บทที่ 11 คำขอจากเพื่อนรัก (1/1)
“อื้อ”
ส้มหวานเบ้หน้าแล้วพยายามจะหันหน้าหนี เมื่อถูกมือใหญ่จับล็อคตัวแล้วกรอกเหล้าใส่ปากเธอ พอเธอขัดขืนเหล้าก็ไหลเลอะมุมปากและอาบโชกลำคอ
สุดท้ายก็ถูกลากออกจากร้านไป ในสภาพที่ตัวเธอสติไม่ครบถ้วน แต่ยังได้ยินเสียงรบกวนรอบข้างดังแทรกมา
บนรถจี๊ปคันดำสีด้านจอดที่ลานจอดรถ แต่เปิดกระจกลงให้มีอากาศระบาย ก่อนจะได้ยินเสียงน้ำลายแตกฟอง ขณะกำลังใช้ปากอมเจ้าโลกของเสืออยู่
“อ่า...” เสือคำรามต่ำในลำคอ จับศีรษะหญิงสาวกดลงให้อมแก่นกายลึกสุดลำคอ
เขากำลังจะขึ้นสวรรค์เพราะปากหญิงสาวแท้ๆ แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นคนคุ้นตากำลังถูกฉุดกระชากอยู่
“ฝ้ายพอก่อน” เสือดันตัวเธอให้ผละออก ก่อนจะเก็บส่วนที่แข็งตัวกลับเข้ากางเกงอย่างรีบร้อน
“มีอะไรหรือเปล่าเสือ” ฝ้ายทำหน้าเสียที่โดนห้ามกลางคัน
“ลงไปก่อน”
“คะ”
“บอกให้ลงไปไง”
สาวสวยดาวบริหารชักสีหน้าใส่ แต่ก็จำใจต้องลงจากรถไปเพราะทั้งคู่ไม่ได้เป็นอะไรกัน ก็แค่คู่นอนที่มีสัมพันธ์สวาทชั่วข้ามคืน
ถือคติน้ำแตกก็แยกย้ายไม่ถูกใจไม่ซ้ำสอง...
ร่างสูงพุ่งตัวไปกระชากแขนส้มหวาน ก่อนจะผลักร่างรุ่นพี่ของเธอจนอีกฝ่ายเซถอยหลังไป
“มึงจะทำเหี้ยอะไร” เสือตะคอกใส่เสียงดัง เมื่อเห็นสภาพของส้มหวานไม่สู้ดี
เธอแทบจะไม่มีสติอยู่กับตัวด้วยซ้ำ เหมือนถูกใครลากไปไหนก็ไปกับเขาหมด
แทนชักสีหน้าจะหาเรื่องคนที่มาแย่งส้มหวานไป แต่พอเห็นเสือก็แทบจะยกมือไหว้ปลกๆ กับภาพจำที่เสือต่อยเพื่อนเขาจนหน้าช้ำ
“มึงจะพาส้มหวานไปไหน” เสือกอดร่างบางไว้ ถ้าไม่ติดว่าต้องจับเธอ เขาจะเข้าไปตะบันหน้ามันสักหมัด
“เด็กพี่จริงเหรอวะ ไหนเพื่อนน้องบอกว่าไม่ใช่ไง”
“จะเด็กกูหรือไม่ใช่มึงก็อย่าเสือกมายุ่งอีก”
เสือโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขากัดกรามกรอดหลุบมองส้มหวานที่ครางอืออาในลำคอ เธอเพ้อคล้ายคนไม่ได้สติซุกไซ้คอเขาเหมือนหาที่เกาะเกี่ยว
“มึงจะเลิกยุ่งกับส้มหวานมั้ยวะ”
“ถ้าน้องเป็นเด็กพี่ผมจะไม่ยุ่งเลย”
“เออ อย่าให้กูเห็นมึงมายุ่งกับส้มหวานอีก”
เขาชี้หน้าแทนอย่างเอาเรื่องหนัก อีกฝ่ายหน้าซีดยกมือให้ใจเย็นก่อนจะมีเรื่องกัน ไม่งั้นน่าจะมีการวางมวยกันแน่นอน
“ถ้ามึงเงี่ยนมากก็กลับบ้านไปชักว่าวไอ้สัด” เสือตะเพิดไล่ไป เห็นอีกฝ่ายเป้าตุงได้ที่คงคิดอะไรชั่วๆ ในหัวอยู่แน่
“ถ้างั้นผมขอโทษครับพี่... ผมจะไม่ยุ่งกับน้องอีก”
“ไปเลยนะมึง”
“ครับพี่”
เสือกัดกรามแน่น เขาเองก็เพิ่งไปกกสาวบริหารมา ยังไม่ทันจะได้ปลดปล่อยก็มีเหตุฉุกเฉินมาก่อน เล่นเอาหัวหดกลับไปที่เดิมแทบไม่ทันเลย
“ร้อน... อึก ร้อน” ส้มหวานพึมพำแต่ยังหลับตาอยู่
เธอรู้สึกมึนตึงจนลืมตาไม่ขึ้น แล้วตอนนี้ร่างกายก็ร้อนผ่าวราวกับไฟ เข้าไปสวมกอดชายหนุ่มไว้ไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำ สุดท้ายก็ถูกเสืออุ้มขึ้นรถตรงกลับคอนโดเธอ
“เอากุญแจห้องมาดิหมวย” มือใหญ่โอบเอวบางช่วยพยุงไม่ให้ล้ม เธอเกาะแกะเขาเป็นลูกลิงแล้วมือก็ไม่นิ่งสุดๆ
แต่ใจเสือร้ายตอนนี้ต้องนิ่งดุจพระอิฐพระปูน ไม่งั้นคงได้จับเธอโยนลงเตียงสั่งสอนให้เลิกยั่วตอนเมาสักที
“กลิ่นเหล้าหึ่งเลยว่ะ” เสือเข้าใจว่าเธอเมา กลิ่นเหล้าที่ตัวคลุ้งจมูกจนต้องเบ้หน้าใส่ ไม่ยักรู้ว่าเธอหันมาเป็นสายดื่ม
พอล้วงกุญแจห้องจากกระเป๋าสะพายเธอได้ เขาก็รีบไขเข้าห้องแล้วหิ้วปีกคนตัวเล็กไปที่โซฟา แต่พอวางเธอลงแล้วกำลังจะผละตัวออกมือเล็กกลับคว้าแขนเขาไว้
“จะรีบกลับไปไหนคะ” เธอทำเสียงอ้อนแล้วกระตุกแขนอีกฝ่ายให้นั่งลงบนโซฟา ก่อนที่เธอจะพลิกตัวขึ้นคร่อมไว้ทันที
“จะทำอะไรของเธอ” เสือที่ตกใจเบิกตาขึ้นเล็กน้อย
“เราไม่จืดสักหน่อย...”
