บทที่ 4 เฉิ่มแต่ก็น่ารักดี (1/2)
ส้มหวานทำหน้ามุ่ยใส่เขา แต่เสือกลับขึงหน้าดุข่มเธอกลับจนไม่กล้าเฉไฉเยอะ นอกจากพูดในสิ่งที่ได้ยินมากับหู
“แค่ไปได้ยินว่าพี่แทนเขาจะหลอกฟันเรา... พูดว่าดูเฉิ่มแล้วจะวางยาในเหล้าด้วย แล้วก็พูดถึงรูปร่างเราด้วยคำที่ไม่ดีเลย”
“ไอ้สัดนี่”
“พี่เสือจะไปไหน” เธอรั้งแขนเข้าที่กำลังจะใส่หมวกกันน็อก สีหน้าเหมือนจะขย้ำคนให้ตายคามือเขาจนน่ากลัว
“ไปเลาะฟันมันอีกซี่”
“พอได้แล้วค่ะ”
เสือตวัดตามองแล้วมุ่นคิ้วเครียด แค่ได้ยินเขาก็ของขึ้นแทนแล้ว และได้รู้เหตุผลที่เจ้าเด็กขี้แยนี่น้ำตาแตกสักที
“พี่เจ็บตัวเพราะเราแค่นี้ก็รู้สึกแย่แล้ว ขึ้นห้องเถอะ เดี๋ยวทำแผลให้”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกลับและ”
“ไม่ได้ เดี๋ยวเราทายาให้ก่อน”
เธอจับมือเขาพลิกดูแล้วเห็นรอยแดง ถ้าจะให้ทำเป็นไม่เห็นก็คงไม่ได้ ขึ้นห้องไปทำแผลให้หายรู้สึกผิดดีกว่า อีกอย่างจะได้ปิดปากไม่ให้เขาเอาเรื่องไปฟ้องพี่เธอด้วย
ส้มหวานจับชายเสื้อเขาแล้วลากมานั่งที่โซฟา ก่อนจะไปหยิบยาทาแก้ฟกช้ำในลิ้นชักแล้วก็กลับมานั่งทาให้เขา
“ทำไมพี่เสือใจร้อนจังเลยคะ”
“ใจเย็นไหวเหรอดูมันพูดดิ”
“เขาก็ได้แค่พูดนั่นแหละ ไม่เห็นจะเป็นไรเลย”
เธอพูดเพราะไม่อยากให้เขาเจ็บตัว หลังจากนี้ก็คงจะไม่ไปยุ่งกับรุ่นพี่กลุ่มนี้แล้ว เห็นท่าสวรรค์จะเมตตาให้เห็นธาตุแท้คนพวกนี้ไวๆ เพราะเธอคิดจะถลำลึกกับเขาในคืนนี้
“พี่ทนไม่ได้เพราะพี่เต้พูดจาไม่ให้เกียรติเราเหรอ”
“ก็เออดิ”
“ขอบคุณนะคะ... แต่อย่าบอกพี่สิงห์นะเรื่องวันนี้”
ใบหน้าจิ้มลิ้มค่อนไปทางน่ารักนุ่มนิ่มช้อนตามอง เธอทำปากยื่นอ้อนเขาโดยไม่รู้ตัว ทำเสือเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
“รู้ละ เสร็จยังจะได้กลับ” เขาเหลือบหางตามองเธอนิ่งๆ
เสือไม่อยากอยู่นานมันดูไม่ดี เธอเป็นสาวเป็นแซ่แล้วเขาก็เป็นชายอกสามศอกด้วย ต่อให้สนิทกันแค่ไหนก็อย่าไว้ใจทางอย่าวางใจคนเด็ดขาด
“พี่เสือ...” เธอเรียกชื่อเขาหลังเงียบไปครู่หนึ่ง
“อะไร”
“พี่ว่าเราเฉิ่มมากมั้ย”
คิ้วเข้มของเสือเลิกขึ้น สายตาก็ไล่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าประกอบการพิจารณา ก่อนจะตอบกลับแบบไม่ต้องคิดเลย
“เออ”
“พี่...”
เสือทำหน้าเหยเกเมื่อเห็นเธอจะร้องไห้อีกรอบ เขาเกาหัวแกรกเพราะไม่รู้ว่าพูดอะไรผิดไป ชุดที่เธอใส่ออกไปร้านเหล้าคือเดรสกระโปรงแขนตุ๊กตาคอบัวมีโบเล็กๆ ด้วย
ผมลอนมัดเกล้าสูงรวบหางม้าไปด้านข้าง มีลูกผมกับปอยหวานข้างหูแล้วก็การแต่งหน้าจืดๆ ไม่มีสีไรเลย นอกจากแก้มเธอที่มันชมพูเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว
ถ้าไม่บอกว่าเพิ่งกลับจากร้านเหล้า เขาคงคิดว่าเธอไปเที่ยวคาเฟ่หลังเที่ยงคืนมา
“มันเฉิ่มมากเลยใช่มั้ยคะ”
“เฉิ่มแปลกๆ แต่ก็น่ารักดี”
เสือบอกโดยไม่ได้คิดอะไรแค่คิดว่ามันน่ารักดี มีความเนิร์ดประจำตัวเธอเป็นปกติ แต่กลับทำให้ใจดวงน้อยเต้นล่ำไม่เป็นส่ำจนได้
เธอสบตาเขาเหมือนหลงใหล ก่อนจะมีคนโทรเข้ามาที่มือถือของเสือ เขากดรับแล้วกรอกเสียงยุ่งๆ ตอบกลับไป
“กูไม่กลับไปแล้วมีธุระด่วน เออ... แค่นี้แหละ”
“พี่กลับไปกินเหล้ากับเพื่อนก็ได้นะ”
“เดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อนเธอก่อน เหล้ากินเมื่อไหร่ก็ได้”
ดวงตาคมดูมีเสน่ห์ของเขาเลื่อนสบมอง ส้มหวานเม้มปากเข้าหากันแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไฟในความมุ่งมั่นในใจมันปะทุออกมาทันควัน
“จับตาคอยดูเถอะ เราจะเลิกเฉิ่มให้ได้เลย”
“แล้วจะใส่อารมณ์ทำไมไอ้เด็กนี่”
เสือผงะใบหน้าออกเล็กน้อย มองเธอที่ชูกำปั้นทั้งสองมือขึ้นมา สีหน้ามุ่งมั่นจนคิ้วชนเข้าหากันได้น่าเอ็นดูสุด
“เด็กเนิร์ดอย่างส้มหวานจะตกหนุ่มฮอตให้ได้เลย”
