆ มันดุเสียจนคิดว่ากำลังจ้องกินเลือดกินเนื้อ แต่ฉันไม่เคยกลัวใครจึงส่งสายตาดุตอบกลับและเดินออกจากโรงอาหารไม่หันกลับไปมองพี่ดิวให้เสียสายตา
ติ๊ง
เสียงไลน์ของฉันดังขึ้นไม่รู้ว่าขงจะใช่ไลน์ของพี่นาวินหรือเปล่าเพราะเราเพิ่งแลกกัน ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดเป็นของอีกคนที่ไม่น่าส่งมา
Line
Drew : อ่อยเก่งนะ ลองอ่อยพี่ดูไหม รับรองติดใจพี่ดูดีกว่าไอ้บ้านั่นอีก ดูก็รู้ว่าของมันไม่ใหญ่เท่าพี่หรอก
Patty คนสวย : บังเอิญอ่อยแบบเลือกคนค่ะ คนที่ไม่โดนอ่อย คือคนไม่เข้าตา
Drew : มาลองดูไหมล่ะคืนนี้ว่าคนอย่างพี่จะทำให้เข้าตาเธอได้หรือเปล่า
Patty คนสวย : บางทีของใหญ่มันอาจจะไม่เด็ดก็ได้นะคะ เย็นนี้ไม่ว่างลองด้วย บังเอิญมีนัดแล้ว เสียใจด้วยนะคะ ลองหาเหยื่อคนใหม่ดูไหม
Drew : นัดกับไอ้นั่นเหรอ เธอเพิ่งเจอมันเองนะ เร็วไปหน่อยไหม
Patty คนสวย : คนมันเสน่ห์แรง แค่เจอหน้ามันก็คลิกกันแล้วค่ะ บอกแล้วว่าอย่าเผลอมาติดใจกันจนทำให้พี่ทิ้งคนเก่าๆ มาหาแพตตี้
Drew : เธอ!! อย่าเผลอเดี๋ยวได้เจอของจริง ไอ้นั่นมันไม่ชอบเธอจริงหรอก มันแค่อยากได้เธอ
Patty คนสวย : แล้วพี่จะยุ่งเรื่องนี้ทำไมคะ หรือว่าอยากได้เหมือนกัน อ๊ะ อ๊ะ อย่านะคะเดี๋ยวแพ้น้า
Drew : เธอไม่ต้องไปกับไอ้นั่น หรือเธอไม่กลัวเสี่ยจะรู้ว่าเธอนอกใจ
Patty คนสวย : เสี่ยไม่ว่าค่ะ เสี่ยใจกว้าง ถ้าแพตตี้ชอบใครจริง เสี่ยบอกว่าให้พาไปเจอค่ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้นะคะ พี่ดิวห่วงใจตัวเองดีกว่า
Drew : ทำไมพี่ต้องห่วงใจตัวเอง เธออย่าคิดว่าเธอจะมีผลต่อใจพี่ เพราะเมื่อไหร่เธอติดใจพี่ เธอแพ้ แล้วอย่าร้องไห้แล้วกันถ้าเห็นพี่มีใครหรือเอากับใคร เพราะนั่นมันหมายความว่าเธอแพ้อย่างหมดรูป
ฉันตอบไลน์กวนๆพี่ดิวไป ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามายุ่งเรื่องของฉันทำไม หรือว่าจะตกหลุมที่ฉันวางไว้ เรื่องพี่นาวินฉันก็แค่ใช้พี่เขาเป็นเครื่องมือพิสูจน์ให้พี่ดิวเห็นว่าฉันไม่อ่อนแค่นั้นเอง
